Kanon 1
O pokucie dla starszych, którzy w czasie prześladowań ulegli dręczycielom i złożyli ofiary, ale potem wznowili swój wyczyn za wiarę.
O starszych, którzy złożyli ofiarę, ale potem wznowili wyczyn za wiarę i to nie w jakiś zwodniczy sposób, ale naprawdę, bez wstępnych przygotowań i błagań, aby pokazać, że byli torturowani, podczas gdy tortury doświadczali tylko pozornie i pozornie. Zdecydowano, że tacy powinni dzielić zaszczyt zasiadania w prezbiterium, nie wolno im było jednak składać ofiary, głosić kazań ani w ogóle pełnić jakichkolwiek posług kapłańskich.
Oryginał grecki
Πρεσβυτέρους τοὺς ἐπιθύσαντας, εἶτα ἀναπαλαίσαντας, μήτε ἐκ μεθόδου τινός, ἀλλ᾽ ἐξ ἀληθείας, μήτε προκατασκευάσαντας, καὶ ἐπιτηδεύσαντας, καὶ πείσαντας, ἵνα δόξωσι μὲν βασάνοις ὑποβάλλεσθαι, ταύτας δὲ τῷ δοκεῖν καὶ τῷ σχήματι προσαχθῆναι· τούτους ἔδοξε, τῆς μὲν τιμῆς τῆς κατὰ τὴν καθέδραν μετέχειν· προσφέρειν δὲ αὐτούς, ἢ ὁμιλεῖν, ἢ ὅλως λειτουργεῖν τι τῶν ἱερατικῶν λειτουργιῶν, μὴ ἐξεῖναι.