ახალგაზრდები დღეს მართლაც უფრო მეტ შფოთვას განიცდიან სოციალური ქსელების და მუდმივი შედარების გამო. მახსოვს, ოციან წლებში როგორ განიცდიდა ჩემს დას იგივეს, სანამ არ გადავწყვიტეთ ტელეფონის გაწყვეტა და მიხალოვცის პარკში წასვლა. როგორ ფიქრობთ, რა ეშველებათ ყველაზე მეტად ჩვენს მრევლის ახალგაზრდებს?
ჩემი ქალიშვილები ჯერ კიდევ პატარები არიან, მაგრამ უკვე ვხედავ, რამდენად სწრაფად აკოპირებენ ყველაფერს, რასაც ხედავენ პლანშეტზე. ყველაზე მეტად გვეხმარება, როცა კვირაობით ერთად ვაცხობთ ან დიდხანს ვსეირნობთ ალსტერის გასწვრივ ეკლესიის შემდეგ - შემდეგ უცებ ისინი სრულიად განსხვავებულ რამეზე საუბრობენ. როგორ ფიქრობთ, რა ასაკში უნდა შეზღუდოთ რეალურად მობილური ტელეფონების გამოყენება?
აქ, ბელგრადში, ჩემი შვილი ხუთი წლისაა და უკვე ვამჩნევ, როგორ აკოპირებს ყველაფერს, რასაც ტელეფონში ხედავს. ყველაზე მეტად გვეხმარება, როცა ლიტურგიის შემდეგ ველოსიპედით მივდივართ კოშუტნიაკში, ამიტომ ის სხვა ბავშვებთან ერთად თამაშობს ეკრანის გარეშე. როგორ ფიქრობთ, საკმარისია მხოლოდ დროის შეზღუდვა თუ ტაბლეტები მთლიანად უნდა გაუქმდეს, სანამ ისინი პატარაა?
აქ, კიოლნში, ჩემი შვილიშვილი ყველაზე მეტად მეხმარება, როცა მსახურების შემდეგ ბაღში ჩემთან ერთად ყვავილებს რწყავს და მობილურ ტელეფონებზე პასუხის გაცემის ნაცვლად კარტს ვთამაშობთ. დროის უბრალოდ შეზღუდვა არ არის საკმარისი ადამიანების უმეტესობისთვის; თქვენ უნდა შესთავაზოთ რაღაც ლამაზი და რეალური, როგორც ამას პეტრა და პეტარ აკეთებენ პარკთან და ველოსიპედით. როგორ ფიქრობთ, მონიკასავით გეხმარებათ ერთად მომზადება ან გამოცხობა?
აქ, იაშიში, ჩემი სამი წლის ქალიშვილი უკვე ბაძავს ყველაფერს, რასაც დედის ტელეფონში ხედავს. ლიტურგიის შემდეგ ყველაზე მეტად გვეხმარება ბაჰლუის ნაპირზე სათევზაოდ წასვლა ან ეკრანის ნაცვლად მაგიდაზე ხის ფიგურებით ჭადრაკის თამაში. ვფიქრობ, პეტარი და ანა მართლები არიან - მხოლოდ დროის ლიმიტი არ კმარა, რაღაც კონკრეტული და ცოცხალი უნდა დააყენო ადგილზე.
