„Низ тесните порти“: за заладувањето кон верата и црковниот животпревод

Секој верник доживува подеми и падови во својот живот. Многу често, периодот на жестоко вдахновение од стекнувањето на верата се заменува со разладување на срцето, кога сè што е поврзано со Бога и Црквата се исполнува „според должноста“, но без радост. Овие периоди можат да бидат многу долги, тешки и опасни, бидејќи токму тогаш некој го напушта црковниот живот. Имаше дури и таков концепт како „одцрковување“.

Каде најчесто „сопнува“ современиот христијанин? Од кои причини неговиот христијански црковен живот замрзнува или се прекинува? За ова разговараме со митрополитот Симбирски и Новоспаски Лонгин.

— Владика, започнувајќи разговор за причините зошто црковниот живот на една личност „се распаѓа“, веројатно вреди да се каже како треба да биде, од што се состои.

— Црковниот живот на верникот треба да се заснова на верата во Бога. Сè што прави, сè што ќе наиде во животот, мора да го оценува врз основа на Божјото слово.

Убеден сум дека секој што доаѓал во Црквата се сеќава на тоа чувство на особена радост, дури би рекол и среќа, што го доживеал кога верувал во Бог и го откривал црковниот живот со неговите Тајни. Човек чувствува дека пред него се отворил сосема поинаков свет...