Слово о скончавшихся отцах
ორიგინალის მანქანური თარგმანი · ორიგინალის ჩვენება
გული მტკივა; იყავით თანამგრძნობი, ძმებო, კურთხეულ მსახურნო; მოდი, მოუსმინე; ჩემი სული ავად არის; შინაგანი მტკივა. სად ვიშოვო ცრემლები, სად ვიპოვო სინანული, რომ ცრემლებითა და კვნესით დავიბანო სხეული? ვინ მიმიყვანს უკაცრიელ ადგილას, სადაც არ იქნება ხმაური ცრემლების შესაწყვეტად და შფოთვის თავიდან ასაცილებლად? იქ, ხმის აწევით, ღვთის წინაშე მწარე ცრემლებით ვიტირებდი და კვნესით ვიტყოდი: „განმკურნე მე, უფალო, და განვიკურნები“ (იერ. 17,14), რადგან გული უზომოდ მტკივა და მისი კვნესა წამითაც არ მაძლევს მოსვენებას!
ვხედავ, უფალო, რომ შენს წმინდანებს, როგორც რჩეულს ოქრო, ამაო სამყაროდან გადაჰყავხარ დანარჩენ ცხოვრებაში. როგორც ჭკვიანი ფერმერი, როცა კარგად დამწიფებულ ნაყოფს ხედავს, აჩქარებს მათ შეგროვებას წინდახედულებით, რათა არ დაზიანდეს მათთვის არახელსაყრელი დარტყმით, ასევე შენ, მაცხოვარმა, შეკრიბე რჩეულები, რომლებიც სამართლიანად მუშაობენ. მაგრამ ჩვენ, ზარმაცები, სუსტი ნებისყოფა, ვრჩებით ჩვენს სიმწარეში და ჩვენი ნაყოფი მუდამ უმწიფარი რჩება, რადგან არ გვაქვს განზრახვა, რომ ის კეთილ საქმეებში მომწიფდეს და სამართლიანად შეგროვდეს სიცოცხლის მარცვალში. ჩვენი ნაყოფისთვის არ არსებობს ცრემლები, რომლებიც მას სიმწიფეს მოუტანს; მას არ აქვს სინანული, რომ აყვავდეს ცრემლების სუნთქვისგან; არ არსებობს თავმდაბლობა, რომელიც მას დიდ სიცხეში მიიყვანს; არ არსებობს არაშეძენობა, რომ არაფერი გამძლე არ დაამძიმოს (ამძიმოს); არ არსებობს ღმერთის სიყვარული - ეს ძლიერი ფესვი, რომელიც მხარს უჭერს ნაყოფს; არ არის უყურადღებობა მიწიერი საგნების მიმართ, არ არის სიფხიზლე, არ არის ფხიზელი გონება ლოცვაში.
ამ მშვენიერი და კარგი სათნოებების ნაცვლად ჩვენ გვაქვს მათი საპირისპირო: არის საშინელი ბრაზი და გაღიზიანება, რომლითაც ნაცემი ნაყოფი უსარგებლო ხდება; არის სიხარბე, რომელიც მას დაბლა სწევს; დიდი იმედგაცრუებაა. საშუალებას მისცემს მას ყველა ეს ნაკლოვანება, მომწიფდეს ისე, როგორც უნდა, რათა ის შეეფერებოდეს თავის უფალს, ზეციურ ფერმერს?
"ვაი, ვაი მე!" - თქვი შენი სული და იტირე, რომ ასე სწრაფად დაკარგე შენი სრულყოფილი მამები და მართალი ასკეტები. სად არიან ჩვენი მამები? სად არიან წმინდანები? სად არიან გაღვიძებულები? სად არიან ფხიზელი ხალხი? სად არიან თავმდაბლები? სად არიან თვინიერები? სად არიან ჩუმები? სად არიან თავშეკავებულები? სად არიან პატივმოყვარეები? სად არიან უნამუსოები? სად არიან სულით მონანიებულნი, ღვთისთვის სათნონი, რომლებიც იდგნენ ღვთის წინაშე წმინდა ლოცვით, როგორც ღვთის ანგელოზები, რომლებიც კინაღამ სველებდნენ დედამიწას ტკბილი ცრემლებითა და სინანულით? სად არიან ღვთის მოყვარულები, ღვთის სიყვარულით აღსავსეები? მათ არ შეიძინეს არაფერი ხრწნადი დედამიწაზე, მაგრამ გამუდმებით აიღეს თავიანთი ჯვარი (მოთმინებით ითმენდნენ შეურაცხყოფას, ავადმყოფობას და მწუხარებას), მიჰყვებოდნენ ქრისტეს, საიმედოდ მიდიოდნენ ვიწრო გზაზე და ფრთხილად იდგნენ, რომ არ ჩამოვარდნილიყვნენ ჩქარობიდან გაუვალ, უწყლო და ჩაბნელებულ უდაბნოში (პირქუში), არამედ ქრისტეს მცნებების ჭეშმარიტების, ყოველთვის აღსავსე გზაზე. მცნებებმა გაიარეს მშვენიერი ცხოვრება და მხურვალედ ემსახურებოდნენ ღმერთს, ნებაყოფლობით იტანდნენ მწუხარებას ამაო სამყაროში.
მაშასადამე, ღმერთმა, რომ ძალიან შეიყვარა ისინი, შეკრიბა ისინი სიცოცხლის სამოთხეში და მარადიულ სიხარულში, რათა იქ გაიხარონ, იქ უკვდავ სიძესთან ერთად სიტკბოების სამოთხეში, ზეციურ სასახლეში უდიდესი სიხარულით დატკბებოდნენ. ისინი აქედან წმინდა ღმერთთან გადავიდნენ, ლამპრები მზად ჰქონდათ.
ახლა ჩვენ არ გვაქვს მათი სათნოება; ჩვენ არ გვაქვს მათი ასკეტიზმი; ახლა ჩვენ არ გვაქვს მათი თავშეკავება; ახლა ჩვენ არ გვაქვს მათი პატივისცემა; ახლა ჩვენ არ გვაქვს მათი თვინიერება; ახლა ჩვენ არ გვაქვს მათი არასიხარბე; ახლა ჩვენ არ გვაქვს მათი სიფხიზლე; ჩვენ არ გვაქვს სიყვარული ღმერთის მიმართ; ახლა ჩვენ არა გვაქვს ქრისტეს წყალობა; ჩვენ არ გვაქვს თანაგრძნობა ჩვენს წევრებში. მაგრამ ჩვენ ყველანი სასტიკები, სასტიკები ვართ და საერთოდ არ ვეგუებით ერთმანეთს. ჩვენი ენა ცეცხლოვან ისრებს ჰგავს, რომლითაც ერთმანეთს საათობრივად ვურტყამთ. ჩვენ ყველანი ვცდილობთ პატივისკენ, ყველანი დიდების მოყვარულნი ვართ, ყველანი ვნებამორეულები ვართ, ყველანი მოდუნებულნი ვართ, ყველა გვეძინება, ყველანი პირდაპირ არ ვართ, უსაქმურ ლაპარაკში ძლიერები, ლოცვაში ზარმაცი; ხუმრობებზე მონადირეები და დუმილისათვის სუსტები, ფუფუნებისთვის მზად, მაგრამ თავშეკავებისას სევდიანი; სიყვარულში ცივი, სიბრაზეში ცხელი; ზარმაცი სიკეთისთვის, გულმოდგინე ბოროტებისთვის. მაშასადამე, ვინ არ დაღვრის ცრემლებს, ვინ არ იტირებს სრულ სიმშვიდემდე მიყვანილ ჩვენს სახელმწიფოზე?
ჩვენამდე მცხოვრები მამები, რომლებიც უფლისთვის სასარგებლო და საკუთარი თავის გადარჩენა იყვნენ, არც ისე სუსტები იყვნენ. მათ, როგორც სრულყოფილნი, არ ჰქონდათ ორი აზრი, არამედ ერთი აზრი, როგორ გადარჩენილიყვნენ. ისინი შესანიშნავი სარკე იყო ყველა მაყურებლისთვის. ერთ მათგანს შეეძლო მრავალი ადამიანისათვის ევედრებინა ღმერთს, ხოლო ორმა შეძლო ღვთის წინაშე წმინდა ლოცვებით გამოცხადებულიყო და სამართლიანად დაამშვიდა ქველმოქმედი ღმერთი თუნდაც ათასობით ადამიანისთვის.
ვაი, ვაი, სულო! რა დროში ვცხოვრობთ! ვაიმე, ჩემო საყვარელო! რა ბოროტების უფსკრულში შევედით დღეს! ჩვენ ეს არ ვიცით, რადგან არ გვინდა ვიცოდეთ. ვინაიდან ჩვენი სულიერი თვალი არ არის ფხიზელი დიდი სიბრმავისა და უაზრობის გამო, ამიტომ ვერ ვხვდებით მოახლოებულ მწუხარებას. ახლა პატივს და წმინდანებს ირჩევენ და მოჰყავთ სიცოცხლის თავშესაფარში, რათა არ დაინახონ ის მწუხარება და განსაცდელები, რომლებიც ჩვენს ცოდვებთან დაკავშირებით გვემართება. ისინი არჩეულები არიან, ჩვენ კი ვიძინებთ; ისინი აღფრთოვანებულნი არიან, ჩვენ კი ამაო სამყაროში მითრევენ; ისინი უერთდებიან ერთ კრებას და ჩვენ ვიძინებთ; ისინი თამამად მიდიან ღმერთთან, მაგრამ ჩვენ დედამიწაზე ვნებივრობთ არყოფნას. უფლის მოსვლა უკვე ჩვენს კარზეა, მაგრამ ჩვენ ვყოყმანობთ. ზეციური საყვირი მზადაა, ღვთის ბრძანებისამებრ გაისმა და საშინელი ხმით შეარყიოს ყველაფერი, რათა მკვდრები გააღვიძოს და ყველამ მიიღოს ის, რაც მათი საქმის ღირსია; ზეციური ძალები მზად არიან თავიანთ რიგებში, რათა შიშით გამოჩნდნენ სიძის წინაშე, დიდებით მოვიდნენ ცის ღრუბლებზე ცოცხალთა და მიცვალებულთა გასასამართლებლად, მაგრამ ჩვენ არ გვჯერა.
რა დაგვიჯდება ამ დროს, ძმებო? როგორ შეგვიძლია საკუთარი თავის გამართლება ღვთის წინაშე ჩვენი გადარჩენის მიმართ უყურადღებობის გამო? თუ ახლა არ ვცდილობთ და სირცხვილის გარეშე ვიტიროთ, სულიერი სიმდაბლით და დიდი თვინიერებით მშვენიერი სინანული მოვიტანოთ, მაშინ როგორ დაიღვრება მწუხარების ცრემლები? მაშინ ყოველი ჩვენგანი, მონანიებული, მწარე ცრემლით იტყვის: "ვაიმე, ცოდო! რა მოხდა უცებ? როგორ წავიდა ჩემი სისუსტეებით სავსე ცხოვრება? საერთოდ არ ვიცი, როგორ მომპარეს დრო, ვინ იყო უაზრო? სად არის ის მშვიდი დღეები, რომლებიც გავატარე ყურადღების ცენტრში, იმის ნაცვლად, რომ ბევრი სიტყვა მოინანიოს და არ მივიღო რაიმე სარგებელი? ხედავს წმინდანებს, რომლებიც შუქზე, ჰაერის ღრუბლებზე აფრინდებიან ქრისტეს, დიდების მეფის შესახვედრად და ხედავს საკუთარ თავს დიდ მწუხარებაში, მაშინ ვინ გაუძლებს ამ სირცხვილსა და საშინელ სირცხვილს?
ვიყოთ ფხიზლები, ძმებო; ვიყოთ ფხიზელი, საყვარელო; ვიყოთ ფხიზლები, ღვთის მოყვარულნი, მამა ღმერთის საყვარელო შვილებო! შევიდეთ საკუთარ თავში და შევკრიბოთ, ცოტათი მაინც, ჩვენი აზრები, თავი დავაღწიოთ ცხოვრების აურზაურს! მრავალი ცრემლით მივცეთ ღმერთს. სირცხვილის გარეშე გულმოდგინედ ვევედრებით მას, გვიხსნას ჩაუქრობელი ცეცხლისა და მწარე ტანჯვისგან. ნუ განვშორდებით მას, ყველაზე ტკბილ მოძღვარს, რომელმაც შეგვიყვარა და ჩვენთვის ჯვარს მისცა თავი!
გევედრებით ყველას, გევედრებით ყველას, უღირსებო და ცოდვილნო: და ჩემთვის, დამბლადაცემულს, ცრემლები დაღვარე ლოცვაში და წმინდა ვედრებაში, რათა მეც შევიდე სინანულში და ვიტირო თქვენთან ერთად, რათა ოდნავ განინათლოს ჩემი გულის სიბრმავე და ვეძიო ჩემთვის წმიდა ღმერთი მაცხოვარი - ჯერ კიდევ მიანიჭოს სრულყოფილება. ცრემლები, და მე ვიხსნა თქვენთან ერთად, ძმებო, და მე, სიცოცხლის უღირსი. გთხოვ, საყვარელო, მიიღო ლოცვა ცოდვილი ეფრემის, შენი დამბლა ძმისა. და ჩვენ ყველა ვეცდებით, რომ წმიდა ღმერთი მოწყალე იყოს, სანამ დრო გვაქვს. რადგან, აჰა, უფალი დგას კართან, რათა მოახდინოს საუკუნის ამაოების დასასრული.
შეიძლება დაგაინტერესოთ: