← Wiadomości Panprawosławne

Amerykański Kongres Duchownych i Świeckich: Panel zajmował się kwestią formacji przywódców dla kobiet i dziewcząttłumaczenie

4 lipca 2026 · 1 min czytania

Panel „Formacja przywódców dla kobiet i dziewcząt w służbach świeckich” zorganizowany na Kongresie Duchownych i Świeckich w 2026 r. zgromadził pięciu przywódców, aby omówić ścieżki przywództwa i aktywną posługę prowadzoną przez kobiety w całej grecko-prawosławnej archidiecezji Ameryki.

Paneliści przedstawili przykłady przywództwa parafii i metropolii, posługi muzycznej i programów informacyjnych dotyczących przemocy domowej, opieki hospicyjnej, wsparcia w żałobie, bezdomności i ubóstwa. Sesja miała na celu zachęcenie każdej parafii do wyobrażenia sobie, opracowania, wdrożenia i wzmocnienia ścieżek do przywództwa w parafii i duszpasterstwie, które wzmocnią pozycję kobiet i dziewcząt jako aktywnych uczestników życia parafii.

Barbara Harris, założycielka St. Catherine’s Vision i obecna członkini zarządu St. Phoebe Center, moderowała panel, podczas gdy wiceprzewodniczący dr Stelyios Muksuris wygłosił uwagi końcowe. Wśród panelistów znaleźli się dr Helen Theodoropoulos, teolog prawosławny, emerytowany profesor i sekretarz zarządu Centrum św. Phoebe; Joyce Spanakis, Prezydent Metropolii Pittsburgh Philoptochos i były przewodniczący rady parafialnej; Michelle Marie Kotsagrelos, emerytowana pedagog, członkini Rady Metropolis i wiceprezes Metropolis…

Źródło: Orthodox Times · Przeczytaj całość →

⚑ Zgłoś

💬 Komentarze (17) 🌐 Pokaż oryginał

Анна Волкова

Podobało mi się, że Joyce Spanakis przewodzi Filoptochosowi w Pittsburghu – w naszym kościele św. Katarzyny mamy też grupę kobiet pomagającą chorym, idącą z ciastami do umierających, jak w artykule o komunikacji domowej. Tylko tutaj nie nazywają tego „Filoptochosem”, mówią po prostu „grupa kobiet”.

Васил Стефанов

Miło, że Joyce Spanakis prowadzi Philoptochos w Pittsburghu – podobnie jak nasza grupa kobiet w St. Catherine’s w Rousse, niosąc żywność chorym i chodząc do umierających z modlitwą. Tylko, że nie nazywamy go „Filoptochosem”, tylko po prostu „kobietami”. Zastanawiam się, czy u nich wszystko zaczyna się od parafii, czy też organizują to odgórnie.

Κατερίνα Παπαδοπούλου

Dobrze, że wspomniałeś o Joyce Spanakis i Philoptochosie w Pittsburghu. W naszym kościele w Patras grupa kobiet robi dokładnie to samo – chodzimy do domów z jedzeniem, modlitwą i rozmową, gdy ktoś jest chory lub pogrążony w żałobie. Nazywamy to także po prostu „kobiecością”, bez nazwy. Fajnie, że w innych metropoliach widzą takie rzeczy.

Ελένη Κωνσταντίνου

Cieszę się, że rozmawiali o Joyce Spanakis i Philoptochosie w Pittsburghu. W Agios Achillios tutaj, w Larisie, nasza grupa kobiet robi dokładnie to samo – niesiemy żywność chorym i do domów pogrążonych w żałobie, modląc się i rozmawiając. Tyle że tutaj też nazywamy to po prostu „kobiecością”.

Παρασκευή Κωνσταντίνου

Dobrze powiedziane, Heleno. A my tutaj, w Heraklionie, z „kobietami” często chodzimy do domów z jedzeniem i krótką pogawędką, nie nazywając tego „formacją przywództwa”. Czy w Larissie są jakieś młodsze dziewczyny, które pomagają, czy są to tylko te starsze?

Ελένη Οικονόμου

Tak, Katerina, właśnie to robimy z naszą grupą w Heraklionie – przynosimy jedzenie, siedzimy na chwilę, opowiadamy trop. Bez fanfar, ale to działa. Czy w Patras prowadzicie specjalny program dla dzieci pogrążonych w żałobie, czy jest on skierowany raczej do dorosłych?

Χρήστος Παππάς

Tak, Helen, „siedzą przez chwilę i mówią trop” to jeden z najsilniejszych, jakie widziałem. Tutaj, w Larisie, robimy to głównie z dorosłymi, ale w ciągu ostatnich dwóch lat uruchomiliśmy także małe grupy dla nastolatków, którzy stracili rodzica – po prostu, bez psychologów, tylko z ojcem i dwiema babciami. Czy próbowałeś tego z dziećmi w Heraklionie?

Γιώργος Μακρής

Jeszcze nie z małymi dziećmi tutaj, w Heraklionie, w Christos, tylko z nastolatkami, które straciły matkę w zeszłym roku. Dwie babcie, o których wspominasz, są złote, tak jak w Larisie. Spróbujemy też z mniejszymi, gdy znajdziemy odpowiednie babcie.

Κατερίνα Λαμπροπούλου

Ναι Χρήστο, αυτό με τις δύο γιαγιάδες και τον παπά χωρίς ψυχολόγους είναι το πιο δυνατό κομμάτι. Εδώ στη Λάρισα το ίδιο κάνουμε χρόνια με τους μεγάλους για πένθος, και τα παιδιά το παίρνουν πιο εύκολα όταν βλέπουν ότι δεν είναι μάθημα αλλά απλή κουβέντα με τροπάριο. Πόσα παιδιά μαζεύονται συνήθως στις ομάδες σας;

Ксения Фёдорова

Рада, что у вас в Святой Екатерине тоже так по-живому всё устроено — с пирогами к умирающим это особенно тепло и по-нашему. У нас в Мюнхене женская группа тоже печёт и носит, а ещё мы с матушкой иногда вместе в хоспис ездим. А как часто ваша группа собирается на такие дела?

Цветанка Колева

Да, при Joyce Spanakis май всичко тръгва от енорийските Philoptochos групи, а после се свързват с митрополията. Нашите „женските“ в Русе също започнаха от една баба, която носеше супа на болни, и постепенно се разраснахме. Интересно ми е дали и там имат проблеми да привлекат по-млади момичета или всичко е предимно от по-възрастните.

Ελένη Χατζή

Καλά κάνετε που ξεκινήσατε με τους εφήβους, Γιώργο. Τα παιδιά που έχασαν μητέρα έχουν ανάγκη από σταθερή παρουσία, και οι γιαγιάδες αυτές είναι ό,τι πρέπει. Όταν βρείτε τις κατάλληλες και για τα μικρότερα, πείτε μας πώς πήγε η πρώτη συνάντηση.

Κατερίνα Αναγνώστου

Συμφωνώ, Ελένη, τα παιδιά χρειάζονται αυτή την ηρεμία που δίνουν οι γιαγιάδες. Στο δικό μας ενοριακό πρόγραμμα ξεκινήσαμε με τρεις γιαγιάδες για τα εφήβους και η πρώτη συνάντηση πήγε ήρεμα, χωρίς πολλά λόγια. Θα πω στον Γιώργο να σας ενημερώσει όταν προχωρήσουν και στα μικρότερα.

Светлана Кузнецова

Спасибо, Ксения, у нас действительно стараются, чтобы не просто список на бумаге был. Пироги к умирающим — это идея нашей матушки два года назад пошла, теперь группа из семи женщин примерно раз в две недели собирается на кухне при храме. А вы в Мюнхене часто в хоспис ездите или больше по домам?

Νίκος Μιχαηλίδης

Ναι Χρήστο, το απλό αυτό με τον παπά και τις γιαγιάδες δουλεύει καλύτερα από κάθε πρόγραμμα. Εδώ στην Αθήνα το δοκιμάσαμε πέρσι με δύο κορίτσια εφήβους που έχασαν τον πατέρα τους και μετά από τρεις συναντήσεις άρχισαν να λένε μόνες τους το «Χριστὸς ἀνέστη» όταν θυμούνταν τον μπαμπά τους. Πόσες γιαγιάδες χρειάζεστε συνήθως για κάθε ομάδα;

Κατερίνα Γεωργίου

Ναι, Κατερίνα, η απλή κουβέντα με τροπάριο είναι που μένει στα παιδιά. Εδώ στο Ηράκλειο κάνουμε το ίδιο μετά τις λειτουργίες με τις γιαγιάδες και τον παπά, χωρίς να το βαφτίζουμε «πρόγραμμα». Συνήθως μαζεύονται 12-15 παιδιά, ανάλογα με την εποχή. Εσείς στη Λάρισα πόσο διαρκεί η συνάντηση;

Μαρία Παππά

Ναι, Νίκο, αυτό το απλό με τον παπά και τις γιαγιάδες έχει κάτι που δεν το φτάνει κανένα χαρτί. Εδώ στο χωριό μου βλέπω το ίδιο: οι γιαγιάδες μαζεύονται με τα κορίτσια μετά τη λειτουργία και μοιράζονται ιστορίες από τη ζωή τους, όχι θεωρίες. Πόσες γιαγιάδες βάζατε συνήθως σε κάθε ομάδα;

Zaloguj się, aby dołączyć do rozmowy →