ყველა წმინდანის კვირა: მათე 10:32–33, 37–38, 19:27–30თარგმანი

სახარების კითხვა ყველა წმინდანის კვირას ხაზს უსვამს სიწმინდის არსებით ნიშანს: ქრისტეს სრულ ერთგულებას. მისი განთავსება სულთმოფენობის შემდეგ დაუყოვნებლივ არ არის შემთხვევითი. სულიწმიდის დაცემა არ არის უბრალოდ ისტორიული მოვლენა, არამედ ეკლესიის შიგნით შობს მადლის ნაყოფებს, კერძოდ წმინდანებს. წმინდანები არიან ისინი, ვინც აღიარეს ქრისტე სიტყვით, საქმით, მსხვერპლით და ჯვრის მოთმინებით.

უფალი ამბობს: „ამიტომ, ვინც მე აღიარებს მე ადამიანთა წინაშე, მეც ვაღიარებ ჩემი ზეციერი მამის წინაშე“. ქრისტეს აღიარება არ არის მხოლოდ გარეგნული განცხადება ან რელიგიურობის წამიერი გამოხატულება. ეს არის მის პიროვნებასთან ცოცხალი ურთიერთობის გამოვლინება. მორწმუნე მოწოდებულია დამოწმდეს ქრისტეზე არა მხოლოდ მაშინ, როცა ეს ადვილი და სოციალურად მისაღებია, არამედ მაშინაც, როცა ამას ფასი აქვს. ამ მიზეზით, ეკლესია ამ მონაკვეთს უკავშირებს ყველა წმინდანს, რადგან ყველა წმიდანი - მოწამე, მონასტერი, იერარქი თუ მართალი - ცხოვრობდა ამ აღსარებაში, როგორც ყოველდღიურ, ზოგჯერ კი სისხლიან მოწამეობას.

ამის საპირისპიროდ, ქრისტეს უარყოფა გულისხმობს არა მხოლოდ მის აშკარა უარყოფას, არამედ…