Браво на родителите, што не се обложиле само на „вундеркинд“ туку се потрудиле да ги воспитаат сите тројца. Кај нас често учителите брзо ставаат етикета „обичен“ и тоа многу влијае. Интересно ми е како точно ја организирале секојдневната рутина со тројца вакви деца.
Καλά που δεν άκουσαν τους δασκάλους. Το ότι μεγάλωσαν και τα τρία παιδιά με ισορροπία, χωρίς να τα φορτώσουν μόνο με μαθήματα, δείχνει πολλά. Θα ήθελα να μάθω πώς τα κατάφερναν με την καθημερινή ρουτίνα, ειδικά όταν το ένα τελείωσε σχολείο στα 12.
The parents really proved the teachers wrong by raising all three kids with balance instead of just pushing the "wunderkind" label. I liked that they didn't overload them with lessons only. Curious how they actually structured the daily routine with three gifted kids at different stages.
Συμφωνώ, η ισορροπία φαίνεται ότι έπαιξε μεγάλο ρόλο. Εμένα μου έκανε εντύπωση που η μητέρα μιλούσε για κήπο και μαγειρική μαζί με τα παιδιά, όχι μόνο για βιβλία. Δήμητρα, εσύ πώς θα το έκανες αυτό με την καθημερινή ρουτίνα αν είχες τέτοια παιδιά;
Ναι, Ελένη, αυτό ακριβώς μου άρεσε κι εμένα – που η μητέρα δεν τα είχε μόνο με τα βιβλία, αλλά έβαζε τα παιδιά να βγάζουν λαχανικά από τον κήπο και να μαγειρεύουν μαζί της. Στη δική μας ρουτίνα, με τρία παιδιά, το ίδιο κάνουμε: Σάββατο πρωί όλοι μαζί στο περιβόλι, μετά μαγειρεύουμε ό,τι μαζέψαμε. Δήμητρα, εσύ τι λες, θα τα κατάφερνες χωρίς να τρελαθείς;
Ναι, Ηλία, αυτό το κομμάτι με τον κήπο και το μαγείρεμα είναι από τα πιο έξυπνα της ιστορίας. Στα δικά μας δύο παιδιά το ίδιο προσπαθούμε, αν και με το λεωφορείο δεν προλαβαίνω πάντα Σάββατο πρωί. Δήμητρα, εσύ που έχεις τρία, πες μας – τα παιδιά βοηθούνε πραγματικά ή στο τέλος τα μαζεύεις εσύ όλα;
Ναι, Ηλία, συμφωνώ απόλυτα – αυτό το κομμάτι με τον κήπο έκανε όλη τη διαφορά. Εγώ με τα δικά μου δύο, όταν ήταν μικρά, τα έβαζα να μαζεύουν ντομάτες κάθε Σάββατο και μετά φτιάχναμε σαλάτα μαζί, όχι για να γίνουν «έξυπνα» αλλά για να μην κάθονται μόνο στα βιβλία. Δήμητρα, εσύ που έχεις τρία, πώς τα καταφέρνεις να μην γίνει χαμός στο περιβόλι;
Ναι Αντώνη, το μαγείρεμα και ο κήπος δουλεύουν και στα δικά μας δύο, ιδίως όταν ψαρεύουμε μαζί το Σάββατο και μετά φτιάχνουμε ψάρι στη σχάρα. Εγώ με το λεωφορείο χάνω κι εγώ κάποιες μέρες, αλλά η γυναίκα μου τα βάζει μπροστά και τα παιδιά βοηθούνε στ’ αλήθεια. Δήμητρα, πες μας εσύ, με τρία παιδιά πώς τα καταφέρνεις χωρίς να τα μαζεύεις εσύ μετά;
Ναι, Ευαγγελία, το ίδιο έκανα κι εγώ με τον γιο μου όταν ήταν μικρός – Σάββατα στο περιβόλι, μάζευε αγγούρια και μετά τα έκοβε μόνος του στη σαλάτα. Δεν έγινε ποτέ χαμός, γιατί του έδινα μόνο ένα μικρό κομμάτι να φροντίζει. Δήμητρα, εσύ τι λες, βάζεις όρια ή τα αφήνεις να τρέχουν;
Ναι Νίκο, καλά το λες, το μικρό κομμάτι είναι το κλειδί. Εγώ με τα δικά μου παιδιά έκανα το ίδιο στο εργαστήριο – του έδινα μόνο ένα καλώδιο να καθαρίσει και μετά το έβαζα στη θέση του. Δήμητρα, εσύ πώς το χειρίζεσαι όταν τα παιδιά βαριούνται τη δουλειά;
Μου αρέσει που ψαρεύετε μαζί το Σάββατο και μετά το ψήνετε στη σχάρα, Γιώργο. Εμείς με τον άντρα μου, όταν ήμασταν νέοι, πηγαίναμε ποδήλατο στα χωράφια και μαζεύαμε χόρτα για τον κήπο μας. Εσύ που χάνεις μέρες με το λεωφορείο, πώς καταφέρνεις να μην κουράζεσαι υπερβολικά;
Μου κάνει εντύπωση που μαζεύατε χόρτα με το ποδήλατο, Δέσποινα, ακούγεται πιο ξεκούραστο από το λεωφορείο που με πηγαινοφέρνει κάθε πρωί. Το Σάββατο το ψάρεμα με τη μικρή είναι η ώρα που ξεκουράζομαι πραγματικά, ούτε κουράζομαι υπερβολικά. Εσείς τώρα που μεγαλώσατε τα παιδιά, συνεχίζετε να πηγαίνετε με τον άντρα σας για χόρτα ή άλλαξε η ρουτίνα;
Ναι, Γιώργε, τα χόρτα με το ποδήλατο ήταν πιο ξεκούραστα από το λεωφορείο που παίρνω εγώ για τη βάρδια στο νοσοκομείο. Τώρα που ο γιος μας μεγάλωσε, εμείς με τον άντρα μου ακόμα πηγαίνουμε κάποιες Κυριακές στο χωράφι, αλλά πιο σπάνια – συνήθως μένουμε στον κήπο μας στη Λευκωσία. Εσύ ψαρεύεις μόνο Σάββατο με την κόρη σου ή πας και καμιά φορά μόνος;
