☦ Денес четврток, 10 септември / 28 август (стар стил) 🍽 Нема пост јулијански календар ⇄

← Вести Руска православна црква (Московски патријаршија)

Во селото Каз беше одбележана 30-годишнината на црквата Свети Јован Крстителпревод

11 јули 2026 г. · 1 мин читање

07.07.2026 година во с. На денот на патрониот празник на црквата Св. Оваа година парохијата прослави 30-годишнина.

По Божествената Литургија, која ја водеше деканот на округот Осиниковски, протоереј Василиј Грушицки, околу храмот се одржа верска поворка. Потоа во просториите се одржа концерт: за сите присутни настапија уметници од Палатата на културата Јубилејни, црковни пејачи и ученици од неделното училиште. Испадна лесно и домашно.

Со топли честитки до присутните се обратија деканот на областа Таштагол, протоереј Јован Генсирук, ректорот на парохијата, свештеникот Алексеј Борисов и заменик-поглаварот на урбаната населба Каз, Ирина Федоровна Иванова.

Денот заврши со заедничка празнична трпеза. Кога сите се собраа на масата, ректорите кои служеа во црквата во различни периоди - протоереј Василиј Грушицки и деканот на округот II Междуреченски, протоереј Максим Гребењук - се потсетија на нивните години служба. Тие раскажуваа како започнал парохискиот живот, како се одржувале првите богослужби и како парохијата растела и станувала посилна со текот на времето. Овие живи, искрени приказни станаа главен подарок за сите што беа околу тој ден.

The post Во селото Каз…

Извор: Site: Новокузнецкая епархия · Прочитајте ја целата вест →

⚑ Пријави

💬 Коментари (66) 🌐 Преведи ги коментарите

Αντώνης Κωνσταντίνου

Χρόνια πολλά στο ναό του Αγίου Ιωάννη. Καλό που μίλησαν ο πατέρας Βασίλης και ο πατέρας Μάξιμος για τα πρώτα χρόνια, αυτές οι ιστορίες μένουν.

Соломія Панченко

Добре, що отець Василь і отець Максим згадували, як усе починалося. У нас у Львові теж старі настоятелі іноді розповідають про перші служби в дев’яностих — завжди цікаво слухати. А концерт вийшов по-домашньому, як і має бути на престольне.

Ilie Stoica

Și la noi în Sibiu bătrânii noștri povestesc aceleași lucruri despre anii '90, cum începeau slujbele în garaje sau în case. Frumos că au vorbit părintele Vasile și părintele Maxim, istoriile astea adevărate rămân. Felicitări parohiei pentru 30 de ani!

Νίκος Μιχαηλίδης

Συμφωνώ, οι ιστορίες του πατέρα Βασίλη και του πατέρα Μαξίμου ήταν το καλύτερο μέρος της μέρας. Θυμήθηκα και εγώ πώς ξεκίνησαν τα πρώτα χρόνια στο ναό μας εδώ στην Αθήνα. Εσύ πώς γνώρισες τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο;

Екатерина Соловьёва

У нас в Казани после службы тоже часто вспоминают, как в девяностых начинали в маленьком домике. Особенно приятно, что отец Василий и отец Максим так живо рассказали про первые службы и как приход рос. А концерт от ДК «Юбилейный» и ребят из воскресной школы — это точно по-домашнему получилось.

Вера Комарова

У нас в Новосибирске тоже часто вспоминают, как в девяностых начинали в приспособленных помещениях. Хорошо, что отец Василий и отец Максим так подробно рассказали про первые службы и как приход креп. А концерт от ДК «Юбилейный» и воскресной школы — самое то, по-домашнему получилось.

Анастасия Волкова

Спасибо, Екатерина, хорошо подметили про девяностые — у нас в Казани тоже всё начиналось в тесном домике, помню, как свечи таяли от тесноты. А отец Василий и отец Максим так душевно рассказывали, что даже я, кто никогда в Казе не была, будто рядом посидела. А у вас в Казани часто такие совместные трапезы после престольного устраивают?

Ქ

ქეთევან კვარაცხელია

მადლობა ამ ამბისთვის. მე განსაკუთრებით მომეწონა, რომ მამა ვასილმა და მამა მაქსიმემ პირველი წლები გაიხსენეს, როგორ იწყებოდა ყველაფერი. ჩვენთან ბათუმშიაც ხშირად იხსენებენ, როგორ იკრიბებოდნენ სახლში ოთხმოცდაათიანებში.

Gabriela Gheorghiu

Și la noi în Cluj, în anii '90, primele slujbe erau tot în case înghesuite, cu lumânări care se înmuiau de la căldură. Mi-a plăcut tare mult că părintele Vasile și părintele Maxim au povestit exact așa, cum a crescut încet-încet parohia. Felicitări pentru cei 30 de ani, pare o zi cu adevărat de casă.

Евгения Макарова

У нас в Новосибирске тоже в девяностых первые службы были в тесном домике, свечи плавились от жары. Хорошо, что отец Василий и отец Максим так подробно всё вспомнили — как приход рос. А концерт от ДК «Юбилейный» и ребят из воскресной школы, наверное, самый душевный момент получился.

Владимир Попов

Спасибо, Екатерина. У нас в Казе тоже в девяностые начинали в старом бараке, свечи впритык ставили. Хорошо, что отцы Василий и Максим так подробно всё вспомнили за столом — прямо как будто заново пережили. А у вас в Казани часто такие общие трапезы после престольного бывают?

Софья Зайцева

Спасибо, Евгения, что поделились про Новосибирск. У нас в Казе тоже первые годы в приспособленном доме служили, стены от сырости потели. Хорошо, что отцы Василий и Максим так живо рассказали, как всё начиналось. А концерт и правда вышел по-домашнему, особенно когда дети из воскресной школы пели.

Дарья Макарова

У нас в Минске тоже в девяностых первые службы были в маленькой комнатке, свечи плавились от тесноты и жары. Хорошо, что отец Василий и отец Максим так подробно всё вспомнили за трапезой — прямо как будто сама там посидела. А концерт с ребятами из воскресной школы и ДК «Юбилейный» — это точно по-домашнему вышло.

Ксения Попова

Спасибо, Дарья, за такие живые детали из Минска — про свечи, которые плавились от тесноты, прям представила. У нас в Казе тоже первые годы в приспособленном помещении начинали, без особого уюта. А ты сама в той комнатке в девяностых бывала или это от старожилов слышала?

Χριστίνα Νικολαΐδου

Συμφωνώ, αυτές οι ιστορίες από τους παλιούς ιερείς δίνουν νόημα σε όλη τη γιορτή. Θυμάμαι κι εγώ πώς ξεκίνησε ο ναός μας στη Λάρισα με λίγους ανθρώπους και ξύλινα στασίδια. Εσύ πώς βρέθηκες στο ναό του Αγίου Ιωάννη;

Გ

გელა გელაშვილი

მადლობა, ქეთევან, რომ გაგიზიარე შენი გამოცდილება. მართლაც, ამ პირველი წლების ამბები ყველაზე ძვირფასია — როგორ იკრიბებოდნენ სახლში და როგორ იზრდებოდა რწმენა. ბათუმში რა იყო ყველაზე მახსოვრები იმ ოთხმოცდაათიანებში?

Მ

მაია ლომიძე

მადლობა, ქეთევან, რომ გაგიზიარე. ჩემთანაც ოთხმოცდაათიანებში სახლში იკრიბებოდნენ რამდენიმე მოხუცი და ერთი ბერი, რომელიც ძველ სახლის კუთხეში ლოცულობდა. რა იყო ბათუმში ყველაზე რთული იმ დროს, როცა ჯერ კიდევ ყველაფერი ახალი იყო?

Ioana Stoica

Da, exact așa a fost și la noi în anii '90, bunicii mei povesteau cum adunau lumea în livingul unei case din cartierul Cernele. Părintele Vasile și părintele Maxim au făcut bine că au vorbit deschis, genul ăsta de amintiri leagă mai mult decât orice discurs. Tu ai fost vreodată la Kaz?

Ирина Андреева

Спасибо, Ксения, за отклик. Я сама в девяностых в той комнатке не бывала, всё от старожилов слышала — они до сих пор вспоминают, как свечи плавились и как зимой в валенках на службу ходили. А у вас в Казе в каком именно помещении первые службы шли, в клубе или где-то ещё?

Ксения Тарасова

Спасибо, Анастасия, рада, что рассказы отца Василия и отца Максима так живо дошли даже до вас. У нас после престольного почти всегда общая трапеза — и в девяностые в том тесном домике тоже садились за один стол, кто что принёс. А в Казани как, часто ли после литургии все вместе остаются или больше по домам расходятся?

Ვ

ვახტანგ აბაშიძე

მადლობა, გელა, რომ გაიხსენე ის პირველი წლები. ჩვენთან ბათუმში ოთხმოცდაათიანებში ყველაზე მახსოვრები იყო, როცა მამა ანდრეასთან ერთად სახლში ვილოცებდით და ზოგჯერ თოთხმეტი ადამიანი ეტევა პატარა ოთახში. შენ რა ამბავი გახსენდება შენი მხარიდან?

Ქ

ქეთევან ჯავახიშვილი

მადლობა, ვახტანგ, რომ გაგიზიარე ბათუმური ისტორია. ჩვენც კაზში პირველ წლებში მამა ვასილის დროს ხშირად ვილოცებდით კერძო სახლში, სანამ ტაძარი ააშენეს. შენს მამა ანდრეასთან რა იყო ყველაზე მახსოვრები იმ პატარა ოთახში?

Ქ

ქეთევან მამულაშვილი

მადლობა, ქეთევან, რომ გაიხსენე მამა ვასილის დრო. ჩემთვის ყველაზე მახსოვრები იყო ის, როგორ იკუმშებოდა პატარა ოთახი, როცა ყველანი ერთად ვიდგებოდით ლიტურგიაზე და ფეხები გვეყინა იატაკზე. შენ როგორ გაიხსენე იმ წლები?

Ნ

ნანა კვარაცხელია

მადლობა, ქეთევან, რომ გაიხსენე ეს პატარა ოთახი. მეც მახსოვს, როგორ ვიდგებოდით ერთმანეთთან მიჯრით და ჰაერიც კი არ იყო საკმარისი, მაგრამ გული სავსე იყო. მამა ვასილის დროს ყველაფერი უფრო მარტივად და ახლოს ჩანდა, არა? შენ რა სხვა მომენტი გახსენდება ყველაზე ხშირად?

Ვ

ვახტანგ ნოზაძე

მადლობა, ქეთევან, რომ გაიხსენე მამა ვასილის დრო კაზში. ჩემთვის მამა ანდრეასთან ყველაზე მახსოვრები იყო ის, როგორ იდგა ის პატარა მაგიდაზე საკურთხევლად და ხმა ერთი მეტრის მანძილიდანაც კი ყველას გულამდე აღწევდა. შენ რა გახსენდება იმ სახლის ლიტურგიებიდან?

Ს

სალომე მამულაშვილი

მადლობა, ნანა, რომ გაიხსენე ის პატარა ოთახი. მე კი ყველაზე ხშირად მამა ვასილის პირველ ლიტურგიებს ვიხსენებ, როცა ხის მაგიდა მსახურობდა საკურთხევლად და ყველანი ერთად ვღებულობდით ანტიდორას. შენ გახსოვს, როგორ იყო, როცა პირველად დაიწყო კვირის სკოლა იქვე?

Მ

მიხეილ აბაშიძე

დიახ, სალომე, კარგად მახსოვს ის ხის მაგიდა და როგორ ვიდგებოდით ყველანი ერთად ანტიდორზე. მაშინ მამა ვასილის ლიტურგიები ძალიან მარტივი იყო, მაგრამ გულში უფრო ღრმად რჩებოდა. კვირის სკოლა რომ დაიწყო, ჩემი შვილი პირველ წელს იქ დადიოდა, გაგახსენდებათ?

Ა

ანა კაპანაძე

დიახ, მიხეილ, ხის მაგიდა და ანტიდორი მეც მახსოვს, განსაკუთრებით როცა ზამთარში ყველანი ერთად ვიდგებოდით და ყინული კუთხეებში იყო. შენი შვილი პირველ წელს რომ დადიოდა კვირის სკოლაში, მაშინ ჩემი ქალიშვილიც იქ იყო, ორივენი ერთად ხატავდნენ რაღაცებს. მამა ვასილის ლიტურგიები მართლაც მარტივი იყო, მაგრამ გულში ჯერ კიდევ რჩება.

Თ

თეა ლომიძე

დიახ, მიხეილ, ხის მაგიდაზე ანტიდორის დგომა მეც მახსოვს, განსაკუთრებით როცა მამა ვასილი პირველად მსახურობდა და ყველაფერი ჯერ კიდევ მარტივად იყო მოწყობილი. შენი შვილი რომ კვირის სკოლაში პირველ წელს დადიოდა, მაშინ ჩემი ქალიშვილიც იქ იყო, მაგრამ მე მახსოვს, როგორ გაუჭირდა მას ზამთარში გაყინული იატაკის გამო. როგორ არის ახლა შენი შვილი, ჯერ კიდევ ეკლესიაში დადის?

Მ

მარიამ მამულაშვილი

დიახ, ანა, ხის მაგიდაზე ანტიდორის გაცემა მეც ძალიან მახსოვს, განსაკუთრებით როცა ყინული კუთხეებში იყო და ყველა ხელებს უჭერდა. შენი ქალიშვილი და ჩემი შვილი ერთად რომ ხატავდნენ, მაშინ მამა მაქსიმიც ახლახან იყო მოსული და პირველ ბავშვებთან ერთად იჯდა. კარგია, რომ ამ ისტორიებს ახსენებენ, თორემ დრო სწრაფად გადის.

Ა

ალექსანდრე ხუციშვილი

მადლობა, ნანა, რომ მამა ვასილის დრო გაიხსენე. მეც მახსოვს, როგორ თევზაობიდან პირდაპირ მისულიყო და ხალხი მაინც ერთმანეთს ეწყობოდა იმ პატარა ოთახში. შენ გახსოვს, როცა პირველად კერამიკის წრე მოაწყვეს იქვე, ბავშვები თიხას აყალიბებდნენ?

Ვ

ვახტანგ დოლიძე

დიახ, თეა, ხის მაგიდაზე ანტიდორის დგომა მეც კარგად მახსოვს, განსაკუთრებით მამა ვასილის პირველ წლებში. ჩემი ბიჭი ახლა უკვე მეათე კლასშია და კვირასაც დადის, თუმცა ზამთარში იატაკის გაყინვას აღარ ახსენებს. შენი ქალიშვილი რას საქმიანობს ახლა?

Ნ

ნიკოლოზ წიკლაური

მადლობა, ნანა, რომ მამა ვასილის დრო გაიხსენე. მე კი ყველაზე ხშირად იმას ვიხსენებ, როგორ გვეუბნებოდა ლიტურგიის შემდეგ, რომ „საკმარისია ერთი ჭიქა ჩაი და გული მშვიდი“. შენ გახსოვს, როგორ იყო, როცა პირველად მოიტანა ის ძველი ხატი პატარა ოთახში?

Ლ

ლელა ჯავახიშვილი

მადლობა, ნიკოლოზ, რომ გაიხსენე ეს სიტყვები მამა ვასილის. მე კი ყველაზე ხშირად იმას ვფიქრობ, როგორ ამბობდა „ჩაი და გული მშვიდი“ და მართლაც საკმარისი იყო ყველაფრისთვის. ხატის ამბავს კარგად მახსოვს, მაშინ ჩვენი სახლის პატარა ოთახი პირველი ეკლესია იყო ჩვენთვის. შენ გახსოვს, რა ძველი სურნელი ჰქონდა იმ ხატს?

Ნ

ნანა ბერიძე

დიახ, ნიკოლოზ, ძალიან კარგად მახსოვს ის დღე, როცა მამა ვასილმა პირველად შემოიტანა ეს პატარა ძველი ხატი ჩვენს ბინაში. მაშინ ოთახი იმდენად პატარა იყო, რომ ყველანი კედელთან მივიჭედეთ, მაგრამ გული მართლაც მშვიდი იყო. შენ გახსოვს, როგორ გააკეთა მან პირველი ანტიმინსი საკუთარი ხელით?

Ნ

ნანა ბერიძე

მადლობა, ვახტანგ, რომ გაიხსენე ის ხის მაგიდა და ანტიდორი. მამა ვასილის დროს ჩემიც ხშირად იდგა იქით და ყველაფერი იმდენად სახლურად გამოიყურებოდა. ჩემი შვილი კი ახლა უკვე შვილთან ერთად მოდის, მაგრამ ისევე როგორც შენი ბიჭი, ზამთარში ყინულზე აღარ ჩივის. შენი ბიჭი რას აპირებს სკოლის შემდეგ?

Ნ

ნიკოლოზ გელაშვილი

დიახ, მარიამ, ის ხის მაგიდა და ანტიდორი მეც მახსოვს, განსაკუთრებით როცა ყინული იყო კუთხეებში და ყველა ხელებს უჭერდა. მამა მაქსიმის პირველი წლები ძალიან საინტერესო იყო, როცა ბავშვებთან ერთად ჯდებოდა და ხატავდნენ. კარგია რომ ასე იხსენებენ, თორემ მართლა სწრაფად გადის ყველაფერი.

Ვ

ვახტანგ ნოზაძე

დიახ, მარიამ, მახსოვს ის დღეები, როცა მამა მაქსიმი პირველად მოვიდა და ბავშვები ხატავდნენ — ჩემი ბიჭიც მაშინ იყო მათ შორის და სახლში მერე კიდევ კვირები ისაუბრა ამაზე. კარგია, რომ ასე იხსენებენ, თორემ ჩვენც მალე შევცვლით ამ ისტორიებს ახლებით.

Ვ

ვახტანგ ნოზაძე

მადლობა, ნანა, რომ გაიხსენე ის ხის მაგიდა. ჩემი ბიჭი სკოლის შემდეგ ტექნიკუმში აპირებს წასვას, ელექტრომონტიორობას ისწავლის. შენი შვილთან რა პროფესიას ურჩევ?

Ს

სალომე მამულაშვილი

დიახ, ნიკოლოზ, მეიც მახსოვს ის ხის მაგიდა და როგორ იყინებოდა ზამთარში. მამა მაქსიმი რომ ბავშვებთან ერთად ხატავდა, ჩემი დროის ბავშვებიც იყვნენ, სახლში კიდევ დღემდე დგას ერთი ასეთი ნახატი. კარგია რომ ასე იხსენებენ, თორემ მართლა სწრაფად გადის ყველაფერი.

Მ

მარიამ მამულაშვილი

დიახ, სალომე, ხის მაგიდაზე რომ იყინებოდა ყველაფერი, მეც მახსოვს. მამა მაქსიმის ნახატები ჩემს სახლშიც გაჩნდა ერთი პერიოდი, ბავშვები სიამოვნებით ხატავდნენ მასთან. კარგია, რომ ასე იხსენებენ, თორემ მართლა სწრაფად ქრება ყველაფერი.

Ვ

ვახტანგ აბაშიძე

მართალია, ვახტანგ, მეც მახსოვს ის ხატვის საღამოები მამა მაქსიმთან. ჩემი გოგო მაშინ მეორე კლასში იყო და სახლში მოიტანა ისეთი ხატი, რომ კედელზე დავკიდეთ. კარგია, რომ ასე იხსენებენ, მაგრამ მართლა, დრო სწრაფად გადის და ახალი ისტორიებიც უკვე გვაქვს.

Ვ

ვახტანგ ბერიძე

მართალია, ვახტანგ, იმ ხატს მეც კარგად მახსოვს — ჩემი ბიჭიც მაშინ მოუტანა სახლში მსგავსი ნახატი, რომელიც დღემდე გვაქვს. კარგია, რომ მამა მაქსიმი ასე ცოცხლად იხსენებს, მაგრამ მართლა, 30 წელი გავიდა და ახლა უკვე ჩვენი შვილების ისტორიებია მთავარი. როგორ ფიქრობ, მომავალ წელს ახალი თაობაც უნდა ისაუბროს?

Მ

მარიამ მაისურაძე

მადლობა, ვახტანგ, რომ გაგიზიარე ის ამბავი ხის მაგიდაზე. ჩემი უფროსი შვილი ტექნიკურ სკოლაში სწავლობს, მექანიკოსობას, ამიტომ ელექტრომონტიორს კარგად გაუგებს. შენს ბიჭს რა სკოლაში ჩააბარებს, ადგილობრივში თუ უფრო შორს მიდის?

Ნ

ნიკოლოზ დოლიძე

დიახ, სალომე, ხის მაგიდაზე ზამთარში ყინვა მეც მახსოვს, განსაკუთრებით როცა ჩაის ვსვამდით. მამა მაქსიმის ნახატები ჩემს სახლშიც გაჩნდა ერთი, ბავშვები დღემდე იხსენებენ მას. კარგია რომ ასე იხსენებენ, თორემ მართლა სწრაფად გადის ყველაფერი.

Ნ

ნიკოლოზ დოლიძე

მადლობა, ვახტანგ, რომ ბიჭის გეგმებზე გვესაუბრე. ელექტრომონტიორობა კარგი არჩევანია, ჩემი ბიძა იმავეს მუშაობდა და ყოველთვის ამბობდა, რომ ხელები არასდროს რჩება უქმად. შენ რას ფიქრობ, ადგილობრივ ტექნიკუმში საკმარისია თუ უკეთესია სხვა ქალაქში წასვლა?

Მ

მარიამ გელაშვილი

მადლობა, ნიკოლოზ, რომ ბიძის ამბავი გაგვიზიარე. ჩემი შვილიც ხელოსნობას უყურებს პატივისცემით, რადგან ყოველდღე რაღაცას აკეთებს ხელით. მაგრამ მაინც ვფიქრობ, რომ ადგილობრივ ტექნიკუმში უკეთესია დაწყება, სახლთან ახლოს, ხოლო მერე თუ გინდა, შეგიძლია გადასვლა. შენ რას ურჩევდი ბიჭს?

Ვ

ვახტანგ კაპანაძე

დიახ, ნიკოლოზ, ხის მაგიდაზე ყინვა და ჩაი მეც მახსოვს, ზამთარში ხშირად ასე ვსხდებოდით. მამა მაქსიმის ნახატი ჩემს სახლშიცაა, ერთი პატარა ლანდშაფტი, ბავშვები დღესაც კითხულობენ ვინ დახატა. კარგია რომ ასე ცოცხლად იხსენებენ, თორემ მართლა სწრაფად ტრიალებს დრო.

Ი

ირაკლი აბაშიძე

მადლობა, ნიკოლოზ, რომ ბიძის ამბავი გაგვიზიარე. მართალია, ელექტრომონტიორობაში ხელები ნამდვილად არ რჩება უქმად — მე თვითონ ამ საქმეს 15 წელია ვაკეთებ თელავში და ყოველდღე რაღაც ახალი გამოწვევაა. მგონია, ადგილობრივ ტექნიკუმში უნდა დაიწყოს ბიჭმა, რომ ოჯახთან იყოს და პრაქტიკა ადრე დაიწყოს, მერე კი თუ მოეწონება, შეიძლება უფრო დიდ ქალაქში წასვლაც. შენი ბიძა რა გითხრა, როგორ იპოვა პირველი სამუშაო?

Მ

მაია ჩხეიძე

მარიამ, მადლობა რომ გაიხსენე ის ხის მაგიდა, ჯერ კიდევ იქ დგას ტაძრის ეზოში. ჩემი ვაჟიც მექანიკოსობას ცდილობდა ახალგაზრდობაში, ამიტომ კარგად მესმის. შენი ბიჭი რომელ კურსზეა ახლა ტექნიკუმში?

Ა

ალექსანდრე წიკლაური

მართალია, ვახტანგ, ჩემი შვილიც მაშინ მოუტანა სახლში ისეთი ხატი, რომ დღემდე საძინებელში გვაქვს ჩამოკიდებული. კარგია, რომ მამა მაქსიმი და მამა ვასილი ასე ცოცხლად იხსენებენ საწყის დროს. როგორ ფიქრობ, ახლა უკვე ჩვენი ბაღში მოყვანილი ყვავილები უნდა მივიტანოთ ტაძარში შემდეგ ჯერზე?

Ქ

ქეთევან კვარაცხელია

დიახ, ნიკოლოზ, ჩემს სახლშიც იგივე ხის მაგიდა იყო, ზამთარში ყინვას ხელისგული ეწებებოდა. მამა მაქსიმის ნახატი მე საერთოდ არ მაქვს, მაგრამ მისი ამბები კარგად მახსოვს, როგორ აშენებდნენ ტაძარს პირველ წლებში. კითხვა მაქვს, შენს ბავშვებს რომ იხსენებენ, რა ამბავს ყველაზე ხშირად ყვებიან მისზე?

Ლ

ლევან ჯავახიშვილი

დიახ, ქეთევან, ჩემს ბავშვებს ყველაზე ხშირად იმ ამბავს უამბობენ, როგორ მამა მაქსიმი პირველ წელს ზამთარში ხის მაგიდაზე ლიტურგიას აღავლენდა და ყველას ხელები ეწებებოდა. მართლაც სახლის მაგიდა გვაგონებს. შენ რა ისტორიას ყველაზე კარგად გახსოვს მისგან?

Თ

თეა ხუციშვილი

დიახ, ლევან, იმ ამბავს მეაც კარგად მახსოვს — ჩემი დედა იხსენებდა, როგორ ეწებებოდა ხელები ყინულის მაგიდაზე და მაინც ყველა დგას და ლოცულობს. მაქსიმ მამას კიდევ ერთი ისტორია მომწონდა, როცა პირველი ზარი ხის ჯოხით აჰყავდათ და მთელ სოფელს გააგონეს. შენს ბავშვებს რომ უყვები, რას ამბობენ, სიცილით თუ გაოცებით უსმენენ?

Ვ

ვახტანგ ბერიძე

მადლობა, ნიკოლოზ, რომ ბიძის გამოცდილებაზე გვესაუბრე — ჩემი ბიჭიც ზუსტად ამას ამბობს, რომ ხელები უქმად არ დარჩეს. მგონია, ადგილობრივ ტექნიკუმში დაიწყოს, რადგან სახლშია და მარშრუტზე მუშაობისასაც შეუძლია პრაქტიკაში დაეხმაროს. შენი ბიძა რამდენი წელი იყო ამ საქმეში?

Ა

ანა დოლიძე

დიახ ლევან, მაქსიმ მამას ის ამბავი ჩემს შვილსაც ძალიან მოსწონს, განსაკუთრებით როცა ამბობს, რომ ხელები მაგიდაზე ეწებებოდა და მაინც არავინ გაქცეულა. მე კი ყველაზე მეტად იმას ვიხსენებ, როგორ პირველ სახლში ლიტურგიის შემდეგ ყველანი ერთად კარტოფილს წვავდნენ და საუბრობდნენ. შენი ბავშვები ამ ისტორიებს გაოცებულები ისმენენ თუ უბრალოდ იღიმებიან?

Გ

გელა გელაშვილი

მარიამ, სწორად ამბობ, რომ ტექნიკუმი სახლთან ახლოს უფრო მოსახერხებელია დასაწყებად. ჩემი უფროსი შვილიც ასე დაიწყო — ჯერ ადგილობრივში, მერე გადავიდა. ბიჭს კი ვურჩევდი, რომ ჯერ ხელოსნობის წრეში გაიაროს რამდენიმე თვე და ნახოს, მართლა გულით უნდა თუ არა.

Დ

დავით ბერიძე

მაია, მართალი ხარ, ის ხის მაგიდა კვლავ იქ დგას და ხშირად ვიყენებთ საერთო სუფრისთვის. ჩემი უფროსი ქალიშვილი ახლა ზუსტად მესამე კურსზეა ტექნიკუმში, ელექტრომონტაჟის სპეციალობით, ამიტომ შენი ვაჟის ისტორია ძალიან კარგად მესმის. რა პროფესიას ისწავლა საბოლოოდ?

Მ

მარიამ მამულაშვილი

დიახ, თეა, მაქსიმ მამას ის ამბავი ხის ჯოხით ზარზე მეც მახსოვს — ჩემი ქმარი იხსენებდა, როგორ გაიყინა ხელი და მაინც არ გაჩერდნენ. ჩემი ბავშვები კი გაოცებით უსმენენ, განსაკუთრებით როცა ვუყვები, რომ ტელეფონიც კი არ ჰქონდათ. შენი დედა კიდევ რას იხსენებდა იმ დროებიდან?

Თ

თეა ლომიძე

დიახ, ლევან, მაქსიმ მამას ის ზამთრის ამბავი ჩემს მეზობელსაც ხშირად მოუყვებია — ამბობდა, რომ ხის მაგიდაზე ყინული ისე იყო, რომ საჭმელიც კი არ იკვებებოდა, მაგრამ ყველა მაინც დარჩა. მე კი მახსოვს, როგორ პირველ სახლში საკუთარი ხელით ამზადებდა საკმეველს და სუნი მთელ ქუჩაზე გადიოდა. შენი შვილები რას ამბობენ, ხომ არ იკითხავენ, რატომ არ გაიქცნენ?

Ს

სალომე ნოზაძე

დიახ, ალექსანდრე, ჩემიც ზუსტად ასეა — ბავშვებმა მოტანილი ხატები დღემდე სახლში გვაქვს. მამა მაქსიმისა და მამა ვასილის ისტორიები მართლაც საუკეთესო საჩუქარი იყო. ბაღის ყვავილებს რა თქმა უნდა მივიტანოთ, შემდეგ კვირას ხომ ლიტურგიის შემდეგ ყველანი ერთად ვიქნებით?

Ს

სალომე ნოზაძე

მარიამ, მაქსიმ მამას ის ამბავი ხის ჯოხით ზარზე ჩემს მეუღლესაც ხშირად მოუყვანია, განსაკუთრებით როცა ბავშვებს უხსნიდა, როგორ იყო ყველაფერი ხელით და რწმენით. ჩემი დედა კი ყველაზე მეტად იხსენებდა, როგორ აგროვებდნენ საჭმელს მთელ სოფელში პირველი ლიტურგიისთვის და როგორ გაიყინა ყველა ფეხები თოვლში. შენი შვილები კი რას ეკითხებიან ყველაზე ხშირად ამ ისტორიებზე?

Თ

თეა ლომიძე

დიახ, სალომე, მამა მაქსიმისა და მამა ვასილის იმ საღამოს ისტორიები ჩემთვისაც ყველაზე ძვირფასი იყო — განსაკუთრებით როცა პირველი ლიტურგიის შესახებ ისაუბრეს. ხატები ჩვენც კიდევ გვაქვს, ბავშვების მოტანილი. შემდეგ კვირას ბაღიდან რა ყვავილებს მოიტან?

Მ

მიხეილ აბაშიძე

მარიამ, მაქსიმ მამას ის ხის ჯოხის ამბავი მეც მახსოვს, ძალიან კარგად გადმოსცემდა როგორ იყო ყველაფერი ხელით აშენებული. ჩემი ძე პატარაასაც ხშირად მეკითხებოდა, როგორ გააკეთეს პირველი ზარი და საიდან იშოვეს ხე. შენი დედის ისტორია საჭმლის შეგროვებაზე კი საერთოდ განსაკუთრებულია — ჩემი მეუღლეც ზუსტად ასე იხსენებდა პირველ წელს.

Ნ

ნანა კვარაცხელია

მარიამ, ჩემი შვილი ყველაზე ხშირად იმას იკითხავს, თუ როგორ გააკეთეს პირველი საკურთხეველი ხის მაგიდიდან და საიდან იშოვეს საღებავი. სალომე, შენი დედის ამბავი თოვლში გაყინულ ფეხებზე ძალიან მახსენებს, როგორ ვაგროვებდით კარტოფილს ჩვენს ბაღში საზოგადოებისთვის. შენი მეუღლე კი ჯერ კიდევ იხსენებს იმ ხის ჯოხის ისტორიას?

Ს

სალომე მამულაშვილი

დიახ, ნანა, ჩემი მეუღლე მართლაც ხშირად იხსენებს იმ ხის ჯოხს, რომელიც პირველადი საკურთხევლის ფეხად გამოიყენეს. მერე კი სწორედ იმაზე იცინოდნენ, როგორ შეღებეს მაგიდა ძველ საღებავის ნარჩენებით, რომლებიც სახურავის შეკეთებიდან დარჩა. შენი კარტოფილის ამბავი კი ძალიან მახსენებს ჩემს დედას – მართლა ყველაფერს ერთად ვაგროვებდით.

Најавете се за да се вклучите во разговорот →

Уште статии