⁴ Któż to sprawił i uczynił? któż wzywał rodzaje od początku? Ja Pan, pierwszy i ostatni, Ja sam.

⁵ Widziały wyspy, i ulękły się; kończyny ziemi zdumiały się; zgromadziły się, i zeszły się.

⁶ Jeden drugiemu pomagał, a bratu swemu mówił: Zmacniaj się!

⁷ A tak zmacniał teszarz złotnika, blachę młotem gładzącego, kującego na kowadle, mówiąc: Do lutowania to dobre. Potem to stwierdził gwoździami, aby się nie ruszyło.

⁸ Ale ty, Izraelu, sługo mój! ty Jakóbie, któregom obrał, nasienie Abrahama, przyjaciela mego!

⁹ Ty, któregom pochwycił od kończyn ziemi, owszem, pominąwszy przedniejszych ich, powołałem cię mówiąc do ciebie: Sługaś ty mój, obrałem cię, a nie odrzuciłem cię.

¹⁰ Nie bój się! bom Ja z tobą. Nie lękaj się! bom Ja Bogiem twoim. Zmocnię cię, a dam ci pomoc, i podeprę cię prawicą sprawiedliwości swojej.

¹¹ Oto zawstydzą się, a będą pohańbieni wszyscy gniewem pałający przeciwko tobie: staną się jako nic, i zginą ci, którzy się tobie sprzeciwiają.

¹² Szukałlibyś ich, nie znajdziesz ich; ci, którzy się sprzeciwiają tobie, będą jako nic, a ci, którzy walczą z tobą, w niwecz obróceni będą.

¹³ Bom ja Pan, Bóg twój, trzymam cię za prawicę twoję, a mówięć: Nie bój się! Ja cię wspomogę.

¹⁴ Nie bój się, robaczku Jakóbie, garstko ludu Izraelskiego! Jać będę na pomocy, mówi Pan a odkupiciel twój, Święty Izraelski.

¹ A gdy już było Abramowi dziewięćdziesiąt lat i dziewięć lat, ukazał się Pan Abramowi, i rzekł do niego: Jam jest Bóg Wszechmogący; chodź przed obliczem mojem, a bądź doskonały.

² A uczynię przymierze moje, między mną i między tobą, i rozmnożą cię bardzo obficie.

³ Tedy upadł Abram na oblicze swoje, i rzekł do niego Bóg, mówiąc:

⁴ Jam jest, oto stanowię przymierze moje z tobą, i będziesz ojcem wielu narodów.

⁵ I nie będzie zwane dalej imię twoje Abram; ale będzie imię twoje Abraham; albowiem ojcem wielu narodów postanowiłem cię.

⁶ A rozmnożę cię bardzo, i rozkrzewię cię w narody, i królowie z ciebie wynijdą.

⁷ I utwierdzę przymierze moje między mną, i między tobą, i między nasieniem twojem po tobie, w narodziech ich umową wieczną; żebym ci był Bogiem i nasieniu twemu po tobie.

⁸ Dam też tobie, i nasieniu twemu po tobie ziemię, w której teraz jesteś gościem; wszystkę ziemię Chananejską w osiadłość wieczną, i będę Bogiem ich.

⁹ Nad to rzekł Bóg Abrahamowi: Ty też przymierza mego przestrzegać będziesz, ty i nasienie twoje po tobie, w narodziech swoich.

²⁰ A wise son maketh a glad father: but a foolish man despiseth his mother.

²¹ Folly is joy to him that is destitute of wisdom: but a man of understanding walketh uprightly.

²² Without counsel purposes are disappointed: but in the multitude of counsellors they are established.

²³ A man hath joy by the answer of his mouth: and a word spoken in due season, how good is it!

²⁴ The way of life is above to the wise, that he may depart from hell beneath.

²⁵ The LORD will destroy the house of the proud: but he will establish the border of the widow.

²⁶ The thoughts of the wicked are an abomination to the LORD: but the words of the pure are pleasant words.

²⁷ He that is greedy of gain troubleth his own house; but he that hateth gifts shall live.

²⁸ The heart of the righteous studieth to answer: but the mouth of the wicked poureth out evil things.

²⁹ The LORD is far from the wicked: but he heareth the prayer of the righteous.

³⁰ The light of the eyes rejoiceth the heart: and a good report maketh the bones fat.

³¹ The ear that heareth the reproof of life abideth among the wise.

³² He that refuseth instruction despiseth his own soul: but he that heareth reproof getteth understanding.

³³ The fear of the LORD is the instruction of wisdom; and before honour is humility.

¹ The preparations of the heart in man, and the answer of the tongue, is from the LORD.

² All the ways of a man are clean in his own eyes; but the LORD weigheth the spirits.

³ Commit thy works unto the LORD, and thy thoughts shall be established.

⁴ The LORD hath made all things for himself: yea, even the wicked for the day of evil.

⁵ Every one that is proud in heart is an abomination to the LORD: though hand join in hand, he shall not be unpunished.

⁶ By mercy and truth iniquity is purged: and by the fear of the LORD men depart from evil.

⁷ When a man’s ways please the LORD, he maketh even his enemies to be at peace with him.

⁸ Better is a little with righteousness than great revenues without right.

⁹ A man’s heart deviseth his way: but the LORD directeth his steps.

¹ A wyszedłszy Jezus z kościoła szedł; i przystąpili uczniowie jego, aby mu ukazali budowanie kościelne.

² I rzekł im Jezus: Izaż nie widzicie tego wszystkiego? Zaprawdę powiadam wam, nie zostanie tu kamień na kamieniu, który by nie był rozwalony.

³ A gdy siedział na górze oliwnej, przystąpili do niego uczniowie osobno, mówiąc: Powiedz nam, kiedy się to stanie, i co za znak przyjścia twego i dokonania świata?

⁴ I odpowiadając Jezus, rzekł im: Patrzcie, aby was kto nie zwiódł.

⁵ Albowiem wiele ich przyjdzie pod imieniem mojem, mówiąc: Jam jest Chrystus; i wiele ich zwiodą.

⁶ I usłyszycie wojny i wieści o wojnach; patrzcież, abyście sobą nie trwożyli; albowiem musi to wszystko być, ale jeszcze nie tu jest koniec.

⁷ Albowiem powstanie naród przeciwko narodowi, i królestwo przeciwko królestwu, i będą głody i mory i trzęsienia ziemi miejscami.

⁸ Ale to wszystko jest początkiem boleści.

⁹ Tedy was podadzą w udręczenie, i będą was zabijać, i będziecie w nienawiści u wszystkich narodów dla imienia mego.

¹⁰ A tedy wiele się ich zgorszy, a jedni drugich wydadzą, i jedni drugich nienawidzieć będą.

¹¹ I wiele fałszywych proroków powstanie, i zwiodą wielu.

¹² A iż się rozmnoży nieprawość, oziębnie miłość wielu.

¹³ Ale kto wytrwa aż do końca, ten zbawion będzie.

¹⁴ I będzie kazana ta Ewangielija królestwa po wszystkim świecie, na świadectwo wszystkim narodom. A tedyć przyjdzie koniec.

¹⁵ Przetoż gdy ujrzycie obrzydliwość spustoszenia, opowiedzianą przez Danijela proroka, stojącą na miejscu świętem, (kto czyta, niechaj uważa),

¹⁶ Tedy ci, co będą w ziemi Judzkiej, niech uciekają na góry;

¹⁷ A kto na dachu, niechaj nie zstępuje, aby co wziął z domu swego;

¹⁸ A kto na roli, niech się nazad nie wraca, aby wziął szaty swe.

¹⁹ A biada brzemiennym i piersiami karmiącym w one dni!

²⁰ Przetoż módlcie się, aby nie było uciekanie wasze w zimie, albo w sabat.

²¹ Albowiem naonczas będzie wielki ucisk, jaki nie był od początku świata aż dotąd, ani potem będzie.

²² A gdyby nie były skrócone one dni, nie byłoby zbawione żadne ciało: ale dla wybranych będą skrócone one dni.

²³ Tedy jeźliby wam kto rzekł: Oto tu jest Chrystus, albo tam, nie wierzcie.

²⁴ Albowiem powstaną fałszywi Chrystusowie, i fałszywi prorocy, i czynić będą znamiona wielkie i cuda, tak iżby zwiedli (by można) i wybrane.

²⁵ Otom wam przepowiedział.

²⁶ Jeźliby wam tedy rzekli: Oto na puszczy jest, nie wychodźcie; oto w komorach, nie wierzcie.

²⁷ Albowiem jako błyskawica wychodzi od wschodu słońca i ukazuje się aż na zachód, tak będzie i przyjście Syna człowieczego.

²⁸ Bo gdziekolwiek będzie ścierw, tam się zgromadzą i orły.

²⁹ A zaraz po utrapieniu onych dni słońce się zaćmi, a księżyc nie da jasności swojej, i gwiazdy będą padać z nieba, i mocy niebieskie poruszą się.

³⁰ Tedyć się ukaże znamię Syna człowieczego na niebie, a tedy będą narzekać wszystkie pokolenia ziemi, i ujrzą Syna człowieczego, przychodzącego na obłokach niebieskich, z mocą i z chwałą wielką;

³¹ I pośle Anioły swoje z trąbą głosu wielkiego, i zgromadzą wybrane jego od czterech wiatrów, od krajów niebios aż do krajów ich.

³² A od drzewa figowego nauczcie się tego podobieństwa: Gdy się już gałąź jego odmładza i liście wypuszcza, poznajecie, iż blisko jest lato.

³³ Także i wy, gdy ujrzycie to wszystko, poznawajcie, iż blisko jest, a we drzwiach.

³⁴ Zaprawdę powiadam wam, że nie przeminie ten wiek, ażby się to wszystko stało.

³⁵ Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą.

³⁶ A o onym dniu i godzinie nikt nie wie, ani Aniołowie niebiescy, tylko sam Ojciec mój.

³⁷ Ale jako było za dni Noego, tak będzie i przyjście Syna człowieczego.

³⁸ Albowiem jako za dni onych przed potopem jedli, i pili, i ożeniali się i za mąż wydawali, aż do onego dnia, którego wszedł Noe do korabia,

³⁹ I nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i zabrał wszystkie: tak będzie i przyjście Syna człowieczego.

⁴⁰ Tedy będą dwaj na roli; jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony;

⁴¹ Dwie będą mleć we młynie; jedna będzie wzięta, a druga zostawiona;

⁴² Czujcież tedy, ponieważ nie wiecie, której godziny Pan wasz przyjdzie.

⁴³ A to wiedzcie, że, gdyby wiedział gospodarz, o której straży złodziej ma przyjść, wżdyby czuł, i nie dałby podkopać domu swego.

⁴⁴ Przetoż i wy bądźcie gotowi; bo której się godziny nie spodziejecie, Syn człowieczy przyjdzie.

⁴⁵ Któryż tedy jest sługa wierny i roztropny, którego postanowił pan jego nad czeladzią swoją, aby im dawał pokarm na czas słuszny?

⁴⁶ Błogosławiony on sługa, którego by, przyszedłszy Pan jego, znalazł tak czyniącego;

⁴⁷ Zaprawdę powiadam wam, że go nad wszystkiemi dobrami swemi postanowi.

⁴⁸ A jeźliby rzekł on zły sługa w sercu swojem: Odwłacza pan mój z przyjściem swojem;

⁴⁹ I począłby bić spółsługi, a jeść i pić z pijanicami:

⁵⁰ Przyjdzie pan sługi onego, dnia, którego się nie spodzieje, i godziny, której nie wie;

⁵¹ I odłączy go, a część jego położy z obłudnikami; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.