Indeks bibliograficzny dzieł św. Efraima Syryjczyka w przekładzie z języka syryjskiego w serii TSO

Ten obraz jest listą dzieł św. Efraima w tłumaczeniu Moskiewskiej Akademii Teologicznej, które zostały przetłumaczone z języka syryjskiego 1 i zajmują około połowy całkowitego tomu jego dzieł zebranych. O zasadności opracowania takiego indeksu bibliograficznego decyduje fakt, że od czasu publikacji tych tłumaczeń (począwszy od drugiej połowy XIX w.) osiągnięto znaczny sukces w badaniu dziedzictwa jednego z najbardziej czczonych świętych syryjskiego chrześcijaństwa. I przede wszystkim w tym miejscu należy zwrócić uwagę na edycję krytyczną większości dzieł przypisywanych w tradycji rękopiśmiennej św. Efraimowi oraz odkrycie (wraz z późniejszą publikacją) oryginalnego tekstu syryjskiego Komentarza do Diatessaronu. Ponadto, oczywiście, przeprowadzono dość obszerne prace w celu zbadania nauczania teologicznego autentycznych zabytków, a także ich cech literackich. Tłumaczenie tekstów syryjskich wykonał licencjat MDA prot. AK Sokołowa († 1884) z tzw. „wydania rzymskiego” (Editio romana) dzieł św. Efraima, składającego się z dwóch – greckiego 2 i syryjskiego 3 – bloków po trzy tomy każdy. Redakcję tekstów greckich przygotowali Joseph Simon Assemani, natomiast edycji trzytomowego dzieła syryjskiego dokonali Peter Benedict i Stephen Evodius (bratanek Josepha Simona Assemaniego). Mimo że trzytomowy zbiór syryjski był pierwszym wydaniem z ogromnej liczby tekstów syryjskich przypisywanych św. Efraimowi, jego dość przeciętna jakość (wyrażająca się przede wszystkim w swobodnym i nieuważnym posługiwaniu się tekstami oryginalnymi) przysporzyła mu złej opinii, a co za tym idzie, począwszy od XIX wieku. teksty syryjskie zawarte w „Wydaniu rzymskim” zostały ponownie opublikowane, ale na wyższym poziomie. Tym samym w niniejszym indeksie podjęto próbę przedstawienia tekstów przetłumaczonych w serii TSO z języka syryjskiego według „Wydania Rzymskiego” w świetle aktualnego stanu badań nad dziedzictwem św. Efraima. Indeks następuje po wykazie dzieł ojca syryjskiego, opublikowanym w poprzednich tomach BV 4, i zawiera: tytuł (w nawiasie podano oznaczenie liczby rozdziałów), numer tekstu w wykazie BU TSO, lokalizację tłumaczenia rosyjskiego, źródło tłumaczenia rosyjskiego, akapit w bibliografii Den Bizen 5 z tytułem użytego w nim tekstu (i mającego być standardem), wydanie współczesne (krytyczne) tego tekstu, wykazy rękopiśmienne (wraz z ich datowaniem) 6, tłumaczenie(a) współczesne (wykonane na podstawie wydania krytycznego), badania podstawowe tego tekstu, uwagi o cechach i składzie przekładu rosyjskiego oraz informacje o autentyczności dzieła. Podane informacje bibliograficzne nie mają charakteru wyczerpującego; w celu uzyskania bardziej szczegółowej bibliografii dotyczącej konkretnego tekstu można skorzystać ze wskazanego podręcznika Den Biesen. Przy sporządzaniu tego inwentarza, oprócz wydań dzieł św. Efraima, wykorzystano: bibliografię Den Bizen 7, indeksy wydań 8 i teksty 9 Efraima Syryjczyka, a także katalogi rękopisów syryjskich. Według badacza Ephraem graecus corpus D. Emmerdenger-Iliadou, oryginały syryjskie można ustalić zaledwie dla kilku 10 tekstów greckich (z reguły zgodność jest bardzo odległa jedynie z fragmentami niektórych tekstów syryjskich, które również są w znacznym stopniu przetwarzane w tłumaczeniu greckim). Tylko dla jednego oryginalnego tekstu syryjskiego istnieje pełna wersja grecka (patrz nr 583 i 612 poniżej). Jednym z głównych kryteriów autentyczności tekstów przypisywanych Efraimowi Syryjczykowi jest tradycja rękopisowa 11 . Dzięki 14 rękopisom 12 z V-VI w., 13 „Komentarzom do Księgi Rodzaju”, „Komentarzowi do Księgi Wyjścia”, „Komentarzom do czterech Ewangelii”, „Memrze Pana naszego”, cyklom poetyckim „O Kościele”, „O Ukrzyżowaniu”, „O wierze”, „O poście”, „Przeciw herezjom”, „O Bożym Narodzeniu”, „O Nisiwinie”, „W raju”, „Przeciw cesarzowi Julianowi”, „O zmartwychwstaniu”, „O przaśnikach”, „O dziewictwie”. Niektóre z podanych tekstów istnieją tylko na jednej liście; Często zbiory nie zachowały się w całości. Do innej grupy tradycji rękopiśmiennych dzieł przypisywanych św. Efraimowi zalicza się dużą liczbę późniejszych rękopisów, głównie liturgicznych. Choć analiza takich tekstów jest bardzo trudna (zwłaszcza wobec braku starszych świadków tekstu), jak pokazują badania, tego typu rękopisy mogą zawierać także materiał autentyczny 14. Tym samym nie udało się dotychczas ustalić stopnia autentyczności szeregu tekstów, które istnieją dopiero w późniejszych egzemplarzach. Dlatego też w przypadku tych z nich, które ukazały się jedynie w „Wydaniu rzymskim” (i przetłumaczonych na język rosyjski), nie możemy podać żadnych nowych informacji. Wobec braku możliwości dokładnego porównania tłumaczenia rosyjskiego z oryginalnymi tekstami syryjskimi, aby po pierwsze określić jego jakość, a po drugie ustalić ewentualną zależność od towarzyszącego publikacji tłumaczenia łacińskiego, przeprowadziliśmy kontrolne porównanie kilku tekstów, w wyniku którego możemy dojść do następujących wniosków. Jak zauważył w patrolologii domowej abp. Filaret (Gumilewski), łacińskie tłumaczenie tekstów syryjskich „okazuje się zbyt swobodne, a czasem błędne” 15. Tłumaczenie rosyjskie dość ściśle i dokładnie podąża za tekstem syryjskim, czasami preferując konstrukcje bardziej opisowe. Ogólnie rzecz biorąc, być może nie będzie błędem stwierdzenie, że to tłumaczenie jest dobrym przykładem przedrewolucyjnej szkoły tłumaczeń dzieł patrystycznych. Zgodnie z ówczesną praktyką, tłumaczenie rosyjskie nie oddaje poetyckiej formy hymnów (madrasz 16) Efraima Syryjczyka, zorganizowanych w formie zwrotek złożonych z kupletów po 7 sylab 17. Porównajmy jeden z pierwszych akapitów „Komentarza do Księgi Rodzaju”: Ten przykład wyraźnie pokazuje specyfikę tłumaczenia rosyjskiego. Przede wszystkim można zauważyć brak dosłowności tłumaczenia łacińskiego, które charakteryzuje się bowiem nadmierną swobodą i opisowością w stosunku do tekstu pierwotnego. Jednak w niektórych, czasem trudnych do przekazania miejscach, tłumacz najprawdopodobniej na nim się opierał 19. Porównanie tłumaczenia rosyjskiego z oryginalnym tekstem syryjskim jednoznacznie wskazuje, że tłumacz bardzo dobrze władał językiem syryjskim. Można zauważyć, że sens opowieści został oddany dość trafnie, choć nie zawsze da się zgodzić z interpretacjami zaproponowanymi przez tłumacza. Najbardziej znaczącym zniekształceniem tekstu pierwotnego jest zastąpienie interpretacji z Rdz 1, 2 odpowiednim miejscem z zachodnio-syryjskiego (monofizyckiego) kompendium egzegetycznego 20. Poniżej indeks dzieł św. Efraima Syryjczyka, przetłumaczonych na serię TSO. Prace ks. Efraima, nieprzetłumaczone na język rosyjski, znajdują się w odrębnym załączniku. Dzieła księdza Efraima Syryjczyka przetłumaczone na cykl TSO 1. TEKST: O pokucie (rozdz. 1–76). TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 16. Książka. 3. s. 172–416 (IV, 122–345). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. R. 367–561. BIBLIOGRAFIA: § 36 (Paraeneza). MANUSKRYPTY: Watykan. sir. 11 (1261 ann.), syr. 93 (823 ann.), syr. 111 (522 ann.), syr. 117 (X sac.), syr. 120 (VII zakr.). UWAGI: Rozdziały 1, 75–76 są identyczne z hymnami 34, 29–30 z serii Hymny Kościoła. AUTENTYCZNOŚĆ: Niektóre rozdziały z pewnością nie są autentyczne. 2. TEKST: Rozmowa na temat słów: „Pan położył straż na moich ustach i straż na moich ustach” (Ps. 140,3). TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 16. Książka. 4. s. 416–425 (IV, 345–353). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. R. 330–336. BIBLIOGRAFIA: § 118 (Mēmrā na Ps. 140, 3). MANUSKRYPTY: Watykan. sir. 117 (XII zakr.). AUTENTYCZNOŚĆ: nieokreślona. 3. TEKST: Rozmowa na temat słów: „Synu, słuchaj mojej mądrości i nadstaw ucho na moje słowa” (Przysłów 5:1). TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 16. Książka. 4. s. 425–429 (IV, 353–357). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. R. 336–338. BIBLIOGRAFIA: § 119 (Mēmrā w Przyp. 5, 1). MANUSKRYPTY: nie da się jednoznacznie określić. 4. TEKST: Rozmowa na temat słów: „Wszelka marność i ruina ducha” (Kazn. 1, 14). TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 16. Książka. 4. s. 430–438 (IV, 357–366). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. R. 338–344. BIBLIOGRAFIA: § 87 (Mēmrā na temat tego, co powiedział Qohelet: „Wszystko marność i utrapienie”). WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1970a. Str. 58–66. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1970a. S. 80–91. BADANIA: Strothmann W. Das Buch Kohelet und seine syrischen Ausleger // Erkenntnisse und Meinungen. Bd. I/Hrsg. von G. Wießnera. Wiesbaden, 1973, s. 189–238 (Göttinger Orientforschungen I/3). AUTENTYCZNOŚĆ: Beck zakwalifikował ten tekst jako nieautentyczny ze względu na istotne różnice w treści (sąd duszy następuje bezpośrednio po śmierci ciała) i stylu (bezsensowne powtórzenia i stwierdzenia) z zdecydowanie autentycznymi dziełami św. Efraima. Strothmann zwrócił uwagę na obecność w tekście cytatu z Jana. 14, 27, po przekładzie Tomasza z Garkel (VII w.). 5. TEKST: Pieśni żałobne. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 2. s. 5–186 (IV. s. 366–533). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. R. 225–359. BIBLIOGRAFIA: § 33 (Necrosima, seu Funebres Canones). UWAGI: Rozdział 5 zawiera wersety z cyklu Hymny Starszego Juliana, hymny 14; Rozdział 24 jest skróconą wersją hymnu 18 z tego samego cyklu. AUTENTYCZNOŚĆ: Niektóre teksty z pewnością nie są autentyczne. 6. TEKST: Przemówienie przeciwko Żydom wygłaszane w tygodniu: Hosanna. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 2. s. 187–210 (V. s. 3–24). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. R. 209–224. BIBLIOGRAFIA: § 63 (Mēmrā w Święte Święto Hosanna). WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1970b. Str. 55–78. MANUSKRYPTY: British Library Add. 12165 (1015 ann.), Watykan. sir. 117 (XII sac.), syr. 118 (X zakr.) itp. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1970b. S. 72–98. AUTENTYCZNOŚĆ: Beck zakwalifikował ten tekst jako nieautentyczny ze względu na brak starożytnych świadków tego tekstu (wszystkie dostępne spisy pochodzą z drugiego tysiąclecia), a także z powodu braku sposobów rozwinięcia tej fabuły przez św. Efraima. 7. TEKST: O wolnej woli człowieka (rozdz. 1–4). TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 2. s. 210–221 (V, 24–33). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. s. 359–366. BIBLIOGRAFIA: § 19 (Hymny o Kościele). WYDANIE MODERN: Beck 1960. s. 4–7, 7–10, 32–34, 15–17. MANUSKRYPTY: Watykan. sir. 111 (522 ann.), British Library Add. 14571 (519 ann.), Dod. 14574 (V-VI saec.) oraz szereg rękopisów liturgicznych zawierających jedynie pojedyncze hymny. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. s. 4–7, 7–9, 34–37, 15–17. BADANIA: Brock S. Przekaz medrasze Efrema w syryjskiej tradycji liturgicznej // StPatr. 1997. Cz. 33. s. 490–505. UWAGI: Rozdziały są identyczne z następującymi hymnami z serii Hymny Kościoła: rozdział 1 hymn 2, rozdział 2 hymn 3, rozdział 3 hymn 13, wersety 1-6 i 19, rozdział 4 hymn 6. AUTENTYCZNY: Zdecydowanie autentyczny. 8. TEKST: Do słów Izajasza: „Niech bezbożni zostaną wywyższeni i nie oglądają chwały Pana” (Iz. 26:10). TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 223–233 (V, 33–42). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. Str. 344–350. BIBLIOGRAFIA: § 72 (Mēmrā na temat tego, co powiedział Izajasz: „Niech grzesznik zostanie wyeliminowany”). WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1970a. s. 80–95. MANUSKRYPTY: Watykan. sir. 117 (XII sac.), syr. 155 (1515 ann.), British Library Add. 14615 (X-XI saec.), Dublin B 5.19 (1625 ann.). TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1970a. S. 108–126. UWAGI: W spisach nowszych tekst jest znacznie rozszerzony w porównaniu do starszych. AUTENTYCZNOŚĆ: Beck uważał, że tekst ten może opierać się na autentycznym materiale Efraima Syryjczyka, jednak w obecnej formie należy go uznać za nieautentyczny ze względu na istotne różnice stylistyczne (mechaniczne wykorzystanie przykładów biblijnych) i rozwój tematu. 9. TEKST: Do słów Jeremiasza: „Biada nam, bo zgrzeszyliśmy” (Treny 5,16). TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 233–246 (V, 42–54). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. R. 350–359. BIBLIOGRAFIA: § 49 (Sermo de admonitione I). WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1970a. s. 66–80. MANUSKRYPTY: Watykan. sir. 117 (XII sac.), syr. 464 (1234 ann.), syr. 566 (1472/3 ann.), British Library Add. 14611 (X zakr.), Dod. 17172 (830 lat). TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1970a. S. 91–108. AUTENTYCZNOŚĆ: Beck klasyfikuje ten tekst jako nieautentyczny ze względu na istotne różnice merytoryczne i stylistyczne z autentycznymi dziełami św. Efraima, określanymi przez wydawcę jako przerysowania spowodowane potrzebami przepowiadania; Tekst ten wyróżnia się także radykalnym ujawnieniem siebie, którego nie ma w oryginalnych pismach syryjskiego ojca. 10. TEKST: Do słów proroctwa Jonasza: „Wstań i idź do Niniwy” (Jn. 3, 2.3). TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 247–289 (V, 54–92). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. R. 359–387. BIBLIOGRAFIA: § 79 (Sermo de Ninive et Jona). WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1970b. Str. 1–40. MANUSKRYPTY: British Library Add. 14573 (VI sac.), Watykan. sir. 117 (XII ann.), Dublin B. 5.18 (1625 ann.). TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1970 ur. S. 1–53. BADANIA: Brock S. Homilia wersetowa Efrema na temat Jonasza i pokuty Niniwy: notatki na temat tradycji tekstowej // Philohistôr. Miscellanea in honorem Caroli Laga / Ed. A. Schoors, P. van Deun. Louvain, 1994, s. 71–86 (OCA 60); De Halleux A. A propos du kazanie éphremien sur Jonas et la pénitence des Ninevites // Lingua Restituta Orientalis: Festgabe für A. Assfalg / Ed. R. Schulz, M. Görg. Wiesbaden, 1990, s. 155–160 (Ęgypten und Altes Testament 20). UWAGI: Jedyny oryginalny tekst syryjski, dla którego istnieje pełne tłumaczenie greckie (CPG 4082; wyd.: Hemmerdinger-Iliadou D. St. Éphrem le Syrien: Sermon sur Jonas // Le Muséon. 80. 1967. s. 47–74). 11. TEKST: Do słów: „A rzeka ta zawołała głosem wielkim: «Łazarzu, wyjdź»” (J 11,43). TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 289–301 (V, 92–103). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. Str. 387–395. BIBLIOGRAFIA: § 120 (Mēmrā w Joh. 11, 43). 12. TEKST: Pieśni na Boże Narodzenie. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 302–363 (V, 103–156). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. Str. 396–436. BIBLIOGRAFIA: § 32 (Hymny o Bożym Narodzeniu). MODERN EDITION: Beck 1959. s. 1–143 (cykl 28 hymnów). MANUSKRYPTY: Watykan. sir. 112 (551 ann.), British Library Add. 14506 (IX śr.), Dod. 14571 (519 ann.) i szereg późniejszych rękopisów o treści liturgicznej. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1959. S. 1–130; Cassingena-Trévedy 2001; McVey 1989, s. 61–218; Św. Efraim Syryjczyk. Hymn (Madrasza) na Boże Narodzenie / tłum. z ojcem., wstęp. artykuł autorstwa prot. L. Griliches // BV. 5–6. 2005–2006. s. 17–41 (tłumaczenie hymnu 1). BADANIA: De Halleux A. Le comput ephrémien ducycle de la Nativité // Cztery Ewangelie: Festschrift Frans Neirynck / Ed. F. Van Segbroeck, C. M. Tuckett, G. Van Belle, J. Verheyden. Leuven, 1992, s. 2369–2382 (BETL 100). UWAGI: W tłumaczeniu rosyjskim pominięto hymn 7 według „Wyd. rzymskiego”; korespondencja z wydaniem Becka: 1 1; 2 3; 3 4; 4 hymn 5, zwrotki 1–3, 6–24 hymn 6, zwrotki 1–13; 5 7; 6 hymn 8, zwrotki 1–12, 18–21, 13–17 hymn 9, zwrotka 1; 7 hymn 10, zwrotki 2–12 hymn 11 hymn 13; 8 14; 9 15; 10 16; 11 17; 12 18; Trzon cyklu stanowią hymny 5–20 (według wydania Becka), napisane najprawdopodobniej w tej formie przez św. Efraima; do VI w. dodano do nich autentyczne hymny 1–4 o podobnej treści, a w VIII w. – hymny 21–28. AUTENTYCZNY: Zdecydowanie autentyczny (z wyjątkiem hymnu 28). 13. TEKST: Na Boże Narodzenie. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 364–368 (V, 156–161). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. R. 599–602. WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1959. s. 13–18. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1959. S. 12–17. UWAGI: Tekst odpowiada Hymnowi 2, 1–20 wydania Becka; W tomie 2 „Wydania Rzymskiego” znajduje się cykl „Hymny na Boże Narodzenie” (s. 396–436), z którego drugi (ten) hymn został opublikowany oddzielnie w dziale „De Diversis sermones” tomu 3. 14. TEKST: Cierpienie i zmartwychwstanie Chrystusa. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 369–371 (V, 161–163). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. R. 603–604. WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. s. 130–133. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. S. 126–128. UWAGI: Pieśni z cyklu „Hymny o Kościele” zostały wydane oddzielnie w dwóch tomach „Wydania Rzymskiego”; Tekst ten odpowiada hymnowi z 51. wydania Becka. 15. TEKST: Pieśń uwielbienia do Matki Bożej. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 371–376 (V, 163–168). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. Str. 604–608. BIBLIOGRAFIA: § 66 (Kazania duo de Genetrice Dei). WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1975. s. 39–42. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1975. S. 49–55. UWAGI: Wydanie Becka zawiera dwa memy przedstawiające Matkę Boską; Ten tekst odpowiada drugiej memrze. AUTENTYCZNOŚĆ: Pierwsza memra z pewnością nie jest autentyczna i, jak pokazał Beck, zależy od memry z Narodzenia zachodnio-syryjskiego autora z V wieku. Jakub z Srugskich; druga zawiera oczywiste cechy, które pozwalają przypisać jej pisanie czasom po św. Efraimie. 16. TEKST: Refleksja nad ekonomią naszego zbawienia. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 376–382 (V, 168–173). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. Str. 608–612. WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. s. 58–65. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. S. 60–65. UWAGI: Tekst ten odpowiada hymnom 26 i 27 wydania Becka. 17. TEKST: O prawdzie i dobroci Bożej. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 382–385 (V, 173–175). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. Str. 613–615. WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. s. 12–15. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. S. 12–15. UWAGI: Tekst ten odpowiada hymnowi z 5. wydania Becka. 18. TEKST: Dlaczego Bóg jedne prośby przyjmuje, a inne odrzuca. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 385–389 (V, 175–179). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. Str. 615–618. WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. s. 54–58. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. S. 55–60. UWAGI: Tekst ten odpowiada hymnowi z 25. wydania Becka. 19. TEKST: Bóg organizuje wszystko dla zbawienia człowieka. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 390–392 (V, 179–182). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. Str. 618–620. WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. s. 133–136. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. S. 129–131. UWAGI: Tekst ten odpowiada hymnowi z 52. wydania Becka. 20. TEKST: Dobra tymczasowe są oddzielane od dóbr wiecznych. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 393–395 (V, 182–183). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. Str. 620–622. WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. s. 76–79. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. S. 75–77. UWAGI: Tekst ten odpowiada hymnowi z 31. wydania Becka. 21. TEKST: O niestałości ludzkiej woli. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 395–397 (V, 184–186). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. Str. 622–624. BIBLIOGRAFIA: § 9 (Hymny o Kościele). WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. s. 79–81. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. S. 77–79. UWAGI: Tekst ten odpowiada hymnowi z 32. wydania Becka. AUTENTYCZNOŚĆ: Zdecydowanie autentyczny 22. 22. TEKST: O poskramianiu złych pragnień. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 397–401 (V, 186–189). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. Str. 624–627. WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. s. 66–70. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. S. 65–69. UWAGI: Tekst ten odpowiada hymnowi z 28. wydania Becka. 23. TEKST: O strzeżeniu oka i języka. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 401–403 (V, 189–191). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. Str. 627–629. WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. s. 81–84. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. S. 79–81. UWAGI: Tekst ten odpowiada hymnowi z 33. wydania Becka. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 404–416 (V, 191–202). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. s. 318–325. WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. s. 113–128. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. S. 109–124. UWAGI: w „Wydaniu rzymskim” tekst zalicza się do dzieł egzegetycznych; tekst ten odpowiada hymnom 45–49 wydania Becka. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 417–418 (V, 202–204). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. R. 325–326. WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. s. 128–130. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. S. 124–126. UWAGI: w „Wydaniu rzymskim” tekst zalicza się do dzieł egzegetycznych; Tekst ten odpowiada hymnowi z 50. wydania Becka. 26. TEKST: Maryja i Ewa (w trzech rozdziałach). TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 419–423 (V, 204–208). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. R. 327–329. WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. s. 87–93. TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1960. S. 84–90. UWAGI: w „Wydaniu rzymskim” tekst zalicza się do dzieł egzegetycznych; tekst ten odpowiada hymnom 35–37 wydania Becka. 27. TEKST: Jezus jest światłością świata. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 18. Książka. 4. s. 423–424 (V, 208–209). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. R. 330. BIBLIOGRAFIA: § 117 (Mēmrā na Ps. 96, 11). 28. TEKST: O życiu wędrującym. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 20. Książka. 2. s. 1–3 (V, 209–211). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. R. 650–651. BIBLIOGRAFIA: § 107 (Mēmrā o samotności samotnych i nędznym życiu mnichów, mieszkańców jaskiń, gór, zagłębień, skał i rozpadlin ziemi). WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1973. s. 1–16. MANUSKRYPTY: Watykan. sir. 566 (1472/3 ann.), Borgia syr. 10 (1583 n.). TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1973. S. 1–21. BADANIA: Vööbus A. Untersuchungen über die Authentizität einiger asketischer Texte, überliefert unter dem Namen „Ephraem Syrus”. Pinneberg, 1947 (Wkład Uniwersytetu Bałtyckiego 25); Vööbus 1958; Ten sam. Ein neuer Text von Ephrem über das Mönchtum // OrC 42. 1958. s. 41–43. UWAGI: Tekst opublikowany w „Wydaniu Rzymskim” jest fragmentaryczny. AUTENTYCZNOŚĆ: Vybus uznał tekst za autentyczny, utożsamiając opisy życia monastycznego z czasami św. Efraima; Beck zakwalifikował ten tekst jako nieautentyczny ze względu na istotne różnice stylistyczne („niejasny” język; złożona, czasem zagmatwana struktura zdań, brak jasnego rozwinięcia tematu) i treściowe (wskazówki na bardziej rozwinięte formy monastycyzmu) z autentycznymi dziełami Efraima Syryjczyka (opinia Becka jest dziś powszechnie uznawana). 29. TEKST: O pustelni. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 20. Książka. 2. s. 3–7 (V, 209–211). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. Str. 652–654. BIBLIOGRAFIA: § 106 (Mēmrā o samotnikach, mnichach i mieszkańcach pustyni). WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Lamy 1902. s. 147–186 21. BADANIA: Bou Mansour T. Les écrits ascétiques ou „monastiques” d’Isaac dit d’Antioche // JeastCS. 59. 2007. s. 49–84; Vööbus A. Beiträge zur kritischen Sichtung der asketischen Schriften, die unter dem Namen Ephraem des Syrers überliefert sind // OrC 39. 1955. s. 48–55; Vööbus 1958. UWAGI: Tekst opublikowany w „Wydaniu Rzymskim” odpowiada § 2-5 wydania Lamy’ego. AUTENTYCZNOŚĆ: tekst przypisywany jest w tradycji rękopiśmiennej Eremowi i Izaakowi z Antiochii; Wybus uznał tekst za autentyczny; Bu Mansur w przekonujący sposób ujawnia autorstwo Izaaka z Antiochii. 30. TEKST: O braterskim napominaniu siebie nawzajem. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 20. Książka. 2. s. 8–57 (V, 215–258). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. Str. 654–687. BIBLIOGRAFIA: § 89 (Sermo de reprehensione II). WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1970a. Str. 12–49. MANUSKRYPTY: British Library Add. 14573 (VI sac.), Watykan. sir. 117 (XII ś.), Paryż. sir. 189 (XVII śr.), syr. 196 (XIV saec.), Dublin B 5.19 (1625 ann.). TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1970a. S. 17–65. UWAGI: Istniejący tekst grecki „De morbo linguae et prauis affectibus” (CPG 3950) zawiera kilka mniej i bardziej przerobionych fragmentów tego tekstu syryjskiego. AUTENTYCZNOŚĆ: Beck uważał, że tekst jest najprawdopodobniej autentyczny. 31. TEKST: O niebie (w 12 częściach). TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 20. Książka. 2. s. 58–102 (V, 258–297). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. III. Str. 562–598. BIBLIOGRAFIA: § 35 (Hymny o raju). WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1957b. Str. 1–54. MANUSKRYPTY: British Library Add. 14506 (XI zaw.), Dod. 14571 (519 ann.), Dod. 17141 (519 ann.), Watykan. sir. 111 (522 ann.), syr. 112 (551 lat). TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1957b. S. 1–50; Brock 1990, s. 77–168; Lavenant 1968. s. 33–63; Od brzegów Bosforu do brzegów Eufratu / tłum., przedmowa. i skomentuj. S. S. Averintseva. M., 1987. s. 176–189 (tłumaczenie hymnów 8 i 11). BADANIA: Botha P. J. Znaczenie zmysłów w opisie Raju św. Efrema // APB. 5. 1994. s. 28–37; McVey K. Obrazy radości w hymnach Efrema o raju Powrót do łona i piersi // Journal of the Canadian Society for Syriac Studies 3. 2003. s. 59–77. UWAGI: wydanie Becka zawiera tekst 15 hymnów; tekst „Wydania Rzymskiego” odpowiada hymnom 1–12 wydania Becka; pozostałe 3 nie zostały przetłumaczone na język rosyjski. AUTENTYCZNOŚĆ: Zdecydowanie autentyczna. 32. TEKST: Umierająca wola. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 20. Książka. 2. s. 201–220 (V, 297–317). ŹRÓDŁO: Editio Romana gr. II. Str. 395–410. BIBLIOGRAFIA: § 173 („Testament” Efrema). WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1973. s. 43–69. MANUSKRYPTY: Watykan. sir. 117 (XII saec.), Borgia syr. 45 (XVI-XVII saec.), British Library Add. 14582 (816 ann.), Dod. 14624 (VII-VIII śr.), Dod. 14666 (VII-VIII s.), Berlin, Sachau 72 (XVI-XVII s.). TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Beck 1973. S. 53–80. BADANIA: Vööbus 1958. UWAGI: Zachowane także w tłumaczeniach greckich (CPG 3947) i ormiańskich. AUTENTYCZNOŚĆ: Beck uznał tekst za zdecydowanie nieautentyczny ze względu na istotne rozbieżności językowe i realiów z autentycznymi pismami św. Efraima. 33. TEKST: Interpretacja Księgi proroka Izajasza. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 20. Książka. 4. s. 221–352 (V, 317–424). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. Str. 20–97. BIBLIOGRAFIA: § 133 (Komentarz do Izajasza). MANUSKRYPTY: Watykan. sir. 103 (IX-X saec.), British Library Add. 12144 (1081 ann.). BADANIA: Bundy D. Peszitta Izajasza 53, 9 i komentatorzy syryjscy // OrC 67. 1983. s. 32–45; Haar Romeny 2004; Haar Romeny 2008; Kruisheera 1998. UWAGI: „Wydanie rzymskie” zostało uzupełnione przez Lamy’ego, który opublikował komentarz do rozdziałów 43–66 (Lamy 1886, s. 105–214) z British Library Add. 12144; Obydwa rękopisy są kopiami (różnice między nimi sugerują dwa wydania) tzw. „Catena Severi” – kompilacji egzegetycznej opracowanej w 861 r. przez zachodnio-syryjskiego mnicha Sewera i zależnej od interpretacji Efraima Syryjczyka, zachodnio-syryjskiego teologa Jakuba z Edessy († 708) oraz materiałów dodatkowych. AUTENTYCZNOŚĆ: Bundy nie wyklucza autentyczności tekstu; Kruishir i Haar Romeni przyznają, że w tekście komentarza znajduje się autentyczny materiał Efraima. 34. TEKST: Komentarz do księgi proroka Jeremiasza. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 20. Książka. 4. s. 353–470 (V, 424–519). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. Str. 98–162. BIBLIOGRAFIA: § 134 (Komentarz do Jeremiasza). MANUSKRYPTY: Watykan. sir. 103 (IX-X s.). BADANIA: Haar Romeny 2004; Haar Romeny 2008; Kruisheera 1998. UWAGI: Tekst stanowi część Catena Severa, zob. nr 621. AUTENTYCZNOŚĆ: Badacze potwierdzają obecność w tekście komentarza autentycznego materiału pochodzącego od Efraima. 35. TEKST: Interpretacja niektórych fragmentów Lamentacji Jeremiasza. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 20. Książka. 4. s. 471–473 (V, 519–520). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. Str. 163–164. BIBLIOGRAFIA: § 135 (Scholia o Lamentacjach). WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Lamy 1886. s. 215–228 22. UWAGI: Tekst stanowi część Catena Severa, zob. nr 621; tekst opublikowany w „Wydaniu Rzymskim” obejmuje tylko 3 rozdziały, podczas gdy tekst Lamy’ego obejmuje pięć. 36. TEKST: Interpretacja Księgi Proroctw Ezechiela. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 22. Książka. 2. s. 1–56 (VI, 5–51). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. Str. 165–202. BIBLIOGRAFIA: § 136 (Komentarz do Ezechiela). 37. TEKST: Interpretacja Księgi Proroctw Daniela. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 22. Książka. 2. s. 57–103 (VI, 51–90). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. Str. 203–233. BIBLIOGRAFIA: § 137 (Komentarz do Daniela). BADANIA: Botha P. J. Interpretacja Daniela 3 w komentarzu syryjskim przypisywanym Efremowi Syryjczykowi // APB. 16. 2005. s. 29–53; Ten sam. Recepcja 2. rozdziału Daniela w komentarzu przypisywanym Efremowi, Ojcu Kościoła Syryjskiego //APB. 17. 2006. s. 119–143; Ten sam. Znaczenie Księgi Daniela dla chrześcijaństwa IV wieku według komentarza przypisywanego Efremowi Syryjczykowi // Die Geschichte d. Daniel-Auslegung w Judentum, Christentum u. Islam. B.[u. a.], 2007. S. 99–122; Ten sam. Porównanie komentarzy do Daniela w komentarzu syryjskim do Diatessaronu i komentarzu syryjskim do Daniela // APB. 18. 2007. s. 1–13; patrz także nr 622. AUTENTYCZNOŚĆ: Kruishier i Haar Romeni potwierdzają obecność w tekście komentarza autentycznego materiału Efraima; Botha uważa, że ​​komentarz mógł napisać sam Czcigodny. Efraima, czyli kogoś, kto ściśle podążał za jego szkołą interpretacji. 38. TEKST: Komentarz do Księgi Proroctw Ozeasza. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 22. Książka. 2. s. 105–130 (VI, 90–112). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. Str. 234–248. BIBLIOGRAFIA: § 138 (Komentarz do Ozeasza). 39. TEKST: Interpretacja Księgi Proroctw Joela. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 22. Książka. 2. s. 131–141 (VI, 112–121). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. Str. 249–254. BIBLIOGRAFIA: § 139 (Komentarz do Joela). 40. TEKST: Interpretacja Księgi Proroctw Amosa. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 22. Książka. 2. s. 142–164 (VI, 121–140). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. Str. 255–268. BIBLIOGRAFIA: § 140 (Komentarz do Amosa). 41. TEKST: Interpretacja Księgi Proroctw Abdiasza. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 22. Książka. 2. s. 165–169 (VI, 140–144). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. s. 269–271. BIBLIOGRAFIA: § 141 (Komentarz do Obadiasza). 42. TEKST: Interpretacja Księgi Proroctw Micheasza. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 22. Książka. 2. s. 170–192 (VI, 144–163). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. Str. 272–284. BIBLIOGRAFIA: § 143 (Komentarz do Micheasza). 43. TEKST: Komentarz do Księgi Proroctw Zachariasza. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 22. Książka. 2. s. 193–235 (VI, 163–199). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. Str. 285–311. BIBLIOGRAFIA: § 148 (Komentarz do Zachariasza). 44. TEKST: Interpretacja Księgi Proroctw Malachiasza. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 22. Książka. 2. s. 236–242 (VI, 199–205). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. II. s. 312–315. BIBLIOGRAFIA: § 149 (Explanatio in Malachiam Prophetam). 45. TEKST: Komentarz do Księgi Rodzaju. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 22. Książka. 4. s. 243–402 (VI, 205–338). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. IP 1–115. BIBLIOGRAFIA: § 121 (Komentarz do Księgi Rodzaju). WYDANIE MODERN: Tonneau 1955. s. 3–121. MANUSKRYPTY: Watykan. sir. 110 (VI zakr.). TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Mathews – Amar 1994. s. 57–213. BADANIA: Hidal 1974; Jansma T. Ephraems Beschreibung der ersten Tages der Schöpfung. Bemerkungun über den Charakter seines Komentarze zur Genesis // OCP. 37. 1971. s. 295–316; Ten sam. Efrem o Księdze Rodzaju XLIX, 10: Badanie form tekstu syryjskiego przedstawione w jego Komentarzu do Księgi Rodzaju // ParOr. 4. 1973. s. 247–256; Jansma 1974; Kofsky A., Ruzer S. Sprawiedliwość, wolna wola i miłosierdzie Boże w Komentarzu Efrema do Księgi Rodzaju // Le Muséon. 113. 2000. s. 315–332; Kronholm T. Motywy z Księgi Rodzaju 1–11 w autentycznych hymnach Efrema Syryjczyka. Lund, 1978. UWAGI: w przypadku interpretacji Gen. (i Ducha Bożego schodzącego na powierzchnię wody) tłumaczenie nie zostało wykonane z oryginalnego (autentycznego) tekstu syryjskiego, lecz zostało zapożyczone z „Caten Severa”. Zastąpienie oryginalnego tekstu fragmentem z zachodnio-syryjskiego (monofizyckiego) traktatu egzegetycznego można wytłumaczyć próbą „skorygowania” opinii św. Efraima, który argumentował, że werset ten odnosi się do wiatru, a nie do Ducha Świętego (Sir. rūh.ā może mieć oba znaczenia) 23. 46. TEKST: Komentarz do Księgi Wyjścia. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 22. Książka. 4. s. 403–459 (VI, 338–386). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. IP 194–235. BIBLIOGRAFIA: § 123 (Komentarz do Wyjścia). WYDANIE WSPÓŁCZESNE: Tonneau 1955. s. 122–155. MANUSKRYPTY: Watykan. sir. 103 (IX-X sac.), syr. 110 (VI zakr.). TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Mathews – Amar 1994. s. 215–265. BADANIA: Hidal 1974; Jansma T. Pochodzenie ostatnich fragmentów rzymskiego wydania komentarza Efrema do Księgi Wyjścia // Le Muséon. 85. 1972. s. 155–169; Ten sam. Komentarz Efrema do Exodusu: kilka uwag o tekście syryjskim i tłumaczeniu łacińskim // Journal of Semitic Studies 17. 1972. s. 203–212; Jansma 1974. UWAGI: Oryginalny tekst interpretacji nie zachował się w całości i kończy się na Wj. 32; kolejne rozdziały (33–34, 37, 36, 27–30, 34, 40) zapożyczono od Cateny Severa. AUTENTYCZNOŚĆ: Zdecydowanie autentyczny tekst do sygn. 32, poniższy tekst może zawierać także materiał autentyczny. 47. TEKST: Komentarz do Księgi Kapłańskiej. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 22. Książka. 4. s. 461–479 (VI, 386–402). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. IP 236–249. BIBLIOGRAFIA: § 124 (Komentarz do Księgi Kapłańskiej). 48. TEKST: Komentarz do Księgi Liczb. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 22. Książka. 4. s. 480–506 (VI, 402–424). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. IP 250–268. BIBLIOGRAFIA: § 125 (Komentarz do Liczb). 49. TEKST: Komentarz do Księgi Powtórzonego Prawa. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: OSP 22. Książka. 4. s. 507–538 (VI, 424–450). ŹRÓDŁO: Editio Romana Syr. IP 269–291. BIBLIOGRAFIA: § 126 (Komentarz do Powtórzonego Prawa). 50. TEKST: Interpretacja Listów św. Apostoła Pawła. NUMER OBRAZU: 1181–1194. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: TSO 60. s. 1–63. ŹRÓDŁO: S. Ephraemi Syri commentarii in epistolas divi Pauli nunc primum ex Armenio w języku łacińskim sermonem a patribus Mekitaristis translati.Venetiis, 1893 24 . BIBLIOGRAFIA: § 154 (Komentarz do Listów Pawła). STUDIA: Bundy D. Pseudoefremianowski „Komentarz do Trzeciego Koryntian”: studium egzegezy i polemiki antybardaisanickiej // Za Bardaisanem: Studia nad ciągłością i zmianą w chrześcijaństwie syryjskim na cześć profesora Hana J. W. Drijversa / wyd. G. J. Reininka i A. C. Klugkista (Orienttalia Lovaniensia Analecta 89). Leuven, 1999, s. 51–63; Hovhanessian V. Ormiańskie rękopisy komentarzy do Listów apostoła Pawła przypisywanych św. Efremowi Syryjczykowi // Harfa. 24. 2009. s. 311–327; Klijn A.F.J. Notatka o komentarzu Efrema do listów Pawła // Journal of Theological Studies 5. 1954. s. 76–78; Molitor J. Der Paulustext des Hl. Ephräm: Aus seinem Armenisch erhaltenen Paulinenkommentar untersucht und rekonstruiert. Rzym, 1938 (Monumenta Biblica et Ecclesiastica 4). UWAGI: tłumaczenie pochodzi ze współczesnego łacińskiego tłumaczenia wersji ormiańskiej; do chwili obecnej nie odnaleziono oryginalnego tekstu syryjskiego. AUTENTYCZNOŚĆ: badacze są zgodni co do tego, że interpretacje te zostały przetłumaczone z języka syryjskiego (o czym świadczy przede wszystkim analiza tekstu biblijnego); Bundy porównując tekst komentarza do listów apokryficznych „Do Koryntian” z oryginalnymi tekstami św. Efraima dochodzi do wniosku, że jest on nieautentyczny; Hovhannisyan, przestudiowawszy rękopiśmienną tradycję korpusu komentarzy św. Efraima do Listów, a także porównując ich styl i treść z tekstami oryginalnymi, dowodzi, że korpus ten, jeśli nie sięga samego Efraima Syryjczyka (co jednak jest również możliwe), to należy do jego najbliższych uczniów. 51. TEKST: Interpretacja czterech Ewangelii. TŁUMACZENIE ROSYJSKIE: TSO 61. s. 11–354. ŹRÓDŁO: Evangelii Concordantis exositio facta a Sancto Ephraemo, doctore Syro, in latinum translata a R. P. Ioanne Baptista Aucher, Mechitarista, cuius Versionem emendavit, adnotationibus ilustravit et editit Dr. Georgius Moesinger. Wenecja, 1876. BIBLIOGRAFIA: § 150 (Komentarz do Diatessaronu). WYDANIE WSPÓŁCZESNE: (oryginalny tekst syryjski): Leloir 1963, Leloir 1990. MANUSKRYPTY: Chester Beatty Ms. 709 (V saec.). TŁUMACZENIE WSPÓŁCZESNE: Lange 2008; McCarthy’ego 1993. BADANIA: Beck E. Der syrische Diatessaronkommentar zu Jo. I, 1–5 // OrC 68. 1983. s. 1–31; De Halleux A. L’adoration des Mages dans le commentaire syriaque du Diatessaron // Le Muséon. 104. 1991. s. 251–264; Lange C. Pogląd na integralność syryjskiego na Diatessaron // JeastCS. 56. 2004. s. 129–144; Lange C. Portret Chrystusa w komentarzu syryjskim do Diatessaronu. Leuven, 2005 (CSCO 616; Subsidia 118); Lange C. Efrem, jego szkoła i Yawnaya. Kilka uwag na temat wczesnych syryjskich wersji Nowego Testamentu // Peszitta i jej zastosowanie w literaturze i liturgii. Artykuły odczytane na Trzecim Sympozjum Peszitty / wyd. przez ter RB Haar Romeny. Leiden, 2006. s. 159–176; Petersen W. L. Kilka uwag na temat integralności komentarza Efrema do Diatessaron // StPatr. 1989. tom. 20. s. 197–202. UWAGI: Tłumaczenie rosyjskie sporządzono na podstawie łacińskiego tłumaczenia wersji ormiańskiej; do połowy XX wieku. tekst interpretacji znany był niemal wyłącznie wyłącznie z pełnej wersji ormiańskiej. W 1963 roku Lelua opublikował część oryginalnego tekstu syryjskiego opartego na rękopisie z VI wieku, a w 1990 roku znacznie go rozszerzył o nowo odkrytą część tego samego rękopisu. Pomimo odkrycia kilku kolejnych fragmentów tego samego rękopisu, niektóre fragmenty komentarza do dziś zaginęły (około jednej czwartej całego tekstu). AUTENTYCZNOŚĆ: Beck nie uznał za możliwe uznania całego tekstu komentarza za autentyczny; De Halleux stwierdził pewne sprzeczności z tekstami autentycznymi; Lange przeprowadził szczegółowe badania i doszedł do wniosku, że tekst ten jest najprawdopodobniej wynikiem przetworzenia wykładów św. Efraima, sporządzonych przez jednego z jego uczniów pod koniec IV wieku. Z wypełnionego zestawienia wynika, że ​​wszystkie teksty wydania MDA przetłumaczone z języka syryjskiego (a więc z wyłączeniem interpretacji Listów apostoła Pawła i Diatessarona) mają swoje źródło w „wydaniu rzymskim”. Spośród 64 tekstów, 25 zawartych w trzytomowym zbiorze, przetłumaczono 50. Do przetłumaczenia pozostały: a) interpretacja Księgi Rodzaju z Catena Severus (Editio Romana Syr. I.P. 116–193), b) Jozuego (Editio Romana Syr. I.P. 292–307), c) Sędziowie (Editio Romana Syr. I.P. 308–330), d) 1–4 Królów (Editio Romana Syr. I.P. 331–391, 392–438, 439–516, 517–567), e) na Rdz 1, 27 (Editio Romana Syr. II. P. 316–318), f) cykl „Przeciw herezjom” (Editio Romana Syr. II. P. 437–560), g) cykl hymnów (Editio Romana Syr. III. P. 1–164) i h) homilie (Editio Romana Syr. III. s. 164–208) „O wierze”, i) „O bojaźni Bożej” (Editio Romana Syr. III. s. 629–638), k) „O poście” (Editio Romana Syr. III. s. 638–643), l) „O pokorze i dumie” (Editio Romana Syr. III. s. 638–643), l) „O pokorze i dumie” (Editio Romana Syr. III. s. 638–643). 644–650), – czyli 694 strony, czyli w przybliżeniu jedną trzecią całkowitej objętości trzytomowego wydania (1814 s.). Spośród tekstów przetłumaczonych według „Wydania rzymskiego” autentyczność 4 nie została dotychczas ustalona 26 , 7 z pewnością nie jest autentycznych 27 , a 15 interpretacji Starego Testamentu stanowi część zachodnio-syryjskiego (monofizyckiego) kompendium egzegetycznego 28 , którego stopień autentyczności nie został dziś ustalony. Można zatem stwierdzić, że wykorzystanie tych 26 tekstów do studiowania teologii św. Efraima znajduje się w bardzo trudnej sytuacji. Korzystając z tłumaczeń rosyjskich, należy także pamiętać, że niektóre teksty są tylko częściowo autentyczne, inne zostały opublikowane nierzetelnie w „Wydaniu rzymskim”, a jeszcze inne – jak pokazuje współczesne krytyczne studium korpusu dzieł Efraima – nie są dziełami samodzielnymi, lecz wchodzą w skład cykli. Oryginalne dzieła św. Efraima Syryjczyka, nie przetłumaczone w serii TSO 29 Fikcja (memy): 1. *Memra naszego Pana (§ 158, Beck 1960) 2. *Memra w prologu Jana (§ 152, Lamy 1886. s. 511–516) 3. *List do Publiusza (§ 172, Brock 1976) Proza rytmiczna (mem): 4. *Memra o karach egipskich (§ 111, Overbeck 1865. s. 88–94) 5. Mems of Faith, VI (§ 64, Beck 1961) 6. *List do Hypatiusa, V (§ 163–166, Mitchell 1912) 7. *Memry przeciwko Mani, Marcion i Bardaisan (§ 167–171, Mitchell 1921) 8. *Memy oskarżycielskie, II (§ 88, 90, Beck 1970a. s. 1–12, 49–58) 9. *Memra o mnichach i pustelnikach (§ 105, Beck 1973. s. 16–28) 10. *Madrashi o Abrahamie z Kidun, XV (§ 17, Beck 1972. s. 1–35) 11. Madrashi o Kościele, LII (§ 19, Beck 1960) 12. *Madrashi o spowiednikach, VI (§ 20, Beck 1975. s. 1–19) 13. *Madrashi o ukrzyżowaniu, IX (§ 21, Beck 1964b. s. 42–78) 14. *Madrashi w Objawieniu Pańskim, XII (§ 22, Beck 1959. s. 144–188) 15. Madrashi o wierze, LXXXVII (§ 23, Beck 1955) 16. *Madrashi o poście, X (§ 24, Beck 1964a) 17. Madrasy przeciw herezjom, LVI (§ 25, Beck 1957a) 18. *Madrashi o Starszym Julianzie, IV (§ 27, Beck 1972. s. 36–87) 19. *Madrashi na Nisivin, LXXVII (§ 34, Beck 1961b, Beck 1963) 30. 20. *Madrashi przeciwko cesarzowi Julianowi, IV (§ 27, Beck 1957b. P. 71–91) 31 . 21. *Madrashi o zmartwychwstaniu, V (§ 37, Beck 1964b. s. 78–94) 22. *Madrashi o Przaśnikach, XXI (§ 38, Beck 1964b. s. 1–41) 23. *Madrashi o dziewictwie, LII (§ 39, Beck 1962) Do tej listy należy dodać, że z 52 hymnów „O Kościele” przetłumaczono jedynie połowę 32; Ponadto w „Wydaniu Rzymskim” brakuje szeregu hymnów z cyklu „O Bożym Narodzeniu”. Objętość materiału nieprzetłumaczonego na język rosyjski wynosi około 2000 stron drukowanego tekstu syryjskiego 33, co w przypadku publikacji tłumaczenia rosyjskiego (bez komentarza) może odpowiadać dziesięciu tomom. Mamy nadzieję, że z czasem przynajmniej niewielka część oryginalnych dzieł Efraima Syryjczyka, których brakuje w przedrewolucyjnym wydaniu w serii TSO 34, stanie się dostępna w tłumaczeniu na język rosyjski. Beck 1955 – Des Heiligen Ephraem des Syrers Hymnen de Fide / wyd. E. Becka. Louvain, 1955 (CSCO 154–155; Syr. 73–74). Beck 1957a – Des Heiligen Ephraem des Syrers Hymnen contra haereses / wyd. E. Becka. Louvain, 1957 (CSCO 169–170; Syr. 76–77). Beck 1957b – Des Heiligen Ephraem des Syrers Hymnen de Paradiso und Contra Julianum / wyd. E. Becka. Louvain, 1957 (CSCO 174–175; Syr. 78–79). Beck 1959 – Des Heiligen Ephraem des Syrers Hymnen de Nativitate (Epifania) / wyd. E. Becka. Louvain, 1959 (CSCO 186–187; Syr. 82–83). Beck 1960 – Des Heiligen Ephraem des Syrers Hymnen de Ecclesia / wyd. E. Becka. Louvain, 1960 (CSCO 198–199; Syr. 84–85). Beck 1961a – Des Heiligen Ephraem des Syrers Sermones de Fide / wyd. E. Becka. Louvain, 1961 (CSCO 212–213; Syr. 88–89). Beck 1961b – Des Heiligen Ephraem des Syrers Carmina Nisibena / wyd. E. Becka. Louvain, 1961 (CSCO 218–219; Syr. 92–93). Beck 1962 – Des Heiligen Ephraem des Syrers Hymnen de Virginitate / wyd. E. Becka. Louvain, 1962 (CSCO 223–224; Syr. 94–95). Beck 1963 – Des Heiligen Ephraem des Syrers Carmina Nisibena / wyd. E. Becka. Louvain, 1963 (CSCO 240–241; Syr. 102–103). Beck 1964a – Des Heiligen Ephraem des Syrers Hymnen de Ieiunio / wyd. E. Becka. Louvain, 1964 (CSCO 246–247; Syr. 106–107). Beck 1964b – Des Heiligen Ephraem des Syrers Paschahymnen: De Azymis, de Crucifixione, de Resurrectione / wyd. E. Becka. Louvain, 1964 (CSCO 248–249; Syr. 108–109). Beck 1966 – Des Heiligen Ephraem des Syrers Sermo de Domino nostro / wyd. E. Becka. Louvain, 1966 (CSCO 270–271; Syr. 116–117). Beck 1970a – Des Heiligen Ephraem des Syrers Sermones I / wyd. E. Becka. Louvain, 1970 (CSCO 305–306; Syr. 130–131). Beck 1970b – Des Heiligen Ephraem des Syrers Kazania II / wyd. E. Becka. Louvain, 1970 (CSCO 311–312; Syr. 134–135). Beck 1972 – Des Heiligen Ephraem des Syrers Hymnen auf Abraham Kidunaya i Julianos Saba / wyd. E. Becka. Louvain, 1972 (CSCO 322–323; Syr. 140–141). Beck 1973 – Des Heiligen Ephraem des Syrers Kazania IV / wyd. E. Becka. Louvain, 1973 (CSCO 334–335; Syr. 148–149). Beck 1975 – Nachträge zu Ephraem Syrus / wyd. E. Becka. Louvain, 1975 (CSCO 363–364; Syr. 159–160). Biesen 2002 – Den Biesen K. Bibliografia Efrema Syryjczyka. Giove w Umbrii, 2002. Brock 1976 – List Brocka S. Ephrema do Publiusa // Le Muséon. 89. 1976. s. 261–305. Brock 1990 – Św. Efrem. Hymny o raju / Wstęp, przeł. S. Brocka. Crestwood, Nowy Jork, 1990. Cassingena-Trévedy 2001 – Éphrem de Nisibe. Hymnes sur la Nativité / wyd. F. Cassingena-Trévedy. Paryż, 2001 (SC 459). Editio Romana gr. II – Τοῦ ἐν ἁ γίοις πατρὸς ὑμῶν Ἐφραὶμ Σύρου τὰ εὑρισκόμενα πάντα. Sancti Patris nostri Ephraem Syri opera omnia quae exstant Graece, Syriace, Latine, in sex tomes distributa [Opera graeca]. T.II. R., 1743. Editio Romana Syr. I – Sancti Patris nostri Ephraem Syri opera Omnia quae exstant Graece, Syriace, łac., w tomach seksualnych rozpowszechniaj .T.I. R.,1732. Editio Romana Syr. II – Sancti Patris nostri Ephraem Syri opera Omnia quae exstant Graece, Syriace, łac., w tomach seksualnych rozpowszechnianych .T.II. R.,1743. Editio Romana Syr. III – Sancti Patris nostri Ephraem Syri opera Omnia quae exstant Graece, Syriace, łac., w tomach seksualnych rozpowszechnianych .T.III. R.,1746. Jansma 1974 – Jansma T. Weitere Beiträge zur Berichtigung einzelner Stellen w NEphraems Kommentare zu Genesis und Exodus // OrC 58. 1974. s. 121–131. Hidal 1974 – Hidal S. Interpretatio Syriacä Die Kommentare des heiligen Ephräm des Syrers zu Genesis und Exodus. Lund, 1974. Kruisheer 1998 – Kruisheer D. Ephrem, Jacob z Edessy i mnich Severus: analiza pani Vat. Syr. 103, nast. 1–72 // VII Sympozjum Syriacum, 1996. R., 1998 (OCA 256). Str. 599–605. Lamy 1886 – Lamy T. J. Sancti Ephraem Syri Hymni et Sermones. Tom. II. Mechlinie, 1886. Lamy 1902 – Lamy T. J. Sancti Ephraem Syri Hymni et Sermones. Tom. IV. Mechlinie, 1902. Lange 2008 – Ephraem der Syrer. Komentarz zum Diatessaron / Übersetzt von C. Lange. Turnhout: Brepols, 2008 (Fontes Christiani 54/1–2). Lavenant 1968 – Efrem de Nisibe. Hymnes sur le paradis / Trad. du syriaque, par. R. Lavenant, wprowadzenie, uwagi, par. F. Graffin. Paryż, 1968 (SC 137). Leloir 1963 – Św. Efrem. Komentarz zgodny z l'Évangile: Texte syriaque (Ms. Chester Beatty 709) / wyd. przez L. Leloira. Dublinie, 1963. Leloir 1990 – Św. Efrem. Komentarz zgodny z l'Évangile; tekst syryjski; dodatki do folio (Manuscrit Chester Beatty 709) / wyd. przez L. Leloira. Leuven: Peeters, 1990. Mathews-Amar 1994 – Św. Efrem Syryjczyk. Wybrane dzieła prozatorskie / Tłum. przez EG Mathews Jr., J.P. Amar. Waszyngton, 1994 (Ojcowie Kościoła, 91). McCarthy 1993 – Komentarz św. Efrema do Diatessaronu Tatiana / An English Translation of Chester Beatty MS 709 ze wstępem i notatkami C. McCarthy’ego. Oxford, 1993 (Journal of Semitic Studies, dodatek 2). McVey 1989 – Efrem Syryjczyk. Hymny/Tłumaczenie przez K. McVeya. Nowy Jork, 1989. Mitchell 1912 – Proza S. Ephraima Obalenia Mani, Marcjona i Bardaisana / wyd. i tłumacz. przez Ch.W. Mitchella. Tom. 1. Londyn, 1912. Mitchell 1921 – Proza S. Ephraima Obalenia Mani, Marcjona i Bardaisana / wyd. i tłumacz. przez Ch.W. Mitchella. Tom. 2. Londyn, 1921. Overbeck 1865 - Overbeck JJ Sancti Ephraemi Syri, Rabulae episcopi Edesseni, Balei aliorumque opera Selecta. Oksonii, 1865. Haar Romeny 2004 – Haar Romeny R. B., ter. Kształtowanie się tożsamości syryjskich prawosławnych chrześcijan w świetle dwóch zbiorów egzegetycznych: Pierwsze sondowania // ParOr. 29. 2004. s. 103–121. Haar Romeny 2008 – Haar Romeny R. B., ter. Efrem i Jakub z Edessy w Komentarzu mnicha Sewera // Malphono w-Rabo d-Malphonë Studia na cześć Sebastiana P. Brocka / wyd. G. A. Kiraz. Piscataway, N.J., 2008, s. 535–557. Tonneau 1955 – Sancti Ephraem Syri In Genesim et in Exodum commentarii / wyd. R. Tonneau. Louvain 1955 (CSCO 152–153; Syr. 71–72). Vööbus 1958 – Vööbus A. Studia literackie, krytyczne i historyczne u Efrema Syryjczyka. Sztokholm, 1958 (Artykuły Estońskiego Towarzystwa Teologicznego na Wygnaniu, 10). Łącznie z tłumaczeniami z języka ormiańskiego tych tekstów, dla których brakowało oryginału w języku syryjskim (częściowo brakuje go do dziś). Τοῦ ἐν ἁ γίοις πατρὸς ὑμῶν Ἐφραὶμ Σύρου τὰ εὑρισκόμενα πάντα . Sancti Patris nostri Ephraem Syri opera omnia quae exstant Graece, Syriace, Latine, in sex tomes distributa [Opera graeca]. T. 1–3. R., 1732, 1743, 1746. Sancti Patris nostri Ephraem Syri opera omnia quae exstant Graece, Syriace, Latine, in sex tomes distributa. [Opera Syryjska]. Tom. 1–3. R., 1737, 1740, 1743. Wskazano jedynie te rękopisy, które zostały wykorzystane w publikacjach. „Wydanie rzymskie” zależało wyłącznie od zbiorów Biblioteki Watykańskiej. O ile nie określono inaczej, lista ta jest wyczerpująca (należy jednak pamiętać, że w przypadku szeregu tekstów opublikowanych przez Becka badacze odnaleźli ostatnio dodatkowych świadków, których nie uwzględniamy w naszym indeksie). Obecnie nie ma pełnej listy rękopisów syryjskich zawierających teksty przypisywane św. Efraimowi Syryjczykowi. Autor obecnie przygotowuje drugie (rozszerzone, uzupełnione i poprawione) wydanie swojego podręcznika. Brock S. Krótki przewodnik po głównych wydaniach i tłumaczeniach dzieł św. Efrema // Św. Efrem: Un poète pour notre temps (Patrimoine Syriaque, Actes du Colloque XI). Antélias, Liban, 2007, s. 281–307. Brock S. Indeks pierwszych linijek Mimre // Tamże. s. 311–314; Ten sam. Indeks pierwszych słów Madroshe w CSCO i Lamy // Tamże. s. 315–327. Hemmerdinger-Iliadou D. Éphrem (wersje les): 1. Éphrem Grec // DS. 1960. T. 4. Kol. 800–815. W CPG oryginały syryjskie są wymienione pod numerami 3909, 3950, 4025, 4054, 4082. Więcej informacji na ten temat zob.: Brock S. Ephraim the Syrian // PE 19. 2008. s. 79–94. Watykan. sir. 110, sir. 111, sir. 112, sir. 113; Dublin, Chester Beatty Pani 709; Biblioteka Brytyjska Dodaj. 12176, Dodaj. 14570, Dodaj. 14571, Dodaj. 14572, Dodaj. 14574, Dodaj. 14623, Dodaj. 14627, Dodaj. 14635, Dodaj. 14656. O obecności tych tekstów w „Wydaniu rzymskim” zob. poniżej dodatek „Prawdziwe pisma Efraima nieuwzględnione w serii TSO” (s. 1056–1057). Brock S. Przekaz medrasze Efrema w syryjskiej tradycji liturgicznej // StPatr. 1997. Cz. 33. s. 490–505. Filaret (Gumilewski), arcybiskup. Nauczanie historyczne o Ojcach Kościoła. T. 2. St. Petersburg, 1859. s. 109, przypis 40. Panie. madrāšā, pl. madrašē. Do chwili obecnej nie ma szczegółowych badań wersyfikacji syryjskiej. Podstawowe dane można znaleźć w: Brock S. Poetry and Hymnography (3): Syriac // The Oxford handbook of Early Christian Studies / pod red. S.A. Harveya i D.G. Hunter. Oxford, 2008, s. 657–671 Panie. czasownik TʽY oznacza: „błądzić, wędrować, mylić się, zapomnieć” i w Biblii może odpowiadać dwóm hebrajskim słowom. czasowniki: הנז (LXX ἐκπορνεύω) i שׁ חכ (LXX ἐπιλάθομαι). Poślubić. „dano o Nim jasne poznanie” oraz „sui notionem impresserat”, przy czym w tekście pojawia się wtórna forma czasownika GLY, czyli „być otwartym, oczywistym”; „nauczać prawdy” i „verae Religiis praeceptis imbuerre”, przy czym w tekście występuje jedynie czasownik TRṢ w znaczeniu „poprawiać”. Publikacja jest nieaktualna. Brakuje najnowszego wydania krytycznego. Tłumaczenie oryginalnego tekstu (Tonneau 1955, s. 11–12): „Powiedziawszy, że ciemność rozprzestrzeniła się nad głębiną, [Mojżesz] powiedział również: „rūh.ā d-allāhā unosił się nad wodą”. Ponieważ nazywa to rūh.ā d-allāhā, twierdząc, że „pędziło”, niektórzy uważają, że [chodzi] o Ducha Świętego i wierzą (na podstawie tego, co jest napisane), że On [Duch] jest zaangażowany w dzieło stworzenia. Wierzącym nie wydaje się to jednak prawdopodobne i nie kojarzą tego [w ten sposób]. Jednak na podstawie tego, co naprawdę o nim powiedziano, uważają go za zaangażowanego w naturę, ponieważ jego opis nie pozwala im uwierzyć, że stwórcą był Duch, ponieważ jest powiedziane: „duch Boży [rūh.ā d-allāhā] wyczerpał Saula” (1 Sam. 16, 14). O wspomnianym „pośpiechu” [trzeba zapytać], co wyszło z wody pierwszego dnia, kiedy rzucił się po wodzie? Jeżeli w dniu, o którym napisano, że „unosił się nad wodą”, nic się nie pojawiło, a piątego dnia woda zrodziła gady i ptaki, ale nie jest napisane, że duch „unosił się nad wodą”, to jak można powiedzieć, że jest zaangażowany w dzieło stworzenia? Chociaż Pismo Święte mówi, że „był poganiany”, nie ma żadnej wzmianki o tym, co wydarzyło się w dniu, w którym biegał. Tak jak przez służbę obłoków (czyli cień pierwszej nocy) rozumiemy powstanie chmur pierwszego dnia, tak poprzez służbę wiatru [rūḥā], który wiał, Mojżesz chciał nam pokazać swoje stworzenie. W końcu tak jak chmury nie istnieją bez cienia, tak nie ma wiatru bez tchnienia. Dzięki nim [chmurom i wiatrowi] rozumiemy to, czego nie jesteśmy w stanie pojąć. Zatem wiatr [rūh.ā] wiał, ponieważ po to został stworzony. Po tym, jak dmuchnął i objawił swoje stworzenie poprzez swoją służbę pierwszej nocy, pierwszego dnia znów się uspokoił, tak jak chmury ponownie się rozproszyły pierwszego dnia. Należy dodać, że najprawdopodobniej takie stanowisko Efraima było apologetyczną reakcją na nauki sekty Bardaisan (154–222), która wierzyła, że istnieje pięć niestworzonych elementów (powietrze, woda, ogień, światło i ciemność). A. Guillaumont przekonująco pokazał, że Efraim, kierując się narracją biblijną, starał się obalić tę koncepcję, podkreślając, że na początku zostały stworzone niebo i ziemia, a dopiero potem takie elementy jak woda („otchłań”), ciemność, światło i powietrze [rūh.ā] (Guillaumont A. Genèse 1, 1–2 selon les commentateurs syriaques // In Principiö Interprétations des premiers versets de la Genèse. Paris, 1973. s. 115–132 (Collections des Études Augustiniennes. Série Antiquité 38); więcej informacji na temat interpretacji tego wersetu w tradycji syryjskiej zob.: Brock S. The ruah elohim z Rdz 1, 2 i historia jego recepcji w tradycji syryjskiej // Lectures et relectures de la Biblë. Festschrift P.-M. Bogaert / wyd. J.-M. Auwers, A. Wenin, 1999. s. 327–349 (BETL 144). Tłumaczenie łacińskie sięga wydania Srboyn Efremi xorin suri Matenagrut’iwnk. Cz. 3. Wenecja, 1836. Nie ma nowego wydania wersji ormiańskiej. Porównanie jest warunkowe i uwzględnia zarówno mały tekst, jak i cykl jako jedność. Nr 568, 579, 581, 582, 588, 610, 620. nr 621–623, 646–654, 657–659. Z listy wyłączone są jedynie teksty, których autentyczność została wyraźnie odrzucona. Wskazano teksty wątpliwe, co do stopnia autentyczności nie ma powszechnie przyjętej opinii, a także teksty nieautentyczne w obrębie cykli. Według bibliografii Den Biesena (Biesen 2002) podawany jest numer jako pierwszy, po nim następuje wydanie najnowsze. Cyfra rzymska służy do oznaczania liczby tekstów w cyklu. Gwiazdka oznacza dzieła, które nie są zawarte w wydaniu rzymskim. Kierujemy się ogólnie przyjętym podziałem dzieł Efraima na gatunki. Rosyjskie tłumaczenie hymnu 10: Od brzegów Bosforu do brzegów Eufratu / Trans., prev. i skomentuj. S. S. Averintseva. M., 1987. s. 172–176. Rus. tłumaczenie hymnów 36 i 41: Hilarion (Alfeev), opat. Chrystus jest zwycięzcą piekła: temat zejścia do piekła we wschodniej tradycji chrześcijańskiej. St. Petersburg, 2001. s. 385–401 (Bizantyjska Biblioteka. Badania). Rus. tłumaczenie hymnów 3 i 36–41: Św. Efraim Syryjczyk (Mar Aphrem z Nisibin). O zmartwychwstaniu, śmierci i szatanie od francuskiego D. Gavrosa. M.: Nikea, 2009 (Smaragdos Philocalias) [przetłumaczone z francuskiego. tłumaczenie: Święty Efrem. Les chants de Nisibe / Trad. par P. Féghali, C. Navarre. Paryż: Cariscript, 1989 (Antioche chrétienne 3)]. Rus. tłumaczenie: Mar Afrem z Nisibinska (św. Efraim Syryjczyk). Cykl juliański / Prz., przeł. z syreną, komentarzem, dekretem. A. V. Muravyova. M.: Fundacja Dziedzictwo Prawosławnego Wschodu, Bractwo Św. Grzegorza Palamasa, Wydawnictwo Inferos, 2006 (Smaragdos Philocalias). nr 564–565, 580, 587, 589–599 W tym przybliżonym szacunku uwzględniono także nieprzetłumaczone autentyczne teksty z „Wydania rzymskiego” (zastąpionego następnie wydaniami krytycznymi Becka), które stanowią około jednej czwartej (500 s.) całkowitego wolumenu materiałów nieprzetłumaczonych na język rosyjski. Nie ulega wątpliwości, że istniejące tłumaczenia również wymagają rewizji, chociażby dlatego, że w tych ostatnich zaniedbuje się poetycką formę wielu dzieł Efraima. W wydaniach CSCO pierwszy tom zawiera wydanie tekstu oryginalnego, drugi tom zawiera tłumaczenie. Kompilator wyraża głęboką wdzięczność A.G. Dunaevowi za uważną (i wielokrotną) lekturę tekstu oraz liczne uwagi, które przyczyniły się do jego ulepszenia.