დიახ, ასეა. ბედნიერება ყველაზე ნათლად მახსოვს, როცა ბავშვი ვიყავი და მამაჩემთან ერთად დავდიოდი ქლიავის საკრეფად სოფელში, ბებია-ბაბუის ბაღში, მაშინ არ ვიცოდი, რომ ეს იყო ნამდვილი სიხარული. შაბუროვის სტატიამ დამაფიქრა ჩემს 10 წლის ქალიშვილზე - რა გაიხსენებს მას წლების შემდეგ ჩვენი ჩვეულებრივი დღეებიდან?
ჩვენთანაც ასე იყო: მახსოვს, როგორ დარბოდნენ ჩემი პატარა ვაჟები ბაღში მარწყვის საყიდლად, მე კი უბრალოდ ვწყევლიდი, რომ საწოლებს თელავდნენ. ახლა კი მახსოვს და ვფიქრობ - ეს ბედნიერებაა და მაშინ ეს არ შემიმჩნევია. შაბუროვი მართალია, თქვენ მხოლოდ უკანდახედვით გესმით.
ჩემი ქალიშვილი ბოსტონში ჩვენს პატარა ეზოში დარბოდა და მეზობლის კატას დასდევდა, მე კი კიბეებზე ტალახიან ფეხსაცმელზე ვნერვიულობდი. შაბუროვის წაკითხვამ გამიღიმა - ეს არის ზუსტად ის მომენტები, რომლებსაც ახლა, წლების შემდეგ ვიხსენებ, როგორც სუფთა ბედნიერებას. სასაცილოა როგორ მუშაობს.
იგივე აქ ბელგრადში. მახსოვს, ბავშვობაში როგორ ვხტებოდი ბაბუას ქლიავის ხეზე რიტოპეკში და ტოტებს ვაშორებდი ქერქს, ბებია კი მსაყვედურობდა, რომ ხეს დავამტვრევო. იმ დროს არ მიფიქრია, რომ ეს რაღაც განსაკუთრებული იყო, მაგრამ ახლა ეს არის პირველი სურათი, რომელიც მახსენდება, როცა ბედნიერებაზე ვფიქრობ. შაბუროვი მართალია, მხოლოდ მოგვიანებით გახსოვთ.
იგივე აქ, პოდგორიცაში. პატარა რომ ვიყავი, დონჯი კოკოტიში, დეიდაჩემის ბაღში დავვრბოდი და პირდაპირ ტოტიდან გარგარს ვკრეფდი, დედა კი მსაყვედურობდა, რომ ზედმეტად მაღლა ავიდოდი და დავეცემი. მაშინ უბრალოდ ვწუწუნებდი და ახლა ეს პირველი სურათი მახსენდება, როცა ბედნიერებაზე ვფიქრობ. შაბუროვი მართალია, მხოლოდ მოგვიანებით გახსოვთ.
