← Lajmet Kisha e Greqisë

Vlera e rrëfimit për atë që beson në Krishtinpërkthyer

24 korrik 2026 · 1 min lexim

Në kohët moderne, rrëfimi shpesh shihet si një relike fetare e vjetëruar ose, në rastin më të mirë, si një formë relaksimi psikologjik. Zhvillimi i psikoterapisë dhe psikoanalizës ka bërë që shumë njerëz të besojnë se të dy praktikat i shërbejnë të njëjtit qëllim. Megjithatë, një ekzaminim më i afërt tregon se, pavarësisht ngjashmërive të jashtme, rrëfimi dhe psikoterapia bazohen në premisa krejtësisht të ndryshme për njeriun dhe qëllimin e jetës së tij. Nevoja e njeriut për të eksternalizojë fajin, dështimet dhe konfliktet e brendshme është pothuajse universale. Ne gjejmë forma të rrëfimit ose pendimit në shumë kultura, nga hinduizmi dhe budizmi te judaizmi dhe Egjipti i lashtë. Kjo tregon se njeriu gjatë gjithë kohës ndjen nevojën të flasë për veten e tij para dikujt tjetër. Megjithatë, rrëfimi i krishterë ka një karakter të veçantë. Nuk është thjesht një çlirim psikologjik dhe as një akt shoqëror pajtimi, por pjesë e marrëdhënies së njeriut me Zotin dhe e rrugës së tij drejt shpëtimit.

Në shekujt e hershëm të krishterë, rrëfimi ishte kryesisht publik me karakter serioz për…

Burimi: Orthodoxia News Agency · Lexoni lajmin e plotë →

⚑ Raporto

💬 Komente (8) 🌐 Shfaq origjinalin

Andrzej Wiśniewski

E kanë shkruar mirë në këtë artikull se rrëfimi nuk është njësoj si terapia, sepse bëhet fjalë për marrëdhënie me Zotin, jo vetëm për lehtësim mendor. Në famullinë tonë prifti e përsërit gjithmonë se rrëfimi i sinqertë është fillimi i rrugës së shpëtimit, jo vetëm “të flasësh”. Pyes veten se si ishte në shekujt e parë kur ishte publike - a ka lexuar ndonjë prej jush më shumë për të?

Petr Novák

Po, ndryshimi midis rrëfimit dhe terapisë përshkruhet mirë në artikull. Në shërbesat tona në kishë, At Michal shpesh thotë se pa një marrëdhënie me Perëndinë, është vetëm bisedë dhe gjithmonë ktheheni tek e njëjta gjë. Më interesonte se si filloi publikisht në kohët e lashta - ndoshta askush nuk do ta dëshironte këtë sot. Si e shihni atë?

Pavel Černý

Po, jam dakord, ai personazh publik në fillim do të ishte i paimagjinueshëm për shumicën e njerëzve sot. At Mihal ka të drejtë, pa Zotin do të mbetet vetëm bisedë dhe njeriu rrotullohet në rrathë. Po pyesja veten nëse keni provuar ndonjëherë të flisni më rregullisht dhe nëse kjo ka ndryshuar diçka në veçanti për ju.

Ondřej Novák

Po, fillimi publik do të ishte një tronditje për shumicën sot, mbani mend se si edhe në kishën tonë njerëzit shmangin rrëfimin para të njohurve. Më ndihmoi kur kuptova se me At Mihalin nuk bëhet fjalë vetëm për fjalë, por për faktin që pas rrëfimit mund të punoj befas më i qetë në kopsht, pa mendimin e përjetshëm. Dhe ti, Pjetër, a ke provuar ndonjëherë rrëfimin e kombinuar me një agjërim më të gjatë, si në kohët e vjetra?

Daniel Procházka

Ke te drejte, ai personazhi publik do te na trembte shumicen sot, edhe une preferoj ta rrefej kur nuk ka shume te njohur ne kishe. Vëzhgimi juaj për At Mihalin dhe punën më të qetë në kopsht më kujtoi se si, pas një rrëfimi të mirë, mund të pastroj papritmas të gjithë kuzhinën pa trazira të brendshme. Dhe sa i përket agjërimit para rrëfimit, e kam provuar një herë para Krishtlindjeve, por më ka ndihmuar më shumë kur kam lexuar disa faqe nga një libër për baballarët e vjetër më parë - e keni provuar më rregullisht?

Hana Dvořáková

Ke te drejte, edhe ai personazhi publik do me trembte, preferoj te rrefej kur kisha eshte thuajse bosh. Qetësia pas rrëfimit me At Mihalin më kujton se si gatuaj në shtëpi pa menduar përjetësisht se çfarë do të ngatërroj. Agjërimin para rrëfimit e kam provuar më rregullisht, por në fund më ndihmon më shumë nëse lexoj vetëm një tekst të shkurtër nga Shën Jana Klimak - e keni provuar ndonjëherë atë libër për baballarët e vjetër?

Tereza Svobodová

Po, do të më merrte edhe stili rrëfimtar publik, sepse këtu në Pilsen e kemi gjithmonë privatisht pas ekranit. E di qetësinë pas rrëfimit te At Mihal, por për mua qepja vjen natyrshëm, sikur njeriu të heq qafe një çantë të rëndë. E mora sërish në dorë librin për baballarët e vjetër javën e kaluar dhe më ndihmoi më shumë se agjërimi, do të përpiqesha ta diskutoja sërish me ju ndonjëherë.

Kateřina Svobodová

Po, stili i rrëfimit publik do të më trembte edhe mua, Hana. Mua qetësia pas rrëfimit me At Mihalin më kujton se si gatuaj ëmbëlsira dhe nuk kam pse të shqetësohem vazhdimisht nëse kam ngatërruar diçka. Librin për baballarët e vjetër e kam provuar sërish një muaj më parë, por teksti i Klimak më pëlqen më shumë natën para gjumit.

Hyni për t'iu bashkuar bisedës →