Peshkopi Maksimi i Melitinit: Borxhet tonapërkthyer

"Borxhet tona" Maximos Pafilis, peshkop i Melitinit

Fjalim mbi fragmentin ungjillor Mat. (18, 23-35)

Ka një ekonomi të çuditshme në marrëdhëniet njerëzore. Ne kujtojmë saktësisht atë që na është borxh dhe shumë më dobët atë që na është dhënë. Një fjalë e thënë në kohën e gabuar, një mesazh i lënë pa përgjigje, mungesa e dikujt pikërisht atëherë kur kishim nevojë, një padrejtësi nga e kaluara që ende lëviz brenda nesh si një mobilie e vogël në një dhomë të errët, ngecim mbi të edhe kur menduam se e kishim harruar. Në jetën e sotme, në fakt, vargu është bërë pothuajse teknikisht i saktë. Ka data, biseda të ruajtura, foto, fatura. Kujtesa fitoi një hard disk. Dhe kështu shëmbëlltyra e talenteve të panumërta, me mbretin që vendos të bëjë llogari me shërbëtorët e tij, na vjen më shumë se sa do të donim. Sepse Krishti përdor gjuhën e borxhit për të prekur diçka që është e vështirë të matet, mënyrën në të cilën një person mbart një tjetër brenda tij.

Debitori i parë i detyrohet mijëra talenteve, shuma arrin në kufijtë e të paimagjinueshmes, pothuajse pushon së funksionuari si një sasi reale financiare dhe bëhet imazh i një jete...