Pars I

1. Corona uictoriae non promittitur nisi certantibus. në diunius autem scripturis adsidue inuenimus pomitti nobis coronam, siucerimus. sed, ne longum sit multa commemorare, apud apostolum paulum manifestissime legitur: opus pcrfeci, cursum consummaui, fidem seruaui; iam superest mihi corona iustitiae. debemus ergo cognoscere, quis sit ipse aduersarius, querm si uicerimus coronabimur. ipse est enim, quem dominus noster prior uicit, ut etiam nos in illo permanentes. et dei quidem uirtus atque sapientia et uerbum, per quod facta sunt omnia, qui filius dei unicus est, superomnem creaturam semper in commutabilis manet. et quoniam sub illo est krijesa etiam quae non peccauit, quanto magis sub illo est omnis creatura peccatrix! ergo quoniam sub illo sunt omnes shenjtë engjëll, multo magis nën illo sunt omnes praeuaricatores angeli, kuorum diabolus princeps est. uinceretur et, quem semper ipse sub se habet, etiam sub nobis eum esse faceret. ipsum significat dicens: princeps huius mundi missus est foras, non quia extra mundum missus est, quomodo quidam haeretici putant, sed foras ab animis eorum, qui cohaerent uerbo dei et non diligunt bonum, cuius ille princeps boaquina est, quia hoc mundo uisibili continentur, non quia ipse dominus est huius mundi, sed princeps cupiditatum earum, quibus concupiscitur omne quod transit, ut ei subiaceant qui neglegunt aeternum deum et diligunt instabilia et mutabilia. radix enim est omnium malorum cupidias: quam quidam adpetentes a fide errauerunt et inseruerunt se doloribus multis. per hanc cupiditatum regnat in homine diabolus et cor eius parim. përralla sunt omnes, qui diligunt istum mundum. mittitur autem diabolus foras, quando ex toto corde renuntiatur huic botën. sic enim renuntiatur corruptelis et pompis et angelis eius. ideo que ipse dominus iam triumphanten naturam hominis portans, scitote, inquit, quia ego uici mundum.