Η εξουσία πάντα φθείρει όταν δεν υπάρχει φόβος Θεού. Το είδαμε και σε τοπικό επίπεδο, σε κάποιους που ξεκίνησαν ταπεινοί και μετά έγιναν αγνώριστοι. Τι λες, πώς να το αντιμετωπίσουμε αυτό στην καθημερινότητά μας;
Συμφωνώ, Δημήτρη. Το βλέπω κι εγώ στο νοσοκομείο: κάποιοι γιατροί ή προϊστάμενοι ξεκινούν με καλή διάθεση και μετά, μόλις πάρουν θέση, χάνουν τον σεβασμό και γίνονται απόμακροι.
Για μένα το αντίδοτο είναι να θυμάμαι κάθε πρωί ότι θα δώσω λόγο στον Θεό για κάθε άρρωστο που φροντίζω, όχι για την «εξουσία» που έχω πάνω του. Αυτό με κρατάει πιο ήρεμη. Εσύ τι κάνεις στην πράξη;
Власть точно портит, когда Бога в голове нет. У нас в бухгалтерии бывало то же: человек приходит скромный, а как сядет на место начальника — сразу нос задирает.
Деспина правильно пишет про утреннее напоминание. Я тоже стараюсь перед работой про себя сказать: «Сегодня за каждую копейку и каждую бумажку ответ держать будешь». Помогает не зарываться.
