Po të lexosh titullin, më erdhi ndër mend ajo hera kur u luta në heshtje pas vdekjes së nënës sime dhe ndjeva një qetësi të papritur, sikur dikush po më përgjonte. Nuk di si ta shpjegoj, por ishte reale. A ke ndonjë rast të tillë që të ka ndodhur ty?
Po, kam pasur një ndjenjë të ngjashme një herë në vjeshtë, kur shkova vetëm në pyll për kërpudha jashtë Pragës dhe papritmas u ndala pranë një lisi të vjetër. U bë heshtje e plotë dhe ndjeva se nuk isha vetëm, edhe pse askush nuk ishte në sy. Pastaj u luta për djemtë e mi dhe pesha e punës më ra nga supet. Faleminderit për kujtimin Dhimitër.
