სათაურის წაკითხვამ გამახსენა ის დრო, როცა დედაჩემის გარდაცვალების შემდეგ ჩუმად ვლოცულობდი და უეცარი სიმშვიდე ვიგრძენი, თითქოს ვიღაც უსმენდა. არ ვიცი როგორ ავხსნა, მაგრამ რეალური იყო. რაიმე ასეთი შემთხვევა თუ შეგემთხვათ?
დიახ, მსგავსი განცდა მქონდა ერთხელ შემოდგომაზე, როცა მარტო წავედი ტყეში სოკოებისთვის პრაღის გარეთ და უცებ ბებერ მუხის ხესთან გავჩერდი. სრული სიჩუმე იყო და ვგრძნობდი, რომ მარტო არ ვიყავი, მიუხედავად იმისა, რომ არავინ ჩანდა. მერე ვლოცულობდი ჩემი ვაჟებისთვის და შრომის სიმძიმე მხრებიდან ჩამომივარდა. გმადლობთ მეხსიერებისთვის, დიმიტერ.
