Нил Постник

Родното место на светиот преподобен Нил бил Константинопол, негов ментор бил свети Јован Златоуст, а годината во која процвета била 442 година. Имајќи благородништво и богатство во изобилство, служел (χρημάτισε) како префект на главниот град на Византија. Но потоа, оставајќи сè зад себе, дошол на планината Синај, каде што избрал подвижнички живот. Имајќи висок степен на образование (μόρφωση), световно и духовно, ни остави неколку дела исполнети со духовна мудрост и неискажлива сладост, од кои ние, во ликот на пчелите, собравме збор за молитвата, поделен во 153 поглавја и со натпис за подвигот на постот. На нашите читатели им ги нудиме како саќе. [Саќето] навистина зрачи мед и амброзија и сладок нектар и дава изобилен плод од [духовна] корист. Нил се спомнува кај мудриот Фотиј (во читањето 201, стр. 266), кој вели: „Прочитано е и зборот на монахот Нил, поделен на 153 поглавја, во кои [овој] божествен човек го открива патот (τρόπο) на молитвата. И многу други прекрасни дела (έργα)..., кои сведочат за моќта на совршенството на зборовите. Пречесниот отец Нил предговор на молитвата Ме изгоре треската на нечистите страсти кога, како и обично, повторно ме оживеа со допирот на твоите богољубиви писма, охрабрувајќи го мојот ум, исцрпен од најсрамните [искушенија], со тоа блажено имитирајќи го [нашиот] голем Ментор и Учител. И тоа не е чудно: вашата судбина, како онаа на блажениот Јаков, отсекогаш била славна. На крајот на краиштата, откако ѝ служевте добро на Рахела и ја примивте Лија, вие [сега] ја гоните својата сакана поради неа; веројатно веќе има завршено една недела од годините (1. Мој. 29:20–30). Што се однесува до мене, не негирам дека, бидејќи работев цела ноќ, ништо не фатив (Лука 5:5). Меѓутоа, по ваш совет, откако ги фрлив мрежите [уште еднаш], ​​фатив многу риби - не мислам дека беа големи, но бројот, сепак, беше сто и педесет и три (Јован 21:11). И ти ги испраќам во кошница со љубов, исполнувајќи ја твојата заповед низ исто толку поглавја. Зачуден сум и искрено сакам да ја имитирам твојата прекрасна желба да примам поглавја за молитвата. Зашто не само што сакаше да ги имаш, втиснати со раце и со мастило на повелбата, туку сакаше да ги поседуваш, непоколебливо вкоренети во твојот ум со љубов и незаборавна злоба. Но бидејќи, според мудриот Исус, сите тие се двојно, еден спроти друг (Сир.42:25), тогаш прифатете го [мојот дар] и со писмо и со дух. На крајот на краиштата, умот и претходи на секоја буква, а ако не постои, тогаш нема буква. Затоа, сликата на молитвата е двојна: едната е активна, другата е контемплативна. Слична е ситуацијата и со бројот: она што е очигледно во него е квантитетот, но неговото значење е квалитетот. Откако ја поделивме работата за молитвата на сто педесет и три [поглавја], ви ги испративме како евангелска награда, за да најдете пријатно задоволство во симболичниот број, наоѓајќи ја и фигурата на триаголник и шестоаголник, што укажува и на побожното познавање на Троица и на контурите на овој универзум. Зашто самиот број сто е четириаголен, а педесет и три е триаголен и сферичен. Дваесет и осум е триаголен, а дваесет и пет е сферичен, бидејќи пет е дваесет и пет. Така, ја имате фигурата на четириаголник поради четвртството на доблести, а исто така во бројот дваесет и пет ја имате фигурата на кругот, [означувајќи] преку кружното вртење на пати мудрото знаење на добата. Зашто времето се тркала недела по недела, месец по месец, година по година и време по време, како што гледаме во движењето на сонцето и месечината, пролетта и летото итн. Триаголникот веројатно го означува спознанието за Света Троица. Или со други зборови: ако мислите на бројот сто педесет и три, тогаш тој, поради неговото изобилство и како триаголник, е активен, природен и теолошки. Тоа е и вера, надеж и љубов, или злато, сребро и скапоцени камења. Ова е она што се однесува на бројот. Што се однесува до главите, не презирај ја нивната сиромаштија, како оној кој научил и да поднесува глад и да биде во немаштија (Фил. 4:12). Сети се на Оној што не ги отфрли двете грини на вдовицата, туку ги прифати помилосрдно од богатството на многу други (Лука 21:3). Затоа, знаејќи го плодот на добрата волја и љубовта, бидете внимателни кон своите искрени браќа, молете се за слабите, за да стане здрав и, земајќи ја својата постела, да може да оди (Марко 2:11) низ Христовата благодат. Амин. 1. Ако некој сакаше да приготви миризлив темјан, тогаш, според законот, ќе додаде во еднаква мерка чист темјан, касија, оних и стакти (2. Мој. 30:34). И ова се четирите доблести. Кога тие се присутни во целосна и еднаква мерка, умот нема да биде предаден. 2. Душата, прочистена со полнотата на заповедите, подготвува непоколеблива положба на умот, правејќи ја способна да ја согледа посакуваната состојба. 3. Молитвата е разговор меѓу умот и Бога. Каква состојба треба да постигне умот за да може непроменливо да допре до својот Господар и да разговара со Него без никаков посредник? 4. Ако на Мојсеј, кој се обидел да се приближи до грмушката [запалена] што гори на земјата, тоа му било забрането додека не ги соблече чевлите од своите нозе (2. Мој. 3:5), тогаш не треба ли вие, кој сакате да го созерцате Оној што е над се чувствува и мисли, и да станете соговорник со Него, да ја соблечете секоја страсна мисла? 5. Најпрво, молете се за дарот на солзите, за да можете преку скрушеност да ја ублажите грубоста што постои во вашата душа и, откако ќе ги исповедате своите беззаконија пред Господа (Пс. 31,5), да добиете прошка од Него. 6. Користете ги солзите за да го исполните секое барање. Зашто Господ многу се радува на тебе кога се молиш со солзи. 7. Ако лееш потоци од солзи во својата молитва, воопшто немој да се гордееш со тоа, сметајќи се себеси над многумина. Зашто твојата молитва доби помош [одозгора], за да можеш ревносно да ги исповедаш своите гревови и да го смириш Господарот со солзи. Затоа, заштитата од страстите не ја претворај во страст, за да не го налутиш Оној што ти дал благодат. 8. Многумина кои плачат за [своите] гревови, ја заборавија целта на своите солзи и, паѓајќи во лудило, се оддалечија [од вистинскиот пат]. 9 . Застанете [на молитвата] ревносно и молете се усрдно, оттргнувајќи се од грижите и размислувањата што ве обземаат. Зашто те збунуваат и збунуваат за да ти ја ослабат силата. 10. Кога демоните ќе ја видат твојата ревност за вистинска молитва, тогаш тие всадуваат мисли за одредени работи кои се наводно неопходни. По кратко време го будат споменот за нив, придвижувајќи го умот да ги бара овие работи, а бидејќи не ги наоѓа, набрзо се обесхрабрува и тагува. Додека стојат во молитва, демоните [уште еднаш] го потсетуваат умот на бараните работи, принудувајќи го да се сеќава на нив, така што тој, поттикнат да се вклучи во нив, ја губи плодната молитва. 11. Настојувајте да се погрижите за време на молитвата вашиот ум да стане глув и нем, а потоа ќе можете да се молите. 12. Кога ќе ви се случи искушение, или ќе влезете во расправија и, изнервиран од противречноста, ќе изговорите непочитуван збор, тогаш запомнете ја молитвата и судот што тоа го носи, а неуредното движење во вас веднаш ќе се смири. 13. Тоа што го правиш за да му се одмаздиш на брат кој те навредил, ќе ти стане камен на сопнување за време на молитвата. 14. Молитвата е бегство [од дрвото] на кротоста и кротоста. 15. Молитвата е плод на радост и благодарност. 16. Молитвата е заштита од тага и очај. 17. Кога ќе го напуштите [светот], продадете го она што го имате и дајте им го на сиромашните (Матеј 19:21) и, земајќи го крстот, одречете се од себе (Матеј 16:24), за да можете нерасено да се молите (без забава). 18. Ако сакаш да се молиш со заслуга, негирајте се од себе секој час и, поднесувајќи бројни и тешки искушенија, филозофирајте за молитвата. 19. Без разлика какви тешкотии ќе трпиш додека се трудиш во мудроста, нејзиниот плод ќе го откриеш за време на молитвата. 20. Ако сакаш да се молиш како што треба, не ја втурнувај душата во тага. Инаку џабе се мачите. 21. [Светото писмо] гласи: Остави го својот дар таму пред олтарот и оди, најпрво помири се со својот брат (Матеј 5:24); тогаш, кога ќе дојдете, мирно ќе се молите. Зашто, злобата го затемнува владејачкото начело на душата на оној што се моли и ги затемнува неговите молитви. 22. Оние кои акумулираат тага и сеќавање во себе се како оние [луѓето] кои собираат вода и ја истураат во буре кое протекува. 23. Ако сте трпеливи, секогаш ќе се молите со радост. 24. Кога се молите како што треба, тогаш пред вас може да се појават работи со кои сметате дека е праведно да се справите со користење на гнев. Меѓутоа, воопшто не постои праведен гнев кон ближниот. Зашто, ако се потрудите, ќе откриете дека е можно да се реши работата без лутина. Затоа, користете ги сите можни средства за да не пукнете во гнев. 25. Внимавај, под изговор дека ќе исцелиш некој друг, да не станеш неизлечен и да не ставаш пречки во својата молитва. 26. Со воздржување од гнев, вие самите ќе најдете прошка [од другите] и ќе покажете дека сте разумни со тоа што ќе станете една од молитвениците. 27. Вооружени против гневот, никогаш не дозволувајте страста да влезе во вас. Зашто тој ја снабдува супстанцијата за гнев, што го заматува умното око, нарушувајќи ја молитвената состојба. 28. Молете се не само со надворешни движења на телото, туку поттикнете го вашиот ум со голем страв да се сврти кон чувството на духовна молитва. 29. Понекогаш, штом ќе почнеш да се молиш, веднаш почнуваш добро да се молиш, а понекогаш и по напорна работа не можеш да ја постигнеш целта. [Тоа се случува така што] со уште поголема ревност барате духовно совршенство и, откако сте го стекнале, го чувате нерасипано. 30. Кога ни се приближува ангел, [демоните] што нè мачат се повлекуваат и умот наоѓа голема радост, молејќи се со весела полнота на здравје. Меѓутоа, понекогаш обичното војување нè троши, а умот се бори, не можејќи да ги подигне очите кон тагата. И тоа е затоа што порано бил заразен со многу различни страсти. Меѓутоа, ако бара повеќе, ќе најде; ако чука посилно, ќе му се отвори (Матеј 7:8). 31. Не молете се за исполнување на вашите желби, зашто тие не се секогаш во склад со волјата Божја. Подобро молете се како што ве научија, велејќи: нека биде волјата Твоја врз мене (Матеј 6:10). И во секое прашање, моли го Бога да биде Неговата волја. Зашто Тој го сака она што е добро и корисно за вашата душа, но вие не го барате тоа секогаш. 32. Честопати, кога се молев, барав да се исполни она што ми се чинеше добро и, неразумно опстојувајќи на моето барање, ја принудував волјата Божја со сила и не се предавав на Бога, за Он да среди [се] економски, зашто Тој подобро од мене знае што е добро за мене. Меѓутоа, откако го примив [тоа што го барав], тогаш многу страдав затоа што не верував во волјата Божја, зашто [стекнатиот] ги измами моите очекувања. 33. Што е добро освен Бог? Затоа, да Му предадеме се што нè засега, и ќе ни биде добро. Зашто Добриот, се разбира, е и Давател на добри дарови. 34. Не биди тажен ако веднаш не го добиеш од Бога тоа што го бараш. Зашто Тој сака да ви донесе поголема корист, кои постојано и интензивно Му се молите. На крајот на краиштата, што може да биде повозвишено од желбата да се разговара со Бог и да се комуницира со Него? 35. Нерасеаната молитва е највисокото размислување на умот. 36. Молитвата е воздигнување на умот кон Бога. 37. Ако сте желни да се молите, одречете се од се за да наследите сè. 38. Молете се, прво, за очистување од страстите; второ, за избавување од незнаење и заборав; трето, [за ослободувањето], од искушението и напуштањето од Бога. 39. Во својата молитва барајте само вистина и Царство [Божје], односно доблест и знаење, а сè друго ќе ви се додаде (Матеј 6:33). 40. Праведно [да се моли] значи да се моли не само за сопствено очистување, туку и за секој соплеменик, за да се имитира ангелската слика [на животот]. 41. Види дали навистина стоиш пред Бога во својата молитва или дали подлегнуваш на искушението на човечката пофалба и го ловиш под веродостојниот изговор на долготрајна молитва. 42. Без разлика дали се молите со браќата или сами, настојувајте да се молите не само од навика, туку и со чувство. 43. Чувството на молитва е длабока мисла, придружена со добронамерност, скрушеност и душевна болка при исповедање на гревовите со тивки стенки. 44. Ако за време на молитвата вашиот ум е расеан, тогаш тој сфаќа дека тоа не е монах што се моли и дека тој сепак е световник кој го украсува надворешниот скинија. 45. Кога се молиш, биди крајно буден во однос на своето сеќавање, за да не ти ги нуди своите [грешни спомени]. Напротив, поттикнете се да ја вршите [вашата] служба. Зашто умот за време на молитвата може да биде украден од меморијата. 46. ​​Кога се молиш, сеќавањето во тебе буди или соништа за минати дела, или нови грижи, или ти го прикажува лицето на престапникот. 47. Демонот е многу љубоморен на молитвеникот и ги користи сите средства за да го доведе во заблуда. Затоа, тој не престанува да буди мисли за нештата со помош на сеќавањето, туку со помош на телото ги фрла на земја со страсти, за само да го попречи неговото напредување по добриот пат на подвизувањето и вознесувањето кон Бога. 48. Ако најлукавиот демон, употребувајќи многу [лукави], не може да се меша во молитвата на праведниците, тогаш тој малку се повлекува, но потоа, кога ќе заврши молитвата, му се одмаздува. Зашто овој демон или го разгорува гневот во него, уништувајќи ја најдобрата состојба [на душата] што настанала како резултат на молитвата, или го поттикнува на неразумно задоволство и го исмева умот. 49. Откако се молевте како што треба, очекувајте го она што не треба, но стојте храбро, заштитувајќи го својот плод. Зашто, од почетокот сте замислени за ова: да работите и да чувате (1. Мој. 2:15). Затоа, откако го негувавте, не оставајте го незаштитено она што сте го заработиле, инаку молитвата воопшто нема да ви користи. 50. Секоја битка што ќе се појави меѓу нас и нечистите демони се води само поради духовна молитва и ништо друго. Впрочем, за нив тоа е крајно непријатно и болно, но за нас е спасоносно и корисно. 51. Што сакаат демоните да разбудат во нас? – Ненаситност, блуд, среброљубие, гнев, памтерска злоба и други страсти, така што умот, облечен во нив, не може да се моли како што треба. Зашто страстите на ирационалниот дел [на душата], кои почнуваат да доминираат со умот, не му дозволуваат да се движи рационално. 52. Ние ги следиме доблестите заради логото на создадените нешта (τοὺς λόγους τῶν γεγονότων); Ние се стремиме кон нив заради Словото, кое дава егзистенција [на овие логои], и ова Слово обично се открива [нам] во состојба на молитва. 53. Молитвената состојба е вештина на бестраст, која со помош на највисоката љубов го воодушевува мудриот ум до духовни височини (буквално „насладува до разбирливи височини“). 54. Оној кој сака вистински да се моли мора да има власт не само над насилните и пожелните [делови од душата], туку и да биде надвор од секоја страсна мисла. 55. Оној кој Го љуби Бога секогаш разговара со Него како со Отецот, оттргнувајќи се од секоја страсна мисла. 56. Оној кој постигнал бестраст не мора веднаш да [да биде одобрен] вистинската молитва. Зашто тој сè уште може да биде зафатен со едноставни мисли и да се забавува со нивно размислување и затоа да биде многу далеку од Бога. 57. Но, дури и кога умот не се задржува на едноставни мисли за нештата, тоа не значи дека веќе стигнал до местото на молитвата. Зашто, можно е секогаш да се остане во созерцание на нештата и постојано да се размислува за нивните логоа, кои иако се едноставни искази, но како идеи за нештата го отпечатуваат и обликуваат умот и затоа го водат далеку од Бога. 58. Дури и ако се покаже дека умот е над созерцанието на телесната природа, тоа не значи дека го видел совршеното Божјо место. Зашто тој може [секогаш] да остане во знаењето на разбирливите [работи] и да го расејува своето внимание на нив. 59. Ако сакаш да се молиш, тогаш ти треба Бог, Кој му дава молитва на оној што се моли. Затоа повикајте Го, велејќи: Нека се свети името Твое; Да дојде Твоето царство (Матеј 6:9, 10), односно Светиот Дух и Твојот Единороден Син. Зашто така Господ [нѐ научи], велејќи: На Отецот треба да му се поклонуваме со дух и во вистина (Јован 4:24). 60. Оној кој се моли со дух и вистина со почит го почитува Создателот, не [доаѓајќи] од созданија, туку [доаѓајќи] од Самиот Него, фалејќи Го. 61. Ако си теолог, тогаш ќе се молиш вистински, а ако се молиш вистински, тогаш си богослов. 62. Кога твојот ум, [запален] од жестоката љубов кон Бога, постепено ќе се одрече од телото и ќе се оддалечи од сите мисли што произлегуваат од чувството, сеќавањето и темпераментот, а во исто време ќе се исполни со почит и радост, тогаш сметај дека си се приближил до границите на молитвата. 63. Светиот Дух, сочувствувајќи со нашата слабост, нè посетува дури и ако сме нечисти; и ако открие дека само умот му се моли со љубов за вистината, тогаш тој се спушта на него и ја растера целата фаланга на мисли и [грешни] помисли што го опкружувале, претворајќи го во жестока желба за духовна молитва. 64. Додека другите произведуваат мисли, мисли и идеи во душата, искористувајќи ги промените во телото, Господ го прави спротивното: Тој влегува во самиот ум и му дава знаење за оние работи што Му се угодни; преку умот ја смирува и неумереноста на телото. 65. Никој не може да го избегне прекорот кога, додека ја сака вистинската молитва, човекот паѓа во гнев или огорченост. Зашто таквиот човек е како оној кој сака да внимава и да си ги оштетува очите. 66. Ако сакаш да се молиш, не прави ништо спротивно на молитвата, па Бог, приближувајќи се кон тебе, отпатува со тебе. 67. Кога се молите, не облечете го Божеството во себе во видливи облици и не дозволувајте вашиот ум да биде втиснат во некоја [сензуална] слика, туку пристапете кон Нематеријалното нематеријално, и [тогаш] ќе го разберете [Тоа]. 68. Пазете се од стапиците на противничките [сили]. Зашто се случува кога чисто и спокојно се молите, тогаш наеднаш пред вас се појави одредена вонземска и туѓа слика за да ве наведе во вообразеност и [да ја всади идејата] дека Божеството е на одредено одредено место и како веднаш да ви се открива како нешто квантитативно, додека оваа Божество е лишена од форма и големина. 69. Кога завидливиот демон не може да го разбуди сеќавањето за време на молитвата, тогаш тој го принудува телесниот темперамент да произведе некоја туѓа идеја во умот и да му даде облик. И бидејќи умот има навика да остане во шпекулации, тој лесно попушта и, брзајќи кон нематеријално и безоблично знаење, се залажува и се полни со чад наместо со светлина. 70. Застани на стража (Хаб. 2, 1), заштитувајќи го својот ум од мислите за време на молитвата, за да го исполниш барањето и да бидеш непоколеблив во сопствениот мир, а исто така и да те посети Оној што сочувствува со неуките - тогаш ќе го добиеш најславниот дар на молитвата. 71. Не можете да се молите чисто ако сте впиени во материјални работи и вознемирени од постојани грижи. Зашто молитвата е одвојување [на умот од сите] мисли. 72. Врзан човек не може да избега; а умот, ропски служејќи ја страста, не може да го види местото на духовната молитва, зашто е влечен и развиорен од страсната мисла и не може да постигне неподвижна постојаност. 73. Кога, конечно, умот ќе почне да се моли чисто и бестрасно, тогаш демоните го напаѓаат веќе не од лево, туку од десно. Тие [фигуративно] му ја претставуваат славата Божја и добиваат облик на нешто пријатно за сетилата, така што му се чини како веќе целосно да ја постигнал целта на молитвата. Ова, како што рекол човекот кој изобилува со знаење, доаѓа од страста на суетата и од демонот што допира одредено место во мозокот. 74. Мислам дека демонот што го допира споменатото место [на мозокот] ја одвраќа светлината што го опкружува умот. И така, страста на суетата продира во разумниот дел на душата, ставајќи го умот во несериозно расположение, така што божественото и суштинско знаење станува опипливо. Бидејќи на умот не му пречат телесните и нечистите страсти, туку е во чистота [во молитвата], му се чини дека во него нема непријателско дејство. Затоа, тој го прифаќа феноменот што во него го создава демонот како божествена појава. А демонот, покажувајќи извонредна вештина, [делува] на светлината поврзана [со умот], ја менува и, како што веќе рековме, со тоа го обликува умот. 75. Ангелот Божји, појавувајќи се [пред нас], со само еден збор ја истера од нас секоја непријателска акција и дозволува светлината на умот да дејствува стабилно. 76. Кога Апокалипсата зборува за Ангел кој носи темјан за да го даде [за да им помогне] на молитвите на светиите (Отк. 8:3), тогаш мислам дека овде се мисли на благодатта, спроведена од Ангелот. [Оваа благодат] го создава знаењето за вистинската молитва, така што умот конечно останува цврсто надвор од секоја збрка, очај и небрежност. 77. Садови полни со темјан, кои, како што велат, се молитви на светите и кои ги донеле дваесет и четирите старешини (Отк. 5, 8), [мора да се разбере вака]: „чашата“ е наклонетост кон Бога, или совршена и духовна љубов, во која молитвата се извршува со дух и вистина. 78. Кога ти се чини дека ако се молиш, нема потреба да плачеш за своите гревови, [веднаш] внимавај колку си далеку од Бога, иако секогаш мораш да останеш во Него - тогаш ќе пролееш пожешки солзи. 79. Навистина, знаејќи ги своите граници, ќе почнеш спремно да жалиш, жалејќи се за себе како Исаија: како, кога си нечист и си меѓу таков народ, односно меѓу противниците, се осмелуваш да застанеш пред Господарот над Војските (Ис. 6, 5). 80. Ако навистина се молиш, ќе добиеш целосна сигурност и Ангелите ќе се соберат кај тебе, како кај Даниел, и ќе те просветлат за логото на создадените нешта. 81. Знај дека светите Ангели не поттикнуваат да се молиме и да застанеме до нас, радувајќи се и молејќи се за нас. Но, ако сме невнимателни и подложни на спротивставени мисли, тогаш многу ги лутиме, бидејќи додека тие толку се трудат заради нас, ние не сакаме да Му се молиме на Бога за себе, туку ја занемаруваме нашата служба и го оставаме својот Господар и Бог, одејќи во пресрет на нечисти демони. 82. Молете се кротко и смирено, пејте мудро псалми (Пс. 47:8) и еуфонично - тогаш ќе бидете како млад орел што се издигнува високо. 83. Псалмодија ги смирува страстите и ја смирува неумереноста на телото; а молитвата го подготвува умот да го изврши дејството што е карактеристично за него. 84. Молитвата е дејствие што доликува на достоинството на умот или неговата најдобра и вистинска употреба. 85. Псалмодијата се однесува на повеќекратната мудрост, додека молитвата е вовед во нематеријално и малку разновидно знаење. 86. Најубавото нешто е знаењето, бидејќи тоа ја поттикнува молитвата, поттикнувајќи ја мисловната моќ на умот да размислува за Божественото знаење. 87. Ако сè уште не сте го примиле [полниот со благодат] дарот на молитвата и псалмодијата, бидете упорни и ќе го добиете. 88. Тој, исто така, им кажал парабола за тоа како треба секогаш да се молиме и да не се губи срцето (Лука 18:1). Затоа, не се обесхрабрувајте и не се обесхрабрувајте од она што сè уште не сте го добиле. Ќе го добиете подоцна. И на параболата [Господ] ги додаде [исто така зборовите]: Иако не се плашам од Бог и не се срамам од луѓето, сепак, како жена која не дава одмор, ќе и судам (Лука 18:4, 5). Така, Бог наскоро ќе ги заштити оние што викаат кон Него дење и ноќе (Лука 18:7). Затоа, радувајте се додека со трудољубивост и трпение продолжувате во светата молитва. 89. Не посакувај го она што ти се чини правилно, туку посакувај го она што му е угодно на Бога, и ќе бидеш спокоен и благодарен во својата молитва. 90. Дури и ако ти се чини дека веќе си со Бога, чувај се од демонот на блудот, зашто тој е многу измамен и завидлив. Овој демон сака да биде поагилен од движењето и трезвеноста на вашиот ум за да го одвлече вниманието од Бога, дури и кога стои пред Него со почит и страв. 91. Ако вредно ја практикуваш молитвата, тогаш подготви се за нападите на демоните и трпеливо издржи ги ударите на нивните камшици. Зашто ќе те нападнат како диви ѕверови и ќе ти го улцерираат целото тело. 92. Приготовься, како опытный борец, не колебаться, если вдруг увидишь [некое] видение; не страшиться, если [узришь] меч, вытащенный против тебя, или факел, направленный прямо в очи тебе; не падать духом, если [предстанет перед тобой] некий лик, безобразный и кровавый. Напротив, стојте цврсто, добро исповедајќи (1. Тим. 6:12) и гледајте ги своите непријатели со лесно срце! 93. [Достойно] переносящий печали обретет и радости, а мужественный в тягостях не лишится и [духовной] сладости. 94. Внимавај лукавите демони да не те измамат со никакво видение, туку внимавај кога се обраќаш на молитва и повикувај Го Бога, та ако мислата [дојде] од Него, Самиот да те просветли, а ако не, брзо да го избрка од тебе искушувачот. И бидете храбри, зашто кучињата (демоните) нема да се спротивстават ако прибегнете кон горливо повикување на Бога во молитва (ἔντευξις, молба). Тогаш демоните, невидливо и индиректно камшикувани од Божјата сила, ќе побегнат далеку [од вас]. 95. Не смеете да ја игнорирате следната лукавство на демоните: на моменти тие се поделени меѓу себе, а ако се чини дека барате помош против едни, тогаш други доаѓаат во ангелски форми и [како] ги истеруваат првите, така што ќе бидете измамени од нивната намера (свет. „свест, дух, волја, мислење, намера“), генијално погрешно ангел. 96. Грижете се за многу понизност и храброст и тогаш нападите на демоните нема да ја допрат вашата душа, а ударите од нивните камшици нема да се приближат до вашиот телесен храм, бидејќи Тој ќе им заповеда на Своите ангели за вас - да ве чуваат (Пс. 90,11). И Ангелите невидливо ќе ја одбијат секоја непријателска акција од вас. 97. Оној што се грижи за чистата молитва слуша звуци, газење и гласови што излегуваат од демони, но нема да падне од нив со лице и нема да ја изгуби главата (буквално, „и нема да го предаде [својот] разум“), туку, свртувајќи се кон Бога, ќе рече: нема да се плашам од зло, зашто си со мене (Пс.2:4 и 2. 98. При такви искушенија употреби кратка и интензивна молитва. 99. Ако ви се закануваат демоните, кои одеднаш ќе се појават од воздух за да ве удрат и да ви го украдат умот, не плашете се од нив и не обрнувајте внимание на нивните стравови. Зашто тие ве плашат, тестирајќи дали ги сфаќате сериозно или веќе целосно сте ги презирале. 100. Ако стоите пред Семоќниот Бог, Создателот и Обезбедувачот на се во молитва, зошто стоите пред Него толку неразумно и го занемарувате Неговиот неодолив страв, плашејќи се од комарци и бубашваби? Или не слышишь глаголющего: Господа Бога твоего бойся ( Второ.10:20 ) и Которого все боятся и трепещут од лицата сили Его ( 2Пар.36 :молитва Манассии) и далее. 101. Како што лебот е храна за телото, а доблеста е храна за душата, така и духовната молитва е храна за умот. 102. Во светото место на молитва, молете се не како фарисеј, туку како даночник (Лука 18,10-14), за и вие да бидете оправдани од Господа. 103. Во твојата молитва потруди се да не викаш клетви врз главата на никого [човек], за да не го уништиш тоа што го градиш и да не ја направиш својата молитва подла. 104. Оној што должи десет илјади таланти (Матеј 18:24-35) нека ви послужи како поука: ако не му простиш на должникот, тогаш и самиот нема да добиеш простување [на својот долг]. Зашто [Светото Писмо] вели: Тој го предаде на мачители (Матеј 18:34). 105. Додека стоите на молитва, не обрнувајте внимание на потребите на телото, па ако ве касне болва, вошка, комарец или мува, да не бидете лишени од големите придобивки од молитвата. 106. Нам ни дојде до знаење дека на еден од светителите, кога се молел, злобниот толку му се спротивставил, што штом ги подаде рацете, злобниот се претвори во лав и, стоејќи право на задните нозе, ги подигна предните шепи, пикнувајќи ги канџите во страните на подвижникот што се враќаше и не сакаше да оди во рацете. Но, светителот никогаш не ги опушта рацете без да ја заврши својата вообичаена молитва. 107. Истиот беше, како што знаеме, Јован Малиот, или уште подобро, најголемиот монах кој молчеше во јамата. Како резултат на неговото постојано присуство со Бога, тој останал неподвижен кога демонот, во вид на змеј, се обвил околу него, го гризнал неговото месо и му подригнал во лицето. 108. Ти, се разбира, си ги прочитал житијата на тавеннисиотските монаси, каде што се вели дека кога авва Теодор им зборувал на браќата, под нозете му се вовлекле две змии, а тој мирно ги покрил со нозете, како свод, и ги чувал таму додека не го завршил говорот. Дури потоа им ги покажа на браќата, објаснувајќи им што е работата. 109. Исто така, за друг духовен брат читаме дека додека се молел, змијата се повлекла и го фатила за ногата. Но, тој ги спушти рацете само кога ја заврши својата вообичаена молитва. А овој, кој го сакаше Бога повеќе од себе, не претрпе никаква штета. 110. За време на молитвата, имај ги очите спуштени и, откако се откажал од телото и душата, живеј според својот ум. 116. Почетокот на претенциозноста на умот е суетата; поттикнат од него, умот се обидува да го опише Божественото во [некое] лице или форма. 117. Ќе го кажам своето - што го рекол и почетникот: блажен е умот што за време на молитвата стекнал целосна слобода од материјалните слики. 118. Блажен е умот кој, препуштајќи се на молитвата без расеаност, секогаш стекнува сè поголема љубов кон Бога. 119. Блажен е умот што за време на молитвата станува нематеријален и се одвојува (свет. „нелаком“) од сè материјално. 120. Блажен е умот што за време на молитвата стекнал целосна бесчувствителност (ἀναισθησία, во позитивна смисла). 121. Блажен е монахот кој секој човек го смета за бог по Бога. 122. Блажен е монахот кој со голема радост гледа на спасението и благосостојбата на сите, како да е негово. 123. Блажен е монахот кој се смета себеси за прашина газена од сите (1. Кор. 4:13). 124. Монах е оној кој, повлекувајќи се од сите, се соединува со сите. 125. Монах е оној кој се смета себеси за еден со сите, бидејќи сака да се гледа себеси во сите без исклучок. 126. Успешно ја извршува молитвата кој сите свои први мисли ги носи кај Бога. 127. Ако сакаш да се молиш како монах, избегнувај ги сите лаги и сите заклетви, инаку залудно добиваш необичен изглед за тебе. 128. Ако сакате да се молите во дух, не влечете ништо телесно, и тогаш нема да има облаци што ќе ви ги заматат [очите] за време на молитвата. 129. Довери ги [сите] твои телесни потреби на Бога, и ќе биде јасно дека му веруваш и на потребите на духот. 130. Ако ги оствариш ветувањата, ќе царуваш. Затоа, прицврстувајќи го погледот кон нив, мора доброволно да ја поднесете сиромаштијата на животот овде. 131. Не се откажувај од сиромаштијата и тагата, кои се суштината на бестежинската молитва. 132. Телесните доблести во тебе нека бидат гаранција на духовните, духовните - гаранција на духовните, а духовните - гаранција на нематеријалните и суштинските знаења. 133. Кога се молиш, набљудувај ја мислата: ако лесно се смирува, [трага] од каде дошла, за да не паднеш во заседа и, откако паднал во измама, да не се предадеш. 134. Се случува демоните да ви вдахнуваат мисли, а потоа да ве поттикнуваат да се спротивставите на овие мисли во молитва и [внатрешно] да се расправате со нив. Тогаш [демоните] доброволно се повлекуваат, за вие, паѓајќи во заблуда, да се замислите како веќе да сте почнале да ги победувате своите мисли и да ги плашите демоните. 135. Ако во молитвата се соочиш со некоја страст или демон што те мачи, сети се на зборовите на [Псалмистот]: Ќе ги гонам своите непријатели и ќе ги стигнам и нема да се вратам додека не исчезнат. Ќе ги измачам [така] да не можат да станат; ќе ми паднат под нозете. ( Пс. 17:38, 39 ) и така натаму. Зборувајте ги во вистинско време, облекувајќи го оклопот на понизноста против вашите противници. 136. Немој да мислиш дека веќе си стекнала доблест ако претходно не си се борел до крв за неа. Зашто ние мора да се бориме додека не искрвариме, борејќи се без прекор против гревот, според божествениот апостол (Евр. 12:4). 137. Може да се случи, откако му помогнавте на некоја [личност], да претрпите штета од друга, и затоа, навредени, да кажете или да направите нешто непристојно [во однос на вашиот сосед]. На овој начин добро ќе го потрошите тоа што сте го собрале. И ова е целта на лукавите демони. Затоа, треба да бидете разумно внимателни. 138. Ако ве нападнат демони, прифатете ги, но внимавајте да го избегнете нивното ропство. 139. Ноќе, лукавите демони бараат [Бог да им даде] духовен учител и [тие би можеле] самите да го исплашат; преку ден го [напаѓаат] преку луѓе, заплеткувајќи го во мрежа од несреќи, клевети и опасности. 140. Не барај милост од облеката. Зашто, ако тепаат, газат со нозете, се истегнуваат и полираат, тогаш ова само ја прави вашата наметка [повеќе] полесна. 141. Бидејќи не си се одрекол од страстите и твојот ум се противи на доблеста и вистината, нема да најдеш миризлив темјан во своите пазуви. 142. Дали си гладен за молитва? – Тогаш отсели се одовде и имај секогаш живеалиште на небото (Фил. 3:20). И не само со зборови, туку и со ангелски дела и божествено знаење. 143. Ако само во несреќите се сеќаваш на Судијата и колку е Тој страшен и нераспадлив, тогаш уште не си научил да работиш за Господ со страв и да се радуваш пред Него со трепет (Пс. 2:11). Знајте дека во духовните радости и празници треба да Му служите со голема почит и стравопочит. 144. Тој човек има духовно разбирање, кој до целосно покајание не престанува да се сеќава со тага за гревовите [неговите] и праведната казна за нив во вечен оган. 145. Обземен од гревови и гнев, но бесрамно осмелувајќи се да посегне до знаењето на божествените работи и да започне нематеријална молитва, нека ја слушне апостолската забрана [која вели] дека не е безбедно да се моли со гола и непокриена глава. Зашто таквата душа, вели [апостолот], мора да има на главата знак на власт над неа, за Ангелите (1. Кор. 11,10), облечена во срам и соодветно смирение. 146. Како што на некој што боледува од очна болест нема да има корист од интензивното гледање на жешкото сонце напладне, кога погледот не е покриен со ништо, така и страсниот и нечист ум нема воопшто да има корист од умствената слика на стравопочитлива и натприродна молитва во дух и вистина. Напротив, [таквата дрскост] на умот ќе му го донесе гневот на Божественото. 147. Ако самодоволниот и непристрасен не го прифатил оној што дошол со дар до олтарот додека не се помирил со својот ближен кој бил вознемирен од него (Матеј 5:23, 24), тогаш забележи колку голема [внатрешна] будност и проникливост мора да биде за да можеме да кадиме темјан прифатлив за Бог на духовниот олтар. 148. Не бидете љубители на зборовите и љубители на славата, инаку грешниците ќе го прават тоа не само на грбот, туку и на лицето (Пс. 129:3). И за време на молитвата ќе им бидете за потсмев, занесен и заведен од нив во чудовишни мисли. 149. Вниманието кое бара молитва ќе го најде, зашто тоа е молитвата, а ништо друго, што го следи вниманието, и токму тоа треба ревносно да се вклучи. 150. Како што видот е подобар од сите сетила, така и молитвата е побожествена од сите добродетели. 151. Пофалбата за молитвата не е само квантитет, туку и квалитет. Тоа го покажуваат оние кои влегле во храмот да се молат (Лука 18,10) и зборовите: А кога се молите, не кажувајте непотребни работи (Мт. 6,7) и следново. 152. Сè додека внимавате на положбата на телото што одговара на [молитвата] и вашиот ум се грижи за удобностите на [телесниот] скинија, вие сè уште не сте го виделе местото на молитвата и сте далеку од овој благословен пат. 153. Кога, стоејќи во молитвата, ќе се најдете над секоја друга радост, тогаш конечно навистина ќе ја најдете молитвата. Истиот преподобен отец на нашиот Нил, подвижнички збор, многу неопходен и корисен Многу од Хелените и значителен број Евреи почнаа да практикуваат филозофија, но некои од Христовите ученици беа ревносни за вистинската филозофија, бидејќи само тие ја имаа самата Мудрост (Христос) за учител, што на дело покажува каков живот е соодветен за таква цел. Зашто првиот, како да делува на срамен начин, се украси со туѓа маска, носејќи само едно име и се лишени од вистинската мудрост. Со стара наметка, брада и стап ја покажаа својата мудрост, но се грижеа за телото, им служеа на похотите како да се љубовници, беа робови на утробата, дозволија груби задоволства како природна работа, подложни на гнев, ја сакаа славата, алчно, како кучиња, брзаа на луксузни оброци, пред сè, не треба да се знае дека треба да се биде слободен. роб на страстите или платеник и слуга на робовите. Зашто, кој живеел како што треба, воопшто не му наштетило тоа што бил роб на луѓето, но кој има страсти за љубовници, тој, служејќи на задоволствата, се изложува на срам и предизвикува голема смеа. Некои од нив воопшто не се грижат за активен живот, туку, како што мислат, се занимаваат со шпекулативна мудрост, навлегуваат во тешки истражувања, зборуваат за работи што не можат да се докажат, се фалат дека ја знаат големината на небото, мерката на сонцето и ефективноста на ѕвездите. А други понекогаш се обидуваа да теологизираат, иако во ова вистината е неистражлива, а претпоставката е опасна; понечесно живееја во калта на свињите што валкаат. Ако некои водеа активен живот, тогаш станаа полоши од првиот, работејќи напорно за слава и пофалби, бидејќи од ништо друго освен желбата да се покажат и љубовта кон славата, овие бедни почнаа многу работи, прифаќајќи евтина и безначајна награда за таквата беда: затоа што тие секогаш молчат, јадат трева, ги покриваат телата со решетката, оградуваат со тенки партали и живи. смрт, полоша од секое лудило. Со еден збор, според нивното мислење, целта на мудроста е целосно постигната кога делата ни најмалку не му противречат на заветот. Но, каква корист имаат подвизи и тешки борби за нив, кои го отфрлија Христос Законодавецот? И нивната награда за нивниот труд, исто така, пропаѓа, затоа што тие се откажаа од Дистрибутерот на наградите на вистинскиот живот, и затоа се далеку од мудроста. Зашто мудроста е корекција на моралот, со вистинско познавање на Постоењето. А далеку од него се оние и другите, и Евреите и Грците, кои ја отфрлија Мудроста што слезе од небото и се обидоа да бидат мудри без Христа, Кој единствено покажа вистинска мудрост и со дела и со зборови. Тој прв со Својот живот го трасираше патот кон оваа мудрост, покажувајќи го образот на чистиот живот, секогаш издигнувајќи се во душата над телесните страсти, и конечно, кога спасението на луѓето, кое Тој го градеше, бараше смрт, не ја поштеди ни душата; и на тој начин поучувајќи дека оние кои имаат намера да имаат право да бидат мудри, мора да се одречат од сè што е пријатно во животот, работата, занемарувајќи го телото, да доминираат над страстите и да не ја ценат многу самата душа, но, кога треба да се користи за покажување доблест, доброволно да ја изневерат. И откако го позајмиле овој начин на живот, светите апостоли го угледале. Штом биле повикани, тие се откажале од световниот живот, ја сметале својата татковина, клан и имот за ништо, веднаш влегле во суров и тежок живот, ги надминале сите непријатности, таги, горчина (Евр. 11,37), биле прогонувани, голи, страдајќи од недостаток на најпотребните работи и последователно се осмелиле до смрт. Во сè совршено го имитираа Учителот и во својот живот оставија пример за најдобар начин на живот. Но, бидејќи сите христијани, должни да го нацртаат својот живот според овој модел, или не сакаа, или немаа сила да имитираат, малкумина можеа да се издигнат над световните бунтови, да го избегнат бурниот градски живот и, ставајќи се на тој начин надвор од немирите, да го засакаат монашкиот живот, тогаш само овие вторите ги направија своите животи отпечаток на апостолска доблест да не се забавуваат, да не се забавуваат. што било, давајќи им предност наместо гурманска храна на набрзина подготвена, така што, со задоволување на телесните потреби со храна што се случила, да се спречи востанието на страстите; Презирајќи ја луксузната облека и правејќи надвор од потребата, како изум на човечкиот луксуз, според потребите на телото, тие користеа едноставна и едноставна облека, презирајќи ги задоволствата, препознавајќи дека е немудро да се остави грижата за Небесното и да се зафати умот со она што лежи на земјата и природно не оди на човечкото место меѓу животните. ниту инфериорна предност, ниту судење ниту судење. Зашто секој имал своја совест како нераспадлив судија, и никогаш не се случило еден да се збогати, а друг да осиромаши, некој да се троши од глад, а друг да седне од ситост, зашто сиромаштијата на оние што не биле доволни се надополнувала со великодушноста на оние што биле во изобилство. Имаа еднаквост и еднакви права, а нееднаквоста беше протерана со доброволното соединување на повластените со инфериорните. Подобро би било да се каже дека тогаш немаше еднаквост, бидејќи и тогаш ревноста на оние што се обидуваа да станат поскромни произведуваше нееднаквост, како што избезумената желба на оние што се засилуваат да станат пославни сега произведува нееднаквост. Зависта беше истерана од нив, омразата немаше место, суетата побегна од нив, гордоста беше уништена, сè што можеше да предизвика огорченост беше истребено - за најсилните страсти беа некако мртви и бесчувствителни, дури и не сонуваа за нив, бидејќи на почетокот, со секојдневните подвизи и трпение, совршено го оттргнаа од себе сеќавањето на страстите. Со еден збор, откако се воспоставија во оваа состојба, тие станаа, како да се, светилки кои светат во темнината, не-скитни ѕвезди што ја осветлуваат мрачната ноќ на животот, смиреноста што ги опкружува, покажувајќи им на сите колку е погодно да се кријат во пристаништето, безопасно избегнувајќи го нападот на страстите. Но, овој строг живот, ова небесно правило на животот, како слика која од негрижата на оние што ја копираат со текот на времето, постепено станува помалку слична, конечно стигна до точка на различност и стана сосема далеку од прототипот. Оние кои беа распнати на светот, кои се откажаа од световниот живот, кои се откажаа од животот како другите луѓе, кои со непроменливоста на нестраста се трудеа да се претворат во природата на бестелесните Сили, повторно се свртеа кон секојдневните определби, на срамните занаети, затемнувајќи го строгиот живот на оние кои претходно можеа да го поминат тоа во својата убавина, правејќи го тоа. и прославени за нивната доблест. Сè уште се држиме за рачката на ралата (плугот), одржувајќи чесен изглед, но веќе станавме несоодветни за Небесното Царство, затоа што се вративме назад и со големо внимание се држиме за она што бевме должни да го заборавиме, повеќе не се обидуваме да живееме живот што не бара трошоци и неволји: тишината не ја препознаваме како неопходна за да се ослободиме од многу работи, туку бараме непочитување. вистинската цел, а конкуренцијата околу материјалот го порази советот за заштеда. Господ целосно нè ослободи од грижата за земните работи и ни заповеда да го бараме само Небесното Царство, а ние, како да се обидуваме да го следиме спротивниот пат, не обрнувавме внимание на тоа, откажувајќи се од Господовите заповеди и грижата Господова за нас и ја положивме нашата надеж во свои раце. Зашто Господ вели: Погледнете ги птиците небесни: тие ниту сеат, ниту жнеат, ниту собираат во амбари; и вашиот Отец на небесата ги храни (Матеј 6:26); и пак: Погледнете ги полските кринови како растат: ниту се трудат ниту предат (Матеј 6:28). Забранил дури и да се има ковчег, вреќа и прачка (Лука 9:3; 10:4), но заповедал да се задоволи со едно лажно ветување, кое испраќајќи ги Своите ученици да им прават добро на другите луѓе, тој рекол вака: Оној што работи е достоен за храна (Мт. 10:10). Зашто знаеше дека ова ветување во обезбедувањето на она што ни треба е посилно од нашата делотворност. Но, ние не одбиваме да стекнеме колку што можеме повеќе земја, купуваме стада овци, работни волови, различни по изглед и големина, мрсни магариња, така што овците ни обезбедуваат многу волна за производи, а воловите, кои ги служат производите од земјоделството, ни даваат храна и храна за себе и за другите животни; југуларните чопори, надоместувајќи го она што недостасуваше во една земја со оние донесени од други земји, ја снабдуваа потребната храна со зачини, а со тоа ја зголемуваа пријатноста на животот. А меѓу уметностите, оние што се поисплатливи и не ни оставаат време да се сеќаваме на Бога, ни го крадат целиот наш слободно време, ние претпочитаме, осудувајќи го, како што се гледа, или Повереникот во слабост, или себеси за нашата претходна исповед; и, иако тоа не го признаваме со збор, на тоа се изложуваме со нашите дела, восхитувајќи се на животот на мирјаните, кога ги правиме истите работи како и тие, па дури, можеби, повеќе време од нив поминуваме во телесни вежби. Зошто многумина дури ја сметаат побожноста за средство за стекнување и мислат дека овој спокоен и благословен живот од древните времиња не е ангажиран во ништо повеќе од тоа, под превезот на лажирана побожност, да избегнуваат тешки услуги и, откако ја стекнале слободата да уживаат непречено, да ги прошират своите аспирации кон се, со голема бесрамност, фалејќи се пред оние кои се сметаат за доблесни, а понекогаш дури и за доблесни. автократија, а не на смирение и скромност. Затоа, оние што треба да нè почитуваат, нè гледаат како безделнича толпа: бирократите и обичните луѓе ни се смеат повеќе отколку на оние што гужваат по пазарите, затоа што ние, како што треба, немаме никаква разлика од другите, сакаме да нè познаваме не по животот, туку по облеката, одбиваме да работиме за доблест, и посакуваме слава за неа со бес, покажувајќи ја сенка на поранешната вистина во себе. И сега друг, откако го зеде на себе овој преподобен лик, но сè уште не ги изми нечистотиите на својата душа, не ги избриша втиснатите траги од претходните гревови во своето срце, дури, можеби, сè уште непослушен се восхитуваше на нивното претставување и не го научи својот карактер да се придржува кон ова ветување, не знаејќи која е целта на мудроста според Бога, го подигнува својот надворешен умствен лик, како што е надворешен очен брат. во доблести, и оди секаде, носејќи со себе школки со кои не научил да дејствува, со видлив изглед покажува во себе сознание дека не вкусил ни со рабовите на усните, се покажа како подводна карпа наместо столб, наместо храм потоната гробница (Матеј 23:27), наместо овци што ги скршиле. Зашто, кога таквите, бегајќи од манастирите затоа што не можеле да ја поднесат тежината на животот, си даваат слобода во градовите, тогаш, веќе вознемирени од потребите на стомакот, на измама на мнозина го прифаќаат имиџот на побожност како мамка, спремни да направат сè што ги принудува телесната потреба, затоа што принудата на сè што е потешко од природна нужност е посилно од природната потреба. нив. Особено кога ќе се додаде намерно безделничење, тогаш секој изговор си го наоѓа своето место со поголема итрина. Затоа, немилосрдно како паразитите, стојат пред вратите на богатите, како робови, трчаат пред нив на плоштадите, ги туркаат настрана оние што ќе им се приближат, ги избркаат оние што ќе ги сретнат, се обидуваат да им го обезбедат најзгодниот премин и го прават тоа од потреба на оброците, без да научат да ја воздржуваат нивната сладострасност и да не сакаат да јадат вкусно. шпатула во нивните појаси, така што кога е потребно ископа дупка (5. Мој. 23:13). Оние кои го користеле знаеле дека границата на секое уживање во храната е гркланот и дека она што случајно ја надополнува телесната сиромаштија ја покрива непристојноста на ненавремената желба. Затоа, Божјото име се хули, а посакуваниот живот стана предмет на одвратност, а стекнувањето на луѓе кои живеат навистина доблесно се смета за илузорно, а градовите се оптоварени со оние што шетаат ваму-таму без работа, а сопствениците на куќите трпат вознемиреност, чувствуваат непријатност на самата глетка, се чувствуваат непријатно на самата глетка, се чувствуваат непријатно на вратата, гледајќи како стојат без срам. мнозина, откако се засолниле во куќата, извесно време се покривале со глумење дека се заштитиле од сомневање за злонамерна намера со побожност и маска на лицемерие, а потоа, откако го ограбиле сопственикот, заминуваат и со тоа го отфрлаат лошиот углед на монашкиот живот воопшто. Така, конечно, оние кои некогаш биле учители на целомудрието се протерани од градовите како нејзини уништувачи; и не наоѓаат пристап за себе, како нечистите, на исто ниво со опседнатите од лепра. Други попрво би се довериле на разбојниците и на оние што копаат ѕидови, отколку на оние што минуваат низ монашкиот живот, образложувајќи дека е попогодно да се пазиме од некој што очигледно има намера да биде злонамерен, наместо некој што влева доверба со намера да ги намами во мрежата. А овие, кои не ги ни поставија темелите за благочестив живот, кои не знаеја кои се придобивките од тишината и кои, можеби, се поттикнати од некаква потреба да го започнат монашкиот живот без расудување, и кои монаштвото го сметаат за можност да се купи она што е потребно, би се однесувале, мислам, поблагочестиво кога не би прошетале низ вратите на секого, туку за оправдување. имаат своја облека, а оние кои сакаат да му оддадат почит на телото не само на неопходните работи, туку и на луксузот на чудните и неумерени желби. Но, тешко е да се излечат оние кои страдаат од таква неизлечива болест. Може ли некој да ги протолкува придобивките од здравјето на оние кои никогаш не го вкусиле здравјето, а од самиот почеток пораснале со болест која ја изнемоштува и по навика размислува за штетата на нивната природа дека нема никаква неповолност против природната состојба? Секој збор ќе биде залуден и нема да се исправи кога трудољубивоста на оние што слушаат, скршнувајќи кон полошото, има спротивна наклонетост од она што се нуди како совет, а особено кога надежта за корист ја храни желбата, а страста го блокира увото за каков било совет, така што советите за целомудрието не наоѓаат пристап кога срцето е насочено кон алчноста, без разлика колку е гнасно. Но, ние, возљубени, кои од љубов кон добродетелта, како што мислиме, се откажавме од световниот живот, се откажавме од световните похоти и ветивме дека ќе го следиме Христа, зошто повторно паѓаме во световно отсуствување и, за да се изираме, го градиме она што претходно толку убаво го уништивме? Зошто учествуваме во лошите намери на оние кои си ја работат работата, а не како што треба, со настојувањата за суетни работи, разгорувајќи ги желбите на слабите, за простодушните стануваме пат кон лакомоста? Нам ни е заповедано Господ да ги исцелуваме, а не да ги нервираме оние што бараат и угодуваат - да го имаме на ум она што е корисно за нашиот ближен, за, следејќи ги нашите непромислени желби, да не натераме многу од обичните луѓе да се сопнуваат, станувајќи за нив причина за натпревар околу земните работи. Зошто супстанцијата што сме научени да ја занемаруваме ја ставаме во величина, приврзаност кон парите и имотот, делејќи го умот на многу и бескорисни грижи? Обидувајќи се да го направиме тоа, исто како што нè одвраќа од внимателна грижа за најпотребното и нè води до фактот дека не се грижиме за благословите на нашите души, така и оние кои се понесени од раскошот на животот и задоволството што го носи богатството го сметаат за највисока благосостојба, кога ќе видат дека оние што ветиле дека ќе бидат филозофски и се фалеле дека повеќе се обидуваат да бидат филозофски отколку што се фалат дека се подлабоки за нив. Ништо не води повеќе до неизбежна казна од тоа да се направат многу ревносни на нивните лоши дела: затоа што уништувањето на имитаторите станува зголемување на казната за оној што поучувал, а на оние кои не одбиваат да имитираат, како гнасни дела, им се заканува значителна осуда кога имаат и учител кој ги избегнувал оние што ги поучуваат злото. за осуда. Затоа, никој да не се навредува од кажаното, туку или да го исправи грешно направеното преку рамнодушноста на многумина кон срамот на името, или нека се откаже од името. Зашто, ако се претпоставува дека сме мудри, тогаш поседувањето имот е излишна работа за филозофијата, која вети дека ќе биде туѓо на самото тело заради духовна чистота. А ако некој сака да стекне имот и да ужива во животните задоволства, тогаш зошто ја почитува мудроста на збор, избегнувајќи ја во практиката и, украсувајќи се со чесни имиња, прави дела што се спротивни на она што го ветуваат? Тогаш да не сметаме за нас за срамно оние што ги препознаваме како пониски и ги нарекуваме лаици да нè прекоруваат за прекршување на Законите на Спасителот, а оние што треба да учат од нас нè учат на Господовите заповеди што сме ги запоставиле. Зашто, кога се караме и ни велат: Слугата Господов да не се кара, туку да биде пријател со сите (2. Тим. 2:24), па дури и кога ќе прашаме за пари и имот, а тие ни забележуваат: На оној што сака да ти ја земе кошулата, дај му го својот кафтан (Матеј 5:40), тогаш што друго ќе нѐ прават освен подбив и потсмев. дела на нашиот завет? Зашто нема потреба да се караме со некој што ни го оспорува имотот и прави се што нè принудува грижата за него. Еден ја помести границата на лозјето и додаде дел на своето, друг пушти добиток во твоето поле, друг ја пренасочи водата што тече во градината: дали е навистина потребно ова да збесне, да стане полошо од избезумено, да им подготви одмазда на сите нив, да го прикова умот, кој е должен да се вклучи во размислувањето за постоењето, да ја пренасочи контемплацијата, моќта на расудувањето и да ја претвори во разумност. успешно да изобилуваме со она што воопшто не ни е корисно? Зошто го предизвикуваме туѓото како наше, подготвувајќи си ги тешките окови на материјата, а не го слушаме оној што ги нарекува несреќни? Пророкот вели: Тешко на оној кој не се збогатува со своите, и на оној кој премногу ги влошува своите врски (Хаб. 2:6). Зашто, ако оние што нè гонат се лесни, според словото на Оној кој рече: Оние кои нè гонеа беа побрзи од небесните орли (Лам. 4:19), а ние се оптоваруваме со световните работи, тогаш јасно е дека, движејќи се побавно во нашиот пат, лесно ќе бидеме фатени од непријателите, од кои ни говореше за Коринт. 6:18) и лакомост“. Понекогаш, дури и со сета подготвеност за чест, ако не брзаат со интензивен напор, остануваат далеку зад себе, не го добиваат она што го сакаат, можеби затоа што чекорите на непријателите што гонат се позабрзани. Оние кои брзаат кон големата добродетел ги попречува зависноста од световните работи, што често предизвикува уништување и на душата и на телото. Зашто што го уништи Израелецот Навутеј? Зарем не беше завидното лозје што стана причина за неговата смрт, предизвикувајќи завист кај неговиот сосед Ахав? Што предизвикало две и пол племиња да останат надвор од земјата на ветувањето? Да не има многу говеда? Што го одвоило Лот од Авраам? Зарем тоа не беше голем број овци кои предизвикуваа постојани кавги меѓу овчарите и на крајот ги поделија меѓу себе? Затоа, ако имотите на завидливите ги поттикнуваат на убиства оние што ги поседуваат, самите сопственици се оддалечуваат од најважните занимања, роднинските врски се раскинуваат, пријателите се натерани на непријателство, немаат никаква врска со Животот на иднината и не носат никаква голема корист за телото, тогаш зошто, оставајќи ја службата Божја, целосно паѓаме во суета? Зашто ние самите не го обезбедуваме она што е потребно за нашиот живот. Бог организира сè: човечкиот напор, ако нема Божја помош, нужно не го достигнува крајот, но Божјата економија дава совршени придобивки дури и без човечки напор. Каква корист им донел нивниот сопствен труд на оние на кои Бог им рекол: „Многу сееше, а малку добивте... па јас се распрснав (Аг. 1:6, 9) од вашите куќи“? Дали на оние кои живеат доблесно им недостасува нешто потребно? Дали воопшто не им беше гајле за ова? Зарем Израелците, четириесет години без да користат ништо од земјоделството, не јаделе без недостаток на храна? Но, морето повторно создава извонредна храна, снабдувајќи потполошки, а каменот, незасегнат од влага, се распаѓа, испорачува вода во изобилство, а небото ја спушта маната, овој извонреден и невиден дожд, а облеката и чевлите, кои не се истрошуваат, служат цело време. Каква земја јадел Илија додека го обработувал потокот? Нели врани му носеа храна? А кога дошол во Сарепта, вдовицата, која имала потреба, не му давала леб, крадејќи им го од устата на нејзините деца, за да стане јасно дека доблеста е подобра од природата. Иако ова е извонредно, сепак е фер, затоа што може да се живее без храна, секогаш кога сака Бог. Зашто, како Илија го завршил четириесетдневното патување, освежен само со храна (1. Царевите 19:8)? Како Мојсеј, откако осумдесет дена разговарал со Бога на планината, останал без да јаде човечка храна? Зашто, откако се спушти по четириесет дена, кога изнервиран од спојувањето на телето, ги скрши плочите, веднаш повторно се искачи на планината и, откако помина исто толку денови на планината, а потоа ги прими вторите табли, се спушти кај луѓето. Кое човечко размислување може да даде доволно објаснување за такво чудо? Како е можно да се насити од течната човечка природа, која е исцрпена толку долго, додека ништо не ја надополнува дневната изгубена сила? Но, оваа збунетост ја разрешува Божјата реч кога вели: Човекот не живее само од леб, туку со секој збор што излегува од устата на Господа (5. Мојсеева 8:3). И затоа, зошто го влечеме небесниот живот на земјата, оптоварувајќи нè со материјални катастрофи? Зошто ние, откако некогаш сме воспитани во црвена облека, се облекуваме во гној, како што рекол Еремија за некои во Плачниците (Плачкување 4:5)? Зашто, кога почиваме во светли и запалени мисли, тогаш се облекуваме (ντυνόμαστε) во црвено, а кога, откако ќе излеземе од таквата состојба, се мешаме во земните работи, тогаш се облекуваме во гној. Зошто, со напуштање на надежта во Бога, ги правиме нашите мускули потпора за телото, припишувајќи ја Господовата Промисла на нашите раце? А она што, како што го доживеа Јов, му беше припишано како голем грев, односно ставањето рака на устата и бакнувањето (Јов 31:27), сега не се плашиме да го направиме. Зашто на многумина им е обичај да бакнуваат раце и да велат дека од нивните раце е изобилство. Правејќи ги да разберат преку слики, Законот вели: „Кој оди на раце не е чист, кој има многу нозе не е чист, а кој оди секогаш на сите четири не е чист“ (3. Мојсеева 11:27, 42). Оној што оди по неговите раце е тој што се потпира на нив и сета своја надеж ја полага на нив; оди на четворица, кои, предадени се на сензуални работи, постојано го окупираат суверениот ум со нив, и повеќеножен, кој од секаде е опкружен со телото. Затоа, мудриот Прилив сака совршената да нема ни две нозе, туку една и таа ретко да се движи за телесни работи. Ретко“, вели тој, „газите кон пријателот, за да не те мрази, откако ќе се исити од тебе (Изр. 25:17). Ако некој ретко му приоѓа на Христа со барање за телесни потреби, тогаш ќе биде сакан од Него, зашто тоа е целта на таквите пријатели, како што Спасителот им вели на своите ученици: Вие сте мои пријатели (Јован 15,14). Ако го прави тоа често, ќе стане омразен од Него. Кој ќе влее доверба и нема да биде одвратен, секогаш вознемирен од овие потреби и никогаш вратен во вистинскиот живот, затоа што нема потколеници повисоки од неговите стапала на кои може да се крене од земја? Како што нозете, свиткувајќи се на почетокот, ја преземаат целата тежина на телото и кога малку ќе се приближат до земјата, веднаш предизвикуваат да се крене, така и мислата, проникливата природна работа, откако ќе се смири на потребите на телото, брзо покренува лесна мисла, без да носи со себе некоја од порочните нечистотии. Имањето исправени нозе е карактеристично и за оние кои се многу посветени на задоволството и секогаш остануваат долу, но тоа е карактеристично и за Небесните сили, бидејќи тие воопшто немаат потреба од телото и не бараат свиткување на нозете за тоа. Тоа значи, како што мислам, вели големиот Езекиел, дека нивните нозе се исправени, а нивните нозе се покриени со пердуви (Езек. 1:7), што ја отсликува нефлексибилноста на волјата и брзината на оваа природа во мислите. Но, доволно е човекот да има свиткувачки потколеници и да ги користи за искачувања, понекогаш телесни, а понекогаш духовни, подигајќи планини и, поради сродноста на душата со планинските сили, често со нив да го созерцува Небесното и според силата на телото, да се грижи за земјата колку што тоа го принудува потребата. Секогаш да се жлебуваш во некој што служи за задоволство е навистина нечиста работа и не доликува на човек кој добил рационално знаење како свое наследство. Зашто, оној што оди на четворица Законот го нарекува нечист со ограничувања, и тоа не само, туку ако секогаш оди на четири (3. Мој. 11:42), затоа што на оние во телото им дал време да се спуштат на потребите на телото. А Јонатан, борејќи се со Амонецот Нахаш, ползејќи (περπάτησε) (1. Самуил 14:13) на четири, ја извојува победата, бидејќи служел само за потребата на природата. А оној што се бори со змијата што лази на прстите (вака се толкува името Наас) мораше малку да се преобрази за да личи на него на ист начин да оди на сите четири, а потоа, станувајќи и заземајќи ја својата позиција, да го совлада тоа со голема погодност. Што нè учи приказната за Иш-Босет? Зарем не треба да се биде премногу зафатен со физичкото и да се довери својата самозаштита на своите чувства? Ишвостеј, царот, спиел во лажица, а пред неговата порта, како што се вели, дозволил една жена да стои. Оние што дојдоа со Рехав, откривајќи дека вратарот заспал додека ја чистел житото, тајно влегле и го убиле Ишвостеј, кој исто така бил најден како спие. Зашто сè заспива - умот, душата, срцето и чувството кога ќе го победи телесното. Тоа што вратарот ја чистел житото покажува дека мислата вредно била окупирана со телесното, а не лесно, туку со одредена грижа, се грижела за чистотата на ова. Бидејќи Светото писмо не го прераскажува ова само во форма на историја, јасно е од следново. Зошто една жена била вратар на кралот, која требало да биде опкружена со многу воини и да и се даде сета чест поради неговиот чин? Или зошто кралот бил толку сиромашен што чуварот ја чистел пченицата? Но, неусогласеното често се меша во историјата од причина што она што се означува е вистина. Зашто умот на секого, како крал, престојува некаде внатре, имајќи го срцето како чувар на сетилата, а кога ќе се довери на телото (затоа што работата на телото е да ја исчисти пченицата), тогаш злите без мака тајно го умртвуваат умот. Затоа големиот Авраам не ѝ доверува на жената да ја чува вратата, зашто ја знае измамата на чувството: како, уживајќи во видението на сетилното, го раздвојува умот и го убедува да се причести со пријатното, а оваа заедница е очигледно опасна. Напротив, тој самиот е пред вратата, прави отворен пристап до Божествените мисли и ја затвора вратата за световните грижи. Зашто, што ни дава во животот суетната грижа за ова? Дали сето дело на човекот, според словото на Проповедник, не е за неговата уста (Проп.6:7)? Храната и облеката, според апостолот, се доволни за да го поддржат ова бедно тело (1. Тим. 6:8). Затоа, зошто ние бескрајно и, како што вели Соломон, работиме за ветрот (Проп. 5:15), внимавајќи на земните работи, спречувајќи ја душата да ужива во Божествените благослови, љубејќи го телото и нејзиниот мир повеќе од потребното? Од соседи ја воздигнуваме во непријател и противник, за да не само што борбата меѓу нив станува сомнителна, туку, со големо зголемување на силата, борејќи се против душата, таа се радува што не и дозволува на душата да постигне почести и круни. Која е потребата на телото, под изговор дека ја проширува својата желба до бескорисна тешкотија? Без сомнение, во леб и вода. И зарем изворите не снабдуваат вода во изобилство? Зарем лебот не е погоден за секој што има раце? Можеме да го заработиме со други работи, со кои ни се задоволуваат телесни потреби, а малку или воопшто не се забавуваме. Но, зарем облеката не бара голема грижа? Не малку, ако имаме на ум една потреба, а не наше вообичаено разгалување. Зашто, дали првиот човек носел облека направена од гасена ткаенина, или тенок лен, или пурпурна или свилена облека? Зар не биле кожи што Создателот ги подготвил за да ги носи? И не ни заповеда да јадеме житарки? Тој ги постави овие граници на телесните потреби. Тоа е она што го даде статутот и постави голема дистанца зад ширењето на непристојноста на човекот денес. Не зборувам за тоа дека оние што живеат добро, без сомнение, и сега ќе бидат хранети од Оној што ги храни птиците небесни и облечен во таква слава. Облечете ги полските лилјани, не велам, зашто е невозможно да се убедат толку многу што отстапиле од оваа вера. Но на некој што живее доблесно, кој нема да му го понуди тоа што му треба и со барање? Ако Вавилонците, варварскиот народ, откако го зазедоа Ерусалим со право на војна, ја почитуваа доблеста на Еремија и великодушно му даваа секој телесен додаток, давајќи му не само она што му требаше за храна, туку и садовите што обично се користат на трпезата, тогаш зарем оние што го очистија својот ум за да ги разберат убавите и ревнители на доблесниот живот, не би ги почитувале повеќе од доблесните деца, оние што го прочистувале својот ум за да ги разберат убавите и ревнители на доблесните деца? Зашто, ако тие самите поради слабоста на природата не можат да се подвизат на неа, тогаш ја почитуваат добродетелта и се чудат на нејзините подвижници. Кој ја убедил Сунамиката да му изгради горна соба на Елисеј, да постави кревет, маса, седиште и светилка (2. Царевите 4:10)? Зар не е доблест на овој човек? Што ја убеди оваа вдовица, кога целата земја беше исцрпена од глад, да претпочита да му служи на Пророкот наместо нејзините потреби? Без сомнение, ако мудроста на Илија не ја воодушеви, таа немаше да му понуди ни малку утеха во животот, земајќи ја од себе и своите деца, а од великодушност кон странецот, прерано избирајќи ја смртта, што таа живо ја замислуваше кратко пред тоа. Она што ги направи такви беше нивната храброст, неуморноста во работата и негрижата за животните работи. Зашто, сакајќи ја умереноста и не осиромашувајќи, успевајќи, така да се каже, да имаат малку потреби, тие пристапија кон етеричните Сили. Зошто, бидејќи беа невидливи по тело и неуки, станаа помоќни од оние што беа задолжени за сè, и зборуваа со таква смелост со оние што носат дијадема, со која не зборуваат со своите поданици. Зашто, потпирајќи се на кое оружје или каква сила му рекол Илија на Ахав: Јас не го расипувам (παρασύρω) Израел, туку тебе и домот на татко ти (1. Цареви 18:18)? Како Мојсеј љубоморно му се спротивставува на фараонот, немајќи друг водич за храброст освен доблеста? Како Елисеј, кога војската на двата цара, Израел и Јуда, се обединија во битка, му рече на Ахавовиот син: Како што живее Господ Саваот (δυνάμεων), пред кого стојам денес, да не беше заради Јосафат, јудејскиот цар, немаше да те погледнам и немаше да те видам 3:14 Царе? Не се плашеше од војската што напредуваше, ниту се плашеше од раздразливоста на кралот, кој, веројатно поради војната, беше поттикнат од неразумна желба и чии мисли беа огорчени од борбата. Дали моќта на земниот крал може да направи нешто слично на доблест? Каков порфир ја подели реката како Илиин наметка? Која дијадема ги запре болестите како апостолските водачи? Пророкот сам го осудил беззаконскиот крал, опкружен со целата војска, и бидејќи осудувањето предизвикало гнев, кралот, подавајќи ја раката кон пророкот, не го допрел и не можел да ја свитка својата исушена рака кон себе. Имаше конфликт помеѓу доблеста и кралската моќ, а победата на доблеста се покажа како најсилна: пророкот не се бореше и доблеста го побегна непријателот, подвижникот остана неактивен, но верата дејствуваше, поддржувачите на кралот станаа судии на борбата, а раката беше сведок на победата на доблеста. Тоа го правеле затоа што решиле да живеат како една душа, презирајќи го телото и телесните потреби, а тоа што немале потреба од ништо ги направило надмоќни од се. Зашто тие попрво ќе одлучат да го напуштат телото и да се ослободат од телесниот живот отколку да ги менуваат своите доблести и, заради телесни потреби, да му ласкаат на некој што живее во изобилство. И ние, кога ни треба нешто, како млади кучиња кои весело мавтајќи со опашката, ги галат оние што фрлаат гола коска, можеби коска или трошки, трчаме кај богатите, нарекувајќи ги добродетели и доверители на христијаните и, со еден збор, им ја припишуваме секоја доблест, иако тие се крајно злобни, можеме да успееме во она што ние го сакаме; Не сме љубопитни да дознаеме како живееле светците, со чии доблести, се разбира, очекувавме да се натпреваруваме. Нааман, сирискиот воен командант, еднаш дошол кај Елисеј, носејќи со себе многу подароци. Што е со пророкот? Дали му направивте услуга? Дали побрзавте да го запознаете? Зар не само преку момчето му ја објасни потребата поради која дојде, без да го прими лично, за да не помисли дека исцелението му е дадено заради донесеното? Ова не е кажано за да се научиме на ароганција, туку за да не им ласкаме заради телесни потреби на оние кои се грижат за она што сме се заколнале дека ќе го занемариме. Затоа, зошто ние, оставајќи ја целта на филозофијата, се занимаваме со земјоделство и трговија? Каква голема вредност му носиме на Бог преку нашата грижа? За да стане јасно дека грижата за земјоделството е вообичаена задача, човечкиот напор ја сецира земјата, става семиња, а Бог ја наводнува земјата со повремени дождови, помагајќи му на семето да рашири корени во омекнатите утроба на земјата, го извлекува сонцето, ја загрева земјата и, со неговата топлина, предизвикува ветровите да растат ветровите, да стареат. Прво, со благи вдишувања дува низ рамнината покриена со зеленило, за да не ги изгорат жешките ветришта на родот загреан од сонцето, а со силни налети на ветровите го доведува до зрелост млечниот сок од плодот во вагините, при млетењето ја дава потребната топлина, а при доењето - соодветни ветришта. Ако не ни е доста од ова, тогаш човечкиот труд ќе испадне залуден и нашите напори, неимпресионирани од Божјите дарови, нема да завршат. Но, често не недостасува ништо за се да дојде до совршенство, а силен дожд што се случува во погрешно време го однесува или увото што сè уште бара гумно, или пченицата што е навреме ожнеана. А понекогаш, во самата житница, црвите и вошките го уништуваат, крадејќи го, така да се каже, готовиот оброк од самата уста. Според тоа, на кој начин и за што ни е корисен нашиот труд, кога Бог владее со кормилото и се движи и води како што сака? Да речеме дека на телото во слабост му треба утеха? Но, колку е подобро да умреме отколку да направиме нешто што не е достојно за нашиот завет! Се разбира, ако Бог сака сè уште да живееме, тогаш тој или ќе му даде на телото сила еднаква на слабост за да ја издржи тешкотијата на болеста и да прифати круни за храброст, или ќе смисли средство за утеха на страдањето, а оваа идеја во Изворот на спасението и мудроста нема да биде недоволна за спасение. Затоа, прекрасно, навистина прекрасно е, возљубени, уште еднаш да се влезе во исконско блаженство и да се преземе животот на древните, затоа што, мислам, ова е погодно за секој што сака. И ако се бара некаква работа, таа нема да биде бесплодна, имајќи доволно олеснување за тоа во слава на оние што претходеа и во исправка на оние што ќе следат. За оние кои започнале таков начин на живот и оставаат зад другите, пример за совршен живот ќе добијат значителна корист од перцепцијата на она што го оставиле зад себе. Да избегнуваме да престојуваме во градовите и селата, за да ни се собираат оние што живеат во градовите и селата; да побрзаме во пустината за да се привлечеме кон себе, ако некој е сосема задоволен од ова, оние што сега бегаат од нас. Зашто во една пофална песна е напишано за некои дека ги напуштиле градовите, се населиле на карпи и станале како жалосни гулаби (Езек. 7:16). И Јован Крстител беше во пустината, и сите градови со сите жители дојдоа кај него да го видат кожниот појас, се собраа облечени во свилени алишта, се согласија да разговараат на отворено, да има куќи со позлатени покриви и да се одмораат на кревети украсени со скапоцени камења станаа пославни отколку да се потпреме на песокот, иако беше обичај да се направи за нив љубовта. нивниот сопруг им го одзеде чувството на жалост, а изненадувањето од она што го видоа ја прикри тешкотијата на суровиот живот. Толку многу доблест е почесна од богатството и тивкиот живот е пославен од многу пари! Колку богати луѓе имало во тоа време кои многу ја помислувале својата слава? И тие молчат за нив, беа предадени на заборав, а неславниот човек со изненадување се пее до ден-денес, а споменот на пустиножителот сите го посакуваат, зашто на доблеста е карактеристично да се слави и да испраќа гласини за себе како гласник на својата добрина. Да се ​​откажеме од хранење добиток за да ја преземеме пастирската титула. Да го оставиме срамното купување за да стекнеме скапоцени бисери (Матеј 13:46). Бегаме од обработување на земјата што произведува трње и трн за да станеме работници и чувари на рајот. Да се ​​откажеме од сè и да избереме тивок живот за да ги срамиме оние кои сега нè прекоруваат за нашата зависност од лакомост. Како да им помогнеме на оние кои се борат со страстите, без воопшто да знаат што е ментална војна? Или како да ги лекувате чиревите добиени во битка, кога вие самите сè уште лежите во чир и ви требаат завои. Секоја уметност бара време и многу учење за да биде успешна. Човек ја презема уметноста без да учи. И неискусните нема да се осмелат да се занимаваат со земјоделство; Оваа работа не ја преземаат ниту оние кои не се иницирани во медицината. Зашто ќе се разоткријат: едниот со тоа што нема да им користи на болните, туку дури и ќе им ја влошат болеста, а другиот со тоа што добрата земја ќе ја претворат во неплодна и безвредна. Необучените се осмелуваат да прават побожност сами, како најзгодно нешто, а многумина сметаат дека оваа незгодна задача е лесна. Она што Павле, исто така, признава дека не го постигнал (Фил. 3:13), дека тие точно го знаеле тоа, го тврдат оние кои не го знаат само она што не го знаат. Затоа монашкиот живот стана презирен и оние што минуваат низ него се исмејувани од сите. И кој не би се насмеал, гледајќи дека вчера оној што носеше вода во меаната денес е опкружен со ученици како учител на доблеста со послушност, или наутро оној што се повлече од јавните работи поради неуспех во нив, навечер со многу ученици, помпезно шета по целиот плоштад? Кога би биле целосно убедени дека голема работа е да се води некого кон побожност и би знаеле точно каква опасност е придружена со задачата, тогаш, се разбира, би ја одбиле како над нивните сили. Но, иако тоа не го знаат и сметаат дека е слава да се биде задолжен за некого, тие се фрлаат во таква бездна и сметаат дека е лесно да бидат фрлени во запалена печка, а со тоа предизвикуваат смеа кај оние што го знаеле својот вчерашен живот и го разгневуваат Бога со таква непромисленост. Ако ниту преподобната старост, ниту долгогодишната смелост, ниту свештеничкиот чин не го одвратиле Божјиот гнев од Илија, кој занемарил да ги исправи децата, тогаш дали оние кои не ја стекнале Божјата доверба преку претходните дела, кои не ја знаат ниту природата на гревот, ниту начинот на поправање, но кои поради љубовта кон славата, од љубов кон славата, ќе бидат невешти ќе бидат невешти? Затоа, Господ, иако навидум ги осудува фарисеите, рекол: Тешко вам, книжници и фарисеи, лицемери, зашто одите околу море и копно за да обратите макар и еден; и кога тоа ќе се случи, вие го правите син на Геена, двапати полош од вас (Матеј 23:15), но во реалноста, со нивниот прекор ги опоменува оние кои потоа ќе паднат во истите гревови, така што, слушајќи го ова: Тешко, ќе се воздржат од ненавремени желби, сфаќајќи дека катастрофата што им се заканува е полоша од човечката слава. Нека ги убеди и Јов, или да се грижат за своите подредени како него, или да ги напуштат претпоставените како оние што не знаат да постапуваат исто како тој, кои дури и не сакаат да ги вложат истите напори за оние што се под нивна грижа. Зашто, ако тој, сакајќи неговите деца да бидат чисти од ментални нечистотии, секојдневно принесуваше жртви за нив, велејќи: „Можеби моите синови некако згрешија и мислеа зло во своите мисли против Бога (Јов 1:5), тогаш како можат тие, не можејќи да ги разликуваат очигледните гревови, бидејќи нивниот разум е помрачен од правот што се крева во борбата против другите, не прифаќајќи ги другите страсти. сопствените страсти и немањето сила, како резултат на вашата победа, да ги доведете и другите до победа? Зашто, прво треба да се борите со страстите и со многу трезвеност да го одбележите она што се случило за време на битката, а потоа, врз основа на она што сте го доживеале, да им ги пренесете на другите правилата на борбата и да им ја направите победата попогодна со тоа што однапред ќе им кажете како да ја водат битката. Зашто, другите ги надминаа страстите во себе, можеби преку долгорочен строг живот, но не го знаат методот на победа, бидејќи, како во ноќна битка, не го следеа текот на целата работа и нивниот ум не ги разбра точно намерите на непријателот. Ова, прикажано на слики, го направил Џошуа кога војската го преминала Јордан ноќе, наредувајќи да се земат камења од средината на реката и надвор од реката за да се изгради столб од нив и да се напише како го преминале Јордан, што значи дека длабоките мисли на страсниот живот треба да бидат очигледни и да ги засрамат со сета јасност, за да не знаат само оние кои би ги криеле. начин да преминат, но и оние кои имаат намера да го направат тоа Погодно го направија овој премин според лекцијата што им беше дадена, а искуството на едни стана поука за други. Но, нашите учители не го гледаат тоа, не слушаат кога другите зборуваат, тие гледаат само на сопственото убедување и им доделуваат ропска служба на браќата, како платеници, ставајќи ја сета своја слава во тоа, за да заповедат голем број, и се натпреваруваат да водат робови зад себе, не помалку од другите, за време на нивните поворки, покажувајќи се себеси дека се повеќе трговци. Зашто, кога сметаат дека е лесно да се заповеда со збор, иако нареденото е тешко, а не се согласуваат да поучуваат со дело, тогаш на сите им ја појаснуваат целта дека ја преземаат оваа власт затоа што не се обидуваат да им донесат корист на оние што доаѓаат, туку да го исполнат сопственото задоволство. Дозволете им, ако сакате, да научат од Авимелех и Гедеон дека тоа не е збор, туку дело што ги наведува оние кои имаат власт да се угледаат. Авимелех, исецкајќи една рака дрво, го носеше и рече: тоа што го направив јас, правете го и вие (Судии 9:48), а Гедеон, води кон заедничка кауза, оди напред и вели: погледнете во мене и правете го истото (Судии 7:17). И Апостолот, кој вели: овие мои раце ги служеа моите потреби и потребите на оние што беа со мене (Дела 20,34), и Самиот Спасител, Кој работи, а потоа учи, кој нема да биде убеден поучувајќи со дела да го смета учењето со зборови поуверливо? Но, тие ги затвораат очите пред овие примери и со ароганција пропишуваат што треба да се направи. А кога, очигледно, вакво нешто знаат на слух, тогаш, како овчарите осудени од пророкот за неискуство, носат меч на мускулот, затоа, покрај мускулот, слепи и нивното око за џвакање (Зах. 11:17), затоа што гума за џвакање (десно) активност, глупаво оставено со омаловажување на невнимание. Оние кои казнуваат строго и нечовечко, подлежат на тоа штом ќе ја добијат моќта да нанесат казна во своите раце: во нив набргу исчезнуваат размислувачките мисли, кои припаѓаат на бројот на непцата, а исто така и делата, кои се лишени од размислување, избледуваат, бидејќи оние што имаат меч опашан не на бедрото, ниту на раката, не можат ништо да гледаат, туку да прават. Тие закачуваат меч на бедрото, кои го користат Божјото слово против своите страсти. И го носат на раката, во рацете моќ да ги казнат гревовите на другите. Така, Амонецот Нахас (што се толкува како змии) му се заканува на разумниот Израел да му го извади десното око на секого (1. Самуил 11:2), за ниту една правилна мисла за оној што надвладува да не го доведе до правилна акција, зашто знаеше дека тоа е причината за голем успех кај оние што доаѓаат од размислување на дело, бидејќи станале промислени со такви очи. на видот. И дека прифаќањето авторитет над другите е карактеристично за лесните луѓе, за кои нема корист дома - тоа е јасно од искуство, бидејќи оној што вкусил тишина, кој малку почнал да вежба во контемплација, нема да се согласи да го врзува умот со грижи за телото и, откако го оддалечил од знаењето, кога најмногу се издигнува над површината, да го сврти кон земните работи. Но, тоа е уште појасно од озлогласената парабола што Јотам им ја предложил на Сихемијците, велејќи: Еднаш шумските дрвја отидоа да помазаат цар над нив и ѝ рекоа на лозата: Царувај над нас. А лозата им рече: Да го оставам мојот добар плод, со кој тие го слават Бога и луѓето, и да одам да ги поседувам дрвјата (Судии 9:8, 9; 11-13)? Кога, вака, и смоквата одби поради својата сладост, и маслинката поради нејзината дебелина, трнот, неплодно и трнливо дрво, презеде власт над нив, немајќи дебелина ниту во себе, ниту кај дрвјата на нејзините подредени, бидејќи параболата ги нарече дрвјата што бараат власт над нив не градинарски, туку шумски дрвја. И како што лозата, смоквата и маслината одбија да владеат со шумските дрвја, уживајќи повеќе во нивните плодови отколку со позицијата на авторитет, така и оние кои во себе гледаат некој плод на доблест и чувствуваат корист од тоа, иако многумина ги принудуваат властите да го сторат тоа, ја отфрлаат честа што им ја даваат многумина, претпочитајќи ја сопствената корист од неа. Она што трнот се обиде да им го направи на дрвјата во параболата, им се случува на луѓето кои склопија слични договори. Зашто или, како што се вели, оган ќе излезе од трњето и ќе ги проголта (Судии 9:15) дрвјата од шумата, или оган ќе излезе од дрвјата и ќе ги појаси трњето. Кога се склопуваат бескорисни договори, тогаш е неопходно да се следи опасноста како за оние кои се подредени на неискусен учител, така и за самите ученици кои го презеле раководството преку невнимание. Зашто неискуството на наставникот ги уништува учениците, а невниманието на учениците го става во опасност, особено кога учениците се мрзливи поради неинформираноста на наставникот. Зашто, ништо не треба да се крие од наставникот што придонесува за поправка на подредените, а учениците се обврзани да не занемаруваат ниту една наредба на наставникот. А тие да не послушаат, а тој да не обрнува внимание на оние што грешат е опасно и погубно. Нека не ги сметаат овие работи за изговор за мир и задоволство. Најтешко е да се владее со душите. Надзирающие над бессловесными и скотами не встречают в стадах ни в чем противоречия, и потому нередко надзор над ними бывает успешен. А настоятелям над людьми различие нравов и хитрость разума работи настоятельство весьма трудным, и приступающим к оному мора да умастить себја како на многотрудный подвиг и неуспешно терпением, и великодушно научать их тому, што сокрыто от них по неведению. Затоа, лагерот во храмот е поддржан од волови, а свеќникот бил целосно цврсто излеан и издлабен. И како што свеќникот значеше дека оној што е назначен да ги просветлува другите мора да биде цврст во сите делови, да нема ништо светло или празно, и дека сè што е излишно во него мора да биде измазнето, што не би било корисно за оние што гледаат да видат во модел на беспрекорен живот, така и воловите под лагерот значеле дека оној што започнува таква задача, не треба да го одбие и бремето и блиското сè што доаѓа. оние додека не е безбедно да се носат. Зашто, ако ги чисти постапките на оние што доаѓаат, тогаш, се разбира, потребно е и самиот да се вклучи во некоја нечистотија. Исто така, лагерот, додека ги чисти рацете на оној што ги мие, самиот ја зема во себе неговата нечистотија. И невозможно е оној кој зборува за страсти и уништува слични нечистотии кај другите да избегне да биде сквернавен, бидејќи самото сеќавање обично ја осквернува мислата на говорникот. И иако не отпечатува со живи бои слики на срамот, сепак долго време го валка умот, вознемирувајќи ги струите на зборови со нечисти имиња. И игуменот треба да биде толку упатен што ниту еден од плановите на непријателот не му остане непознат, и тој можеше, доверени нему, детално да ги посочи тајните трикови во борбата и, предвидувајќи ја злобата на непријателот, без тешкотии да им објави победа и да биде крунисан со светло од подвигот. Но, ретко и не е лесно да се најде таков игумен. За тоа сведочи големиот Павле, кој вели: Зашто не сме свесни за неговите намери (2. Кор. 2:11). А прекрасниот Јов, збунет од вакво нешто, вели: Кој ќе ја открие надворешната страна на неговата облека? кој ќе влезе во облините на неговите гради? Кој ќе ги отвори вратите да го стадо? ( Јов 41:4, 5 ). А тоа значи: лицето не му се гледа, зашто својата измама ја покрива со многу облека, го фаќа со измамен изглед и тајно подмолно ја договара неговата смрт. И за да не се вброи во оние кои не ги знаат својствата на непријателот, Јов ги кажува своите знаци, како јасно да ја знае сета негова чудност и вели: Очите му светат како утринска ѕвезда (Јов 41, 9); неговиот стомак е бакарни штитови (Јов 41:6). И тоа го кажува, осудувајќи ја својата злоба, бидејќи преобразувајќи се во лик на ѕвезда (ѕвезда), успева да ги привлече оние што го гледаат, а со штитовите што се во него, им подготвува смрт на оние што се приближуваат. И параболата јасно ја покажува опасноста на работата, велејќи: Кој цепи дрва ќе претрпи штета од нив: ако падне секирата (Проп. 10:9, 10). Оној што расклопува нешто во својот збор и во она што се смета за обединето, ја раскинува врската и го раздвојува она што на другиот му било сосема туѓо, со намера да покаже што е навистина добро во она што се смета за такво, ако не ги заштити зборовите од секаде, ќе претрпи несреќа кај оние што слушаат, штом оваа ограда падне од зборот за искушение, давајќи им причина на учениците. Така, еден од учениците на Елисеј, сечејќи дрво во близина на Јордан, кога секирата паднала во реката, гледајќи ја неволјата, му извикала на учителот: О, Господи, и ова е позајмено (2. Цареви 6:5). Оние кои се обврзуваат да поучуваат со гласини се предмет на ова и не можат да ја постигнат својата цел бидејќи не зборуваат според сопственото разбирање. Кога во текот на разговорот ќе станат свесни дека кажале нешто спротивно од претпоставеното, тогаш признаваат незнаење, правејќи катастрофа од употребениот збор. Затоа големиот Елисеј, откако го втурнал дрвото во длабочините, го исплива железото; а со тоа и мислата дека ученикот изгубил и која се сметала за скриена во длабочините, Пратеникот ја разјаснил и им ја претставил на очите на оние што слушале. Овде Јордан значи збор за покајание, зашто таму Крштевањето на покајанието го изврши Јован. Но, кој неточно го зборувал зборот за покајание и откривајќи скриена љубезност ги натерал слушателите да станат невнимателни, ја фрлал секирата во Јордан. Јасно е дека дрвото што ќе се појави ќе ја изнесе секирата од длабочините и ќе ја принуди да излезе на површина. Зашто пред Крстот зборот за покајанието беше скриен и затоа оние што имаа намера да кажат нешто за тоа беа осудени дека се осмелиле предвреме, но по Крстот на сите им стана јасно, како во негово време, со дрвото. Ова го велам, не само што инспирирав да не бидам водич за никого, и не забранувајќи никого од младите да го води патот кон побожноста, туку советувам прво да стекнат навика за доблест, што одговара на големината на работата, и да не се препуштаат набрзина во постигнувањето на целта, да размислуваат само за пријатни работи - за услугите на учениците и за добрата слава пред луѓето однадвор. Светското воено оружје не треба да се претвора во земјоделски алатки. Кога сите страсти се смирени, непријателите веќе од никаде не ви пречат и не треба да се користи одбранбено оружје, тогаш е добро да ги негувате душите на другите. И додека страстите сè уште владеат, борбата со телесната мудрост продолжува, не смееме да ги тргаме рацете од оружјето, туку постојано да го имаме при рака, за да не го претворат злите нашето упокојување во напад и да не заробат без да пролеат крв. Зашто, како што оние кои храбро се стремат кон доблест и, поради голема понизност, мислат дека победата сè уште не е извојувана, словото на Писмото го дава следниов совет: прековете ги своите мечеви во плугови и вашите копја во куки за кроење (Ис. 2:4), поучувајќи ги да не ги напаѓаат победените непријатели за да ги претворат своите победнички непријатели во духовна корист од залудноста. одгледување на оние кои сè уште ги има. плодовите на злобните дела, па на оние кои не дошле до таква состојба, поради неискуство или глупост, се зафатиле со работа што ги надминува нивните сили, им советува спротивно, велејќи: „Претевете ги вашите плугови во мечови, а куките за кроење во копја (Јоил 3,10). Зашто, каква корист ни е земјоделството кога земјата е зафатена од војна, што не спречува да ги користиме земјоделските производи, а тоа ќе им донесе изобилство на непријателите, а не на работниците? Затоа, можеби, Бог не им дозволува на Израелците, кои сè уште се бореле во пустината со различни народи, да се грижат за земјоделството, за тоа да не им пречи на воените вежби, а откако ќе ги победи непријателите, ги советува да го земат, велејќи: „И кога ќе влезете во земјата на ветувањето, засадете во неа некое дрво (Лев. 19:3). Зашто во првата заповед се подразбираше и последната; и ова е фер, бидејќи она што е всадено пред совршенството не е издржливо, особено кога оние што сакаат да го всадат се сè уште со нестабилна диспозиција. Но, редот и доследноста, ако во нешто друго, тогаш во однос на побожноста, имаат место и мора да се воведат во прописите уште од самиот почеток. Зашто, оние кои го изгубиле од вид она што го сочинува првиот плод, а потоа се фатени во измамнички работи, нужно се убедени да се усогласат со доследноста на редот. И како што Јаков, занесен од убавината на Рахила, ја презрел слабоста на очите на Лија, но не побегнал од трудот за стекнување таква доблест, туку ја завршил оваа седмица (1. Мој. 29:28), така и оној што сака легално да се насели во својот начин на живот, не треба да се подига од крајот до почетокот, туку успешно да се протега до совршенство. Зашто на тој начин тој самиот ќе го постигне она што го сака и со прекор ќе ги доведе своите подредени до крајот на доблеста. Но, мнозина, без да вложат никаква работа, без да имаат сторено мали или поголеми дела на побожност, без резонирање го следат името, покажувајќи страшно заматување на умот, не препознавајќи ја опасноста во тоа, и не само што не одбиваат кога другите ги повикуваат на акција, туку, заобиколувајќи ги задните улици, насилно ги привлекуваат оние што ги сретнуваат за храна, како што се милосрдни лица. И со таква љубов кон работата, кога сакаат да се појават со толпа на раскрсницата, да се одморат, потпирајќи се на рацете на своите сопатници и целосно да го издржат лицето на учителот - како оние што се нафатиле со таква изведба, за да не ги напуштат оние што ја даваат оваа услуга, потребно е да направат многу за задоволство на слугите и им дадат слобода на слугите и им даваат слобода на коњите, како што им е дозволено на коњите. Слободно, брзај по брзаци и бездни и удри по сè што е под нозете, затоа што нема кој да застане и да ги запре нарушените аспирации. Но, таквите нека чујат како блажениот Езекиел тагува за оној што жали за оние кои обезбедуваат храна за задоволство на другите и попуштајќи се на желбите на сите да складираат тага за себе во богатство, зашто велат: Тешко на оние што шијат мали перничиња под секој лакт на раката и прават превез на секоја глава на секоја возраст за да ги расипат душите од јачмен и една рака. Езек.13:18, 19). Така и тие, собирајќи од милостина она што им е потребно за телото и задоволувајќи се, како да речеме, со остатоци од собрани залихи, ги срамат оние што се должни да се молат или пророкуваат со отворена глава со превез, претворајќи ја машката состојба со положување превез во женска и уништувајќи души што не треба да умрат. Најмногу од сè, покорувајќи се на Вистинскиот Учител Христос, тие треба со сета своја сила да одбијат да се грижат за другите. Зашто Тој им вели на Своите ученици: Но, немојте да се нарекувате учители (Матеј 23:8). Ако ги советува Петар и Јован и целиот ранг на апостолите да се држат настрана од такви работи и да се сметаат себеси за мали за ова достоинство, тогаш кој ќе замисли дека е повисок од апостолите и ќе си го додели достоинството што им беше забрането? Или можеби Оној што рекол: Не се нарекувајте учители - забранува да не бидете, туку да се нарекувате само учители? Ако некој, неволно, затоа што прифатил еден или двајца, е принуден да владее со многумина, тогаш прво нека се испита внимателно, дали со дело, а не со збор, е способен да научи што да прави, претставувајќи им го својот живот како модел на доблест на учениците, така што оние што го препишуваат овој модел нема да ја намалат убавината на доблест со грешката на оригиналот на грдото. Тогаш дајте му до знаење дека не треба да се грижи помалку за своите подредени отколку за себе, бидејќи ќе даде отчет и за себе и за нив, колку брзо се нафатил да ги спаси. А за светиите беше посебна грижа да ги остават своите ученици во доблест не помалку од себе и да ги доведат од претходната состојба во подобра состојба. Така, апостол Павле го направил Онисим маченик од забеган роб; Илија го подготвил пророкот Елисеј од земјоделец; Мојсеј го украсил Исус со совршенства повеќе од кој било друг; Ели стигнал до точка кога Самоил бил дури и повисок од него. Зашто, ако трудољубивоста на самите ученици им помогнала да стекнат доблест, тогаш главната причина за нивниот успех била тоа што сретнале учители кои биле толку совршено способни да ја запалат тлеечката искра на ревноста со поголема сила, и тоа ги направило просветлени, поради што станале уста Божја, служејќи им на луѓето да ја соопштат Божјата волја за невредни работи, зашто тие рекле: тогаш како што се Моите усни ќе ги сакате (Ерем.15:19). А за што е способен учителот, Бог го вдахнува Езекиел, поучувајќи каков и од кого треба да подготвува ученици, зашто вели: Сине човечки, земи си тула, положи ја пред твоето лице и запиши ја на неа градот Ерусалим (Езек. 4:1), што значи дека учителот го прави ученикот од глина во свет храм. Ова е исто така убаво кажано: Ставете го пред лицето. За подобрување на ученикот ќе се случи побрзо ако тој е секогаш во умот на наставникот: честите потсетувања на убави примери цртаат слични сличности во душите на оние кои не се многу сурови и тврдоглави. Затоа Геезиј и Јуда паднаа, едниот во кражба, а другиот во предавство, зашто се оддалечија од очите на учителот и ако секој од нив останеше со оној што го воспитуваше, немаше да згрешат. А дека учителот е во опасност од невниманието на учениците, Бог го прикажал тоа со зборовите што следеле, велејќи: И ставете железна тава меѓу вас и градот, и тоа ќе биде ѕид меѓу вас и меѓу него (Езек. 4:3). Кој не сака да ги дели казните со оние што се оддаваат на небрежност, откако ќе го направи град од цокла (тула), мора да го потсети на казните што ги забораваат оние што се враќаат од таквата состојба, па овие казни, станувајќи ѕид, да ги одвојат невините од виновните. Откако го заповеда тоа, Бог му вели на Езекиел: Сине човечки, те поставив стража над домот Израилев, и ако видиш како доаѓа мечот и не сведочиш за нив и не му одземаш нечиј живот, ќе го побарам од твоја рака (Езек. 33:7; 33:6, 8). Мојсеј си изгради таков ѕид, велејќи им на Израелците: „Внимавајте на себе, да не барате да ги следите откако ќе бидат уништени од вас (5. Мој. 12:30). Тоа им се случува на оние кои не внимаваат внимателно на своите срца: откако ќе се отсечат страстите, во нив почнуваат да се појавуваат слики на стари идеи, како некои потомци, и ако некој им даде слобода често да паѓаат во владејачкиот ум и не им забрани влез, тогаш тие повторно ќе отворат засолниште за страстите во себе, откако победата ќе го направи животот повторно небезбеден од борби. Зашто страстите, дури и кога се скротени и, како волови, научени да јадат сено, имаат тенденција, од невнимание на скротувачот, повторно да станат диви и да дојдат до брутална жестокост. Затоа, за да се спречи тоа да се случи, се вели: „Нема да се бара од вас да ги следите откако ќе бидат уништени (5. Мој. 12:30) од вас“, така што душата, кога се бара, стекнала навика да ужива во таквите идеи, да не се врати на својот поранешен маѓепсан живот. Големиот Јаков, знаејќи дека тоа се случува и дека таквите нешта, ако често ги гледаш и често размислуваш за нив, најмногу му штетат на срцето, ги запечатил најјасните и најотворените слики на срамните идеи - туѓи богови - во Сикимех (1. Мој. 35:4), бидејќи оваа работа во борбата против страстите ги крие и уништува не за кратко време (5:4, дури 3 до овој ден). зборот „ден“ е проширен на целата доба, секогаш значи сегашно време. А зборот Сикима се толкува: полагање на раменици, што значи работа во борба против страстите. Затоа, Јаков и Јосиф, кои се бореле со страстите, за својата работа во оваа борба го даваат повластениот имот - Сикими. Зашто самиот Јаков, велејќи дека го зел Сиким со меч и лак (1. Мој. 48:22), покажува дека со борба и труд победил над страстите, криејќи ги во земјата Сиким. Очигледно, се чини дека нешто спротивно е во криењето на боговите во Сикиме, а во ставањето идол на скриено место, бидејќи првото - криењето во Сикимех - е за пофалба, а второто - ставањето идол на скриено место - е прекор. Така Законот го одредил тоа со заклетва, велејќи: Проклет да е оној што става идол на тајно место (скриено место) (5. Мој. 27,15), бидејќи не е исто да се крие засекогаш во земјата и да го стави на скриени места: она што е скриено во земјата и веќе не е видливо за сетилата, се брише и сокриено, можеби со текот на времето и од сеќавањето. странци, често е видлив за оној што го поставил, го обновува споменот што тајно го носи идолот. Зашто секоја срамна мисла формирана во мислата е скриена слика. Значи, срамно е ваквите умствени идеи да се објавуваат, опасно е да се крие статуа, а уште поопасно е да се следат и бараат слики кои се веќе уништени, додека срцето погодно повторно се приклонува кон растргнатата страст и ја влече вагата на земја на страната на идолите. Зашто ова е својство на доблест: таа е многу чувствителна и, ако сме невнимателни, многу погодно се влече на спротивната страна. Се чини дека Светото писмо го прикажува ова како слика кога вели: Земјата во која одите се движи поради движењето на туѓи луѓе (1 Езра 9:11). Зашто, штом оној кој има навика за добродетел се движел кон спротивното, заедно со неа се движела и доблеста, бидејќи земјата се движи. Затоа, потребно е најпрво да не се дава пристап до срцето на идеи кои обично ја оштетуваат мислата и да не се дозволи да се повлече во Египет, бидејќи оттаму насилно им се носи на Асирците. Ако срцето е потопено во мракот на нечистите мисли (зашто вака се толкува Египет), тогаш тоа насилно и неволно се привлекува кон страсна активност. Затоа, Законодавецот, блокирајќи го влезот на сладострасноста и тоа во слика, заповеда да се чува главата на змијата, бидејќи тој ја чува и петицата (1. Мој. 3615). Неговата цел е акција која, ако не ја преземе, нема да му биде лесно да внесе отров во каење, а ние мора да се погрижиме да го скршиме самиот напад на сладострасноста, бидејќи, откако ќе го здроби, дејството на змијата е слабо. Можеби Самсон немаше да ги запали нивите на странците ако не ги свртеше главите на лисиците и не ги врзеше со опашот. Зашто, со прелиминарните дејствија тој можеше да ги погоди махинациите на лукавите мисли, без оглед на почетокот (бидејќи мислите смислуваат да ги направат навидум достојни за да стигнат до крајот), со меѓусебно споредување на крајности, тој можеше да ја разоткрие неусогласеноста на мислите, поврзувајќи ја опашката со опашката и ставајќи повторно свеќа меѓу нив. А, за да биде појасно тврденото, ќе го откријам кажаното во примена на две мисли, зашто тоа ќе биде вистинска потврда во расудувањето на другите мисли. Честопати, мислата за блудот произлегува од суетата и, иако го покажува прагот на патеките што водат кон пеколот како преподобен, сепак ги крие оние погубни начини на кои оние што го следат глупаво се водат во тајните на пеколот. Зашто, тој понекогаш го изложува свештенството, а понекогаш и совршениот монашки живот, замислува дека многумина доаѓаат заради корист, го води во соништа за прославување за збор и дело, и кога, доволно хранејќи го со такви мисли, го оддалечува од природната трезвеност, тогаш, живописно прикажувајќи му средба со жена, се разбира дека му дава чесна жена. сведување на слободата на совеста до екстремен срам. Затоа, кој има намера да си ги врзе опашките, нека ги земе краевите на две мисли: крајот на суетата - чест и крајот на блудот - срамот - и кога јасно ќе види дека се спротивни, тогаш нека мисли дека постапил како Самсон. И, исто така, мислата за ненаситност завршува со помислата на блудот, а мислата за блудот завршува со помислата на тагата, бидејќи тагата и малодушноста веднаш следат кај некој совладан од такви мисли, откако ќе се отрезни. Затоа, подвижникот нека не размислува за уживањето во храната и не за пријатноста на задоволството, туку за крајот на двете, а кога ќе открие дека тагата ги следи и двете мисли, тогаш нека знае дека ја врзал опашката за опашката и ги уништил филистејските полиња со укор. Затоа, ако војната со страстите бара такво знаење и такво искуство, тогаш нека знаат колку знаење им треба на своите подредени за да им го покажат патот до честа на највисокиот ранг (Фил. 3:14), јасно да научат сè што е потребно во борбата, а не само да ја замислуваат сликата на победата, да го удираат противникот со дебела борбена борба, туку и со дебел воздух. не за џабе да ги креваш рацете во воздух, туку самиот да го скршиш противникот. Зашто оваа борба е многу потешка од физичката борба: таму се виткаат телата на борците, кои без мака може да се исправат, но овде паѓаат души, кои, ако еднаш се соборат, тешко можат да се обноват. Ако некој, сè уште борејќи се со страствен живот и извалкан со крв, се обврзе од разумни души да го изгради Божјиот храм, тогаш тој, без сомнение, ќе чуе: нема да ми изградиш храм (2. Самоил 7,5), зашто си крвопијк (2. Самоил 16:8); За да се изгради храм на Бога, потребна е мирна држава. А Мојсеј, кој го прифаќа скинијата и го става надвор од логорот, им дава да видат дека учителот треба да биде колку што е можно подалеку од вревата на војната и, откако решил да води мирен и невоен живот, да се насели подалеку од војската извалкана со крв. Кога ќе се најдат такви учители, им требаат ученици кои се откажале од себе и од својата волја толку многу што не се разликуваат на никаков начин од неживо тело или од супстанција дадена во рацете на уметникот, така што како што душата во телото прави што сака, а телото ни најмалку да не се спротивставува на тоа, и како што уметникот ја покажува својата уметност на супстанција и супстанцијата не се меша со неговото знаење, така и наставникот не се меша во неговото знаење. послушни му и не противречи на ништо. Да сакаш љубопитно да ги испиташ наредбите на наставникот и да ги оценуваш неговите наредби значи да го попречуваш сопствениот успех. Зашто, се разбира, она што во реалноста не е цврсто е она што на неискусните им изгледа цврсто и веројатно. Уметникот и оние кои не ја познаваат уметноста различно судат што се однесува на уметноста. Едното правило е негово намалување, а другото - веројатност: веројатното ретко паѓа на вистината, но почесто ја избегнува исправноста, водејќи се во заведување на афинитет. Очигледно, што изгледа понеразумно од ова - ако кормиларот, кога бродот брза индиректно кон патувањето наречено директно од морнарите, нареди, оставајќи го работ на бродот издигнат над водата, да седне на работ потопен во водата, додека ветрот посилно го притиска и го потопува работ што тој наредил да го потопи! И иако веројатноста советува да се оптоварува раб што е подигнат и да не се оди на работ што е во опасност, пливачите повеќе го слушаат кормиларот отколку сопствената имагинација. Неопходноста ги убедува да и робуваат на уметноста на оној на кого му е доверено нивното спасение, иако она што е видливо не ги уверува во она што всушност се случува. Затоа, оние кои на другите им го довериле сопственото спасение, оставајќи го зад себе веројатното, нека попуштат на уметноста на упатените, препознавајќи ги неговите информации како поверодостојни од нивните расудувања. И, прво, откако се откажаа од себе, нека не оставаат ништо, ни најмало, надвор, плашејќи се од примерот на Ананија, кој мислејќи да сокрие имот од луѓето, доби осуда одозгора за кражба. Но, нека се изневерат и себеси и сè што поседуваат, целосно знаејќи дека она што го оставиле зад себе, постојано привлекувајќи мисли кон себе, многу ќе го одвлече вниманието од најдобрите и на крајот целосно ќе ги оттргне од братството. Затоа, Светиот Дух ги напишал житијата на светиите, за секој од оние кои поминуваат низ кој било начин на живот да биде доведен до вистината со слични примери. Затоа, зошто Елисеј, откако му се покорил на учителот, се откажал од светот? Се вели: Ора со волови, и имаше дванаесет пара [волови], ги уби воловите и, откако го запали плугот на воловите, им го испече месото (1. Царевите 19:19, 21), а тоа укажува на жестината на ревноста; не рече: „Ќе ги продадам воловите и ќе ги фрлам како што треба“, не размислуваше дека продадените волови ќе донесат поголема корист, туку целосно предавајќи се на желбата што го привлекуваше во соживот со учителот, го запостави видливото и се обиде уште повеќе да се ослободи од ова, бидејќи тоа го оддалечи од вистинската намера; знаеше дека забавувањето често е причина за промена на намерата. Затоа, Господ, нудејќи им на богатите совршенство да живеат според Бога, дали ќе заповеда да го продаде својот имот и да им го даде на сиромашните и да не остави ништо за себе, ако не знаеше дека она што го остава, како и сиот негов имот, станува причина за забава? Мислам дека Мојсеј, кога им заповеда на оние кои имаат намера да се очистат во голема молитва, да го избричат ​​целото тело (Лев. 14:9), со тоа пропишува целосно откажување од имотот. И второ, нека заборават на афинитетот и имотот, за никогаш да не се замараат со потсетување за нив. Ако ковчегот ги натера кравите впрегнати во нејзината кола да ја заборават својата природа и, кога нивните телиња беа затворени дома и никој не ги присилуваше кравите, тие непогрешливо го завршуваа своето патување, не скршнувајќи надесно или лево (1 Самуил 6:12), дури и вртејќи ги вратот и не покажувајќи наклонетост кон децата и не изразувајќи тага поради болката. ковчегот и повлечени од суверената моќ на природата, одејќи како според правилото, никаде да не се оддалечиле од правиот пат, совладувајќи го природното сочувство со почит кон ковчегот поставен на нив, тогаш зошто да не го сторите истото со оние што имаат намера да го подигнат умствениот ковчег? И уште повеќе мора да се направи за да нема супериорност во природата на немиот во прашањата од нужност над разумната природа, кога рационалното не го прави според разумот она што немиот го прави од потреба. Или можеби Јосиф се изгубил во пустината затоа што ја барал границата на совршенството во афинитетот на имињата. Зошто човек, со желба да ја дознае вистината, го прашува за причината за талкањето, кога дознал дека причината е страста кон својата (Јосиф, да немал погрешен суд за уметноста, не би прашал каде браќата го пасат, туку каде го хранат стадото), му вели: Заминаа одовде, зашто ги слушнав како велат: (7:3 и 3) толкува: доволно напуштање), поучување Ова е затоа што тој што сè уште е приврзан за физичкото е во грешка и дека е невозможно да се постигне совршенство поинаку освен со доволно напуштање на зависноста од телесните афинитети. Зашто, ако некој го напушти Харан, што значи чувства (за Харан се толкува: пештери), и излезе од долината на Хеброн, односно ниските работи, и од пустината во која талка трагачот на совршенството, но не се движи кон доволно напуштање, тогаш нема да има корист за него од долготрајната неволја, бидејќи тој отстапил од приврзаноста кон совршенството. Да, и Господ, поправајќи ја мислата на Богородица Марија, која Го барала меѓу своите роднини (Лука 2, 44), и се препознава себеси за недостоен, кој го сака својот татко или мајка повеќе од Него, експресно вдахнува напуштање на семејните врски. Откако успеале во тоа, на оние кои неодамна се ослободиле од бунтот им се советува да молчат и со честите излегувања да не ги надразни раните нанесени на срцето преку чувствата и да не носат нови слики на старите идоли на гревовите, туку да го отфрлат нападот на новите идеи и да ги искористат сите напори за да ги избришат старите. Тишината е тешка за оние кои неодамна се откажаа од светот, зашто тогаш сеќавањето, искористувајќи го времето, ја става во движење сета нечистотија складирана во него, без да има слободно време да го стори тоа порано поради многу неисцрпни работи. Но, по тешкотија, тишината носи придобивки, ослободувајќи го умот со текот на времето од збунетоста на лошите мисли. Зашто, ако е потребно некој да си ја измие и исчисти душата од сè што валка, тогаш е должен да се повлече од сите дела од кои се зголемува нечистотијата, да му дадат голема тишина на умот, да се повлечат од надразнувачите, да избегнуваат соживот со роднините, љубовната осаменост - оваа мајка на мудроста. Но, лесно им е повторно да паднат во мрежите од кои се сметаа за ослободени, кога бестрашно се обидуваат да бидат во заедница со толпи луѓе од секаков вид. Зашто, на оној што преминал на страната на доблеста не му користи да се забавува со истите дела од кои и самиот побегнал, откако ги осудил. Навиката е силна струја, зошто треба да се плаши да не, во тишината постигната со големо внимание, не треба да продолжи со гнасните потфати и да ги памети заборавените лоши дела. Зашто, умот на оние кои штотуку го избегнале порокот е како тело кое почнало да ја обновува својата сила по долготрајно боледување, за кое, бидејќи сè уште не е целосно зајакнат, дури и неважен изговор може да предизвика враќање на болеста. И рационалните сили кај овие луѓе се поколебаат и слабеат, зошто да се плашиме да не се врати страста што обично се раздразнува кога се вртиме во толпа луѓе? Затоа Мојсеј им заповедал на оние кои не сакале ништо да претрпат од уништувачот да останат внатре во затворените врати, велејќи: „Никој да не излегува надвор од вратите на својата куќа (2. Мој. 12:22), за да не ве допре уништувачот“. Изгледа дека и Еремија го заповеда истото кога вели: Не излегувај во полето и не оди по патиштата, зашто од секоја страна те опкружува мечот на непријателите (Ерем. 6:25). Вообичаено е храбрите подвижници смело да влегуваат во битка со непријателите и да ја избегнуваат нивната злоба неповредена. И ако некој сè уште не е способен да се бори, тогаш нека остане дома без прекор, наоѓајќи удобно обезбедување за себе во тишина. Таков бил Исус Навин, за кого е напишано: Но, слугата Исус Навин, млад човек, не отстапи од скинијата (2. Мој. 33,11). Зашто, поучен од легендата за Авел, тој знаел дека оние кои излегуваат на полето поради долгогодишно ривалство ги убиваат нивните телесни браќа и пријатели во тело. Но, не помалку од ова, од легендата за Дина дефинитивно може да се дознае дека е типично за вистински женствен и женствен ум да го прифати она што е повисоко од нашата држава и да се залажува со мислата дека мојата сила е доволна и за ова. Доколку Дина набрзина не се препушти на погледот на она што го имаа домородците, се разбира претпоставувајќи дека има доволно сила да го стори тоа, и ни најмалку не беше понесена од пријатноста на она што го виде таму, немаше ненавремено да ја расипе духовната претпазливост, заробена од прикажувањето на чувствата пред легитимно да влезе во разговор со злобниот ум. Бог, знаејќи дека таа страст (мислам вообразеност) се вкоренила меѓу луѓето и сакајќи да ја искорне од нашата навика, му вели на законодавецот Мојсеј: И направи ги синовите Израилеви да се почитуваат (3. Мој. 15:31), зашто знаеше дека му е туѓо на почитта - беше над неговите сили набрзина да започне со подвизи. Затоа, ако не сте се усовршиле, не треба да се мешате во јавните немири, туку да бегате од нив што подалеку, ставајќи ги мислите подалеку од вревата што се слуша. Зашто, на оние кои се повлекле од световните работи, не им користи јавно да се објавуваат со гласини за нив и кои го напуштиле градот, како Лот, да седат пред портите на акцијата, исполнети со конфузија таму. Но, по примерот на големиот Мојсеј, човек мора да се повлече надвор, за да престане не само делата, туку и гласот за нив, како што вели: Кога ќе го напуштам градот, ќе ги испружам рацете кон небото кон Господа, и громот ќе престане (2. Мој. 9, 29). Зашто, тогаш постои вистинска тишина, кога не само дејствијата, туку и сеќавањето на нив, откако стивнаа, и даваат време на душата да дојде до состојба да ги види импресионираните слики, да влезе во борба со секоја од нив и да ја откине од срцето. Кога сликите доаѓаат една по друга, тогаш е невозможно да се избришат претходните отпечатоци, зашто умот е зафатен со нови слики и работата на отсекување на страстите со нив нужно станува потешка, бидејќи постепено се зголемуваат, добиваат сила и, како реки, со своето непрестајно течение, го затемнуваат духовниот вид со нови идеи. Исто како што оние што сакаат да го видат коритото на реката суво (можеби заради нешто што лежи таму и достојно за проучување) нема да добијат никаква корист со тоа што ќе снема вода токму на местото каде што, според нив, лежи она што го бараат, затоа што празното место веднаш повторно се полни со влезна вода (а кога ќе се запре протокот на врвот, самиот крај ќе остане сув за нив без тешко. саканото истражување), па затоа е погодно да се исцрпат активните слики на страстите, кога чувствата веќе не носат ништо однадвор; кога, како поток, даваат нови и нови сензации, тогаш не само што е тешко, туку и невозможно е целосно да се исчисти умот од таквата плима. Зашто, иако страстите не вознемируваат и не наоѓаат шанса да се разбудат при честите средби со луѓе, сепак, враќајќи се незабележливо, тие сè повеќе се зајакнуваат, добивајќи нова сила со текот на времето. Како што често газената земја, дури и да има трње на неа, не ги произведува повторно, бидејќи газењето под нозете го спречува растот (но овие трње, во нејзините длабочини шират длабоки, силни и многу сочни корени, никнуваат штом времето дозволува времето да никне), така и страстите, кои честите средби со луѓето го спречуваат изразувањето, жестокото и напаѓањето, ги користат. војување опасно за оние кои на почетокот не се грижеле да се борат со нив. Затоа пророкот заповеда: Уништете го семето (σπέρμα) на Вавилон (Ерем. 50:16), советувајќи да се уништат сликите додека се уште се во вагината на сетилата, за, паѓајќи на земјата на срцето, да не никнат и, наводнети од обилните и бескорисни дождови на нивните последователни стопати, не занимања. А друг Пророк им угодува на оние кои не чекаат зрелост на страстите, туку ги уништуваат во самите гради, велејќи: Блажен е оној што ќе ги земе и ќе ги удри вашите бебиња на камен (Пс. 136, 9). Или можеби големиот Јов, размислувајќи сам со себе, на некој вака му разјаснува, велејќи дека трска и трска растат во вода, а кога се лишени од вода, секое растение пресушува (Јов 8:11, 12). А она што беше кажано: Мраволев умре затоа што немаше храна (Јов 4,11), изгледа значи нешто слично. Зашто големиот Јов, сакајќи да ја покаже подмолноста на страста, измислил сложено име за неа, комбинирајќи ги имињата на најхрабриот лав и најбезначајното од сите суштества, мравката, бидејќи нападите на страстите почнуваат со неважни идеи, лази незабележливо како мравки, а овие последици од нападот стануваат многу значајни, а последиците од нападот стануваат многу опасни. лав. Зошто тогаш еден подвижник да се бори со страстите кога ќе пристапи како мравка, нудејќи ја својата безначајност како мамка? Зашто, ако успеат да стигнат до тврдината на лавот, стануваат несовладливи и многу угнетуваат ако не им се даде храна; нивната храна, како што веќе не еднаш е кажано, е влезните слики на страстите преку сетилата, бидејќи овие слики ги хранат страстите, сукцесивно ставајќи го секој идол во душата. Затоа, во храмот Законодавецот наредил решетки прозорци (Езек. 41:16), што значи дека оние кои имаат намера да ги чуваат своите срца чисти, како храмот (исто како што се правеше таму со решетки прозорци, за ништо нечисто да не може да влезе), треба да ги заштитат своите чувства со визири на мислите - стравот од идниот невиден суд што ќе се роди во тој суд. слики. И поради оваа причина, можеби, Охозија се разболел, бидејќи паднал од прозорец со решетка (2. Царевите 1:2), бидејќи, за време на искушенијата, препуштајќи се на задоволствата, да се игнорира доктрината за одмазда значи да се падне од решеткаст прозорец. Што е посериозно од оваа болест? Зашто физичката болест е неприродна состојба, кога рамнотежата на елементите се вади од природната состојба со доминација на еден. Менталната болест е отстапување од правите мисли, кога душата е совладана од страсти кои предизвикуваат болест. Соломон го заштитуваше видот на оној што може да слушне со таква решеткаста бариера, велејќи: Кога твоите очи ќе видат туѓа [жена], тогаш устата твоја ќе зборува криви работи (στραβά) (Изр. 23:33), нарекувајќи ги криви работи кои после гревот ќе ја сретнат душата во времето на одмазда. Размислувањето за ова и доведувањето во соодветна состојба го отфрла секој опасен поглед на очите. Соломон зборуваше и за состојбата на умот што треба да биде во ова време: Ќе лежиш како сред море, како кормилар во голема возбуда (Изреки 23:34). Зашто, ако некој, при борба со видот што го нервира, може да се доведе во таква конфронтација со заканувачки казни како што човек го победува морето, тогаш лесно ќе ги победи оние што се борат со него, без да ги почувствува ударите што му се нанесени, па ќе рече: Ме тепаа и не ме повредија, не ме разбраа, 2:3 и ме разбраа. „Ме тепаа, мислејќи да ме малтретираат, но јас не ги почувствував ударите, бидејќи раните од нив [исто како] стрелите на доенчињата (Пс. 6368), не обрнував внимание на нивното заведување, без да покажам дека го забележав нивното присуство. Така Давид, презирајќи ги таквите противници, рекол: Не го познавав променливиот злобен кон мене (Пс. 100, 4), односно не почувствував кога дојдоа и кога заминаа. А кој не ни знае дека сетилата имаат голема комуникација со сензуалното и дека од оваа комуникација лесно паѓаме во заведување, тој, не сомневајќи се каква штета може да дојде од чувствата, и безгрижно понесен од нив, исто како што при заведувањето препознава злоба, без да научи однапред да го разликува тоа? А дека чувствата имаат борба со сензуалното, а сензуалното им наметнува почит на поразените чувства, тоа е јасно од војната на Асирците со Содомите. Светото писмо историски го прикажува овој потфат на четворицата кралеви на асирскиот народ против петте содомски кралеви, опишувајќи ги прво конференцијата, сојузот и мировните жртви на Соленото Море, потоа ропството на петте кралеви во текот на дванаесет години, по овој нивен пад во тринаесеттата година, а во четиринаесеттата војна ги однесе петтата и четиринаесеттата војна. (1. Мој. 14:1-11). И легендата завршува со ова, и од оваа легенда го учиме она што нè засега и ја учиме борбата на сетилата со сетилото, бидејќи секој од нас до дванаесет години од раѓањето, сè уште немајќи чист ум, несвесно е подложен на ропство (а сетилата ги извршуваат наредбите на сетилните нешта, како нивните владетели: видот - вкусот на звукот, мирисот, видот, мириси, допир - на сите сетилни работи што го придвижуваат ова чувство е дадено) и човекот, во детството, не е во состојба да ги разликува и разреши своите сензации. И штом разумот ќе почне да созрева и ќе почне да чувствува штета, веднаш заговара отпадништво и бегство од таквото ропство. И ако некое лице, откако го зајакна својот ум, се потврди во оваа одлука, тогаш тој засекогаш ќе остане слободен, откако избега од суровите владетели. Ако неговата решителност во овој потфат е слаба, тогаш човекот повторно ги издава своите чувства, поразени од доминацијата на сензуалното, во заробеништво, а тие остануваат во болно ропство без добра надеж. Затоа, според легендата, петте кралеви, поразени од четворица кралеви, трчаат до бунарите од катран (1. Мој. 14:10), учејќи нè дека поразените од сензуалното, како во бездна или бунар, фрлаат во секоја смисла сè што е сензуално, имено, она што е опипливо за секој од нив, не размислувајќи повеќе за ништо што е повидливо и пожелно за земните работи за луѓето овде. Слично на тоа, робот кој ги сака својот господар, сопругата и децата, откажувајќи се од вистинската слобода поради афинитетот со телото, станува вечен роб, прободејќи му го увото со шило (2. Мој. 21:5, 6), за никогаш да не ги согледа зборовите за слободата, откако го слушнал природното отворање на увото, но засекогаш останува да љуби. Затоа Законот заповедал да и се отсече раката на жената која земала јатра (тестиси) кога двајца сопрузи се карале меѓу себе (5. Мој. 25:11, 12), бидејќи за време на борбата на мислите за изборот на световните и небесните добра, напуштајќи го овој избор, таа се фатила за она што служи за раѓање и расипување на членовите на родителството на Законот (законодавецот). Затоа, откажувањето од световните работи нема никаква корист за оние кои не остануваат на својата решителност, туку повторно се занесуваат и се препуштаат на мислите, па затоа често се враќаат на она што го напуштиле и со тоа ја објавуваат својата зависност од тоа, како што жената на Лот, гледајќи наназад, стана пример за непослушните до сега, која се претвори во столб од сол (269.1). Ова е и навиката, чиј лик беше жената на Лот, и која неповратно ги враќа оние што имаат намера да заминат. Што вели Законот, кој му заповеда на оној кој влегува во храмот, откако ќе се помоли, да не се враќа низ истите порти од кои влегол, туку да излегува низ спротивните порти, движејќи се во прав правец и да не се враќа назад (Езек. 46,9)? Зар не е тоа што напорите за директен напредок кон доблеста не треба да бидат ослабени од сомнежите? Зашто честите склоности кон она од кое сме се оддалечиле, без сомнение, ќе нè вратат од навиката и, слабеејќи го стремежот напред, целосно ќе нè привлечат кон себе и ќе нè принудат да се вратиме на нашите претходни лоши дела. Зашто навиката е доволно силна да те задржи и да не дозволи да се вратиш на претходната навика на доблест, зашто од навиката доаѓа умешноста, а умешноста се претвора во природа; Тешко е да се трансформира и промени природата. Дури и да биде донекаде потресен од насилство, тој набрзо се враќа во себе, но, избркан од своите граници, не постигнува совршенство, освен ако големата работа не му даде можност повторно да се врати по истиот пат за да премине од стекнатата навика кон напуштената вештина. Погледнете како душата ги следи своите навики, како седи на идоли, се приковува на супстанци кои немаат лик и се одрекува од искачувањето на учењето кое е подготвено да ја води кон највисокото и вели: Не можам да застанам пред тебе, зашто имам обична женска (1. Мој. 31:35). А душата, која одамна е во мир со животните работи, седи на идоли, кои сами по себе немаат слика, а добиваат слика од човечката уметност. Зашто богатството, славата и другите нешта од животот не се нешто што нема слика, но немаат ништо дефинитивно и артикулирано во себе, тие се фалсификувани со привлечна подобие да личат на вистината, секоја минута се врти од еден тип во друг, но ние самите им даваме слика, кога со човечката мисла формираме корисна идеја за нешто што не е соодветно за ништо корисно. Зашто, кога ќе го прошириме задоволувањето на неопходните потреби на телото на огромни трошоци, зачинувајќи ја храната со илјадници слатки, богато украсувајќи ја облеката до степен на раскош и раскош, а потоа, обвинети за таа суета, која залудно и залудно се нарекуваше луксузен трошок за таква потреба, што може да се задоволи со малку, смислуваме дека не правиме нешто друго, туку се трудиме. да се даде слика на незамисливи супстанции? Со право ја нарековме таква душа оној што седи на нив, зашто душата, откако во себе ги потврди таквите судови за кажаното, е закована овде, веќе им служи на идолите, а не на вистината и немајќи сила да и се вратиме на неа, туку преку навики, како месечна нечистотија, сквернавувајќи ја природата на сè овде. Со зборот село (1. Мој. 31:34) Светото писмо овде ја разбира мрзеливоста во правењето добро и сладострасноста - мрзеливоста кога вели: Оние кои седат во темнина и во сенката на смртта, оковани со тага и железо (Пс. 106:10), затоа што темнината и окови служат како пречка за оние што зборуваат за тоа, ги свртуваат своите срца за да прават. Египет и расудуваат меѓусебно со пријател: „Се сетивме кога седевме покрај садовите со месо и јадевме месо (2. Мој. 16:3). Зашто оние кои вистински седат над котлите се оние кои ги разгоруваат желбите во себе со разгалена и непрестајна жар. Мајката на сладострасноста е ненаситноста, зашто таа раѓа сладострасност, а можеби и многу други страсти; од него, како од корен - потомство, произлегуваат други страсти и, набргу станувајќи дрвја, на оној што родил прераснуваат во пороци кои допираат до небесата, зашто среброљубието, гневот, тагата се рожба и гранки на ненаситноста. На лакомот, пред сè, му требаат пари за да ја задоволи својата секогаш запалена страст, иако таа никогаш не се задоволува, а гневот мора да се разбуди кога парите се мешаат во стекнувањето пари; Неопходно следи и тага кога гневот поради импотенција не преминува во акција. Зашто, кој оди по гради и стомак (1. Мој. 3:14), кога има супстанци што создаваат задоволство, оди по стомакот, а кога тоа му недостига, тој шумолат по градите, каде што е скриен гневот, бидејќи сензуалистите, лишени од задоволства, се лутат и се вознемируваат. Затоа, великиот Мојсеј става збор на градите (градите) на свештеникот, што значајно значи дека стремежите на страста на гневот мора да се зауздаат ​​со мислата, бидејќи зборот на судот е разумна сила. А свештеникот со разум ги задржува страстите, зашто е несовршен; совршениот Мојсеј целосно одвојува од себе сè што е гневно, бидејќи не поднесува ни збор, туку ги одвојува самите гради, зашто е речено: И Мојсеј ги зеде градите и ги донесе, положувајќи ги пред Господа (Лев. 8, 29). Други, како што целосно не го отсекуваат гневот, страста не ја воздржуваат со разум, туку ја победуваат со работа; а тоа се оние кои ги одземаат градите заедно со рамото (Лев.9:21), бидејќи рамото е знак на труд и правење. И на сличен начин ова: Одење по стомак (1. Мој. 3:14) - во самата вистина значи задоволство, бидејќи стомакот е непосредна причина за задоволство. Кога е полна, тогаш желбите за други задоволства се силни, а кога е осиромашена, овие желби остануваат посмирени и невозбудени. И тука има разлика помеѓу богатото и совршеното, зашто Мојсеј, кој целосно го отфрли уживањето во храната, ги изми својата утроба и нозете со вода (3. Мој. 8:20), што значи утробата значи задоволство, а со нозете воздигнување и благосостојба. Кој ќе успее, го измива она што е во утробата, а не целата утроба. Голема е разликата и во зборовите измиен и измиен (4. Мој. 8:7), бидејќи првото е доброволно, но второто се прави по наредба. Како што совршениот човек треба да се возбудува на доблесни постапки со спонтана ревност, така и успешниот човек треба да се потчини на упатствата на игуменот и со голема грижа да ја одвикне целата дојка, а не да ја одвикне утробата, туку да ја измие. Зашто мудриот е во состојба целосно да го отфрли и да го искорени гневот, но не може да ја отсече утробата, бидејќи природата ги принудува и највоздржаните да ја консумираат потребната храна. Кога душата не е водена од правиот и цврст закон, туку е расипана од прељубничките задоволства, тогаш утробата е изгорена поради тоа, бидејќи страста останува незадоволна, иако телесните садови се преполни, а следи распуштање на утробата, поради падот на утробата (Бр. 5:22), за срцето да не раѓа добри работи. Со воспалението на утробата од високата вредност на храната, слабеат и духовните сили, бидејќи нивниот збор на Законот значел утроба. Затоа, сензуалистот оди по неговиот стомак, излевајќи се во прекрасни задоволства. А оној кој започнува доблесен живот ги одзема мастите (маснотии) од утробата, одбивајќи ги намирниците кои го дебелеат телото. И успешниот го исцрпува она што е во утробата, а совршениот ја исцрпува целата утроба, целосно отфрлајќи го она што е непотребно за потребните потреби. Многу е соодветно на зборовите на градите и стомакот да се додадат: Ќе одите (1. Мој. 3,14), бидејќи задоволството е можно не за оние кои се неподвижни и мирни, туку за оние кои се движат и исполнети со збунетост на страстите. Она што е повеќе слично на ненаситноста е сладострасното движење. И самата природа, сакајќи да го покаже својот афинитет, на инструментите на соживот им додели место под утробата, со оваа близина што означува блиска врска. Зашто, ако оваа страст ослабне, тогаш слабее од осиромашувањето на она што е повисоко - утробата, а ако се засили и дојде во движење, тогаш оттаму и се дава сила. Но, ненаситноста не е единствената страст што ја храни и наградува: таа уништува се што е добро кај човекот. Зашто, штом ќе надвладее и ќе добие превласт, обично паѓаат и се уништуваат добрите особини: воздржаноста, целомудрието, храброста, трпението и сите други доблести. Ова беше многу точно прикажано од Еремија, велејќи: „Ѕидот на Ерусалим наоколу беше уништен (Ерем. 52:14) од вавилонскиот архимагир (началник на телохранителите), нарекувајќи ја страста на ненаситноста архимагир. задоволството на гркланот: разновидноста на храната ја соборува и ја уништува цврстината на доблестите. За слатки и зачини, дури и за добро воспоставена доблест, стануваат опсадни и тепачки оружја, тресејќи и соборувајќи го неговото упориште и утврдување. Но, како што луксузот ја уништува доблеста, така умереноста обично ги уништува тврдините на порокот. Исто како што ѕидот на Ерусалим, односно душата на смирениот, бил уништен од вавилонскиот архимагир, откако го водел во телесни задоволства со уметноста на готвењето, така тркалачкото тесто од израелскиот јачмен леб го срушил шаторот на Мадијам (Судии 7:13). За умерен начин на живот, тркалањето и напредувањето, во најголем дел ги уништува расипничките страсти. Мадијамците служат како образ на блуд, бидејќи носат блудници во Израел и измамуваат големо мноштво млади луѓе. Многу соодветно е кажано во Светото Писмо дека Мадијамците имаат шатори, а Ерусалим ѕид, бидејќи она што ја опфаќа доблеста е зацврстено и цврсто, но она што содржи порок е еден изглед, шатор, кој не се разликува од дух. Затоа светците бегаа од градовите и избегнуваа преполни состаноци, знаејќи дека лекувањето на развратните луѓе е многу поопасно од заразната болест. Затоа, не земајќи ништо со себе, го оставиле својот имот како плен за други, одбивајќи да ги забавуваат. Затоа Илија, откако ја напушти Јудеја, живееше на гората Кармил, напуштен и исполнет со животни, освен со дрвја, немајќи што да се утеши со храна, бидејќи се задоволуваше со плодовите на дрвјата, задоволувајќи ги со нив потребните потреби. Слично на тоа, Елисеј го водел истиот живот, позајмувајќи од учителот со други добри особини и љубов кон пустинскиот живот. А Јован, живеејќи во јорданската пустина, јадеше скакулци и див мед, покажувајќи им на многумина колку е лесно да се задоволат потребите на телесниот живот и прекорувајќи ги за нивното тешко задоволство. Или, можеби, Мојсеј, генерално претскажувајќи нешто слично, им дава на Израелците закон за мана - да ја собираат секој ден, тајно заповедајќи дека човечката содржина треба да биде само еден ден, а не однапред подготвена, бидејќи сметаше дека е соодветно рационалната природа да се задоволи со она што го има, и да го препознае Христос како давател на сè друго. Оној што се грижи за она што му претстои, покажува дека не верува во Божјата милост, како таа да не испушта секогаш неисцрпни дарови за луѓето. И накратко да кажам: затоа сите светци, на кои светот не им беше достоен, ја напуштија населената вселена, талкаа низ пустини и планини, низ пештери и клисури на земјата и талкаа во кожи од овци и кози, трпеа недостатоци, катастрофи, горчина (Евр. во рамнодушното мешање на толпата, радувајќи се што се со животните и сметајќи ја штетата од нив помала отколку штетата од луѓето, подобро е да се каже, бегајќи од луѓето како од зли, и да им верувате на животните како пријатели, бидејќи тие не учат на порок, туку се восхитуваат на доблеста и го почитуваат тоа, така што Даниел беше уништен, како што мислеа, со тоа што луѓето го спасија омраза, нека знаат дека меѓу луѓето нема правда, прогласувајќи вистинито судење за неправедно осудениот и доблест на сопругот за луѓето станаа изговор за завист и раздор, а за животните причина за почит и чест. Затоа, во кого се влева љубовта за усовршување, да бидеме љубоморни на доблестите на светиите и, бидејќи одбивме да им служиме на телесните наредби, ќе бараме слобода, да го следиме дивото магаре што Создателот го пушти во пустината, кое не ги слуша заканите на даночникот и се смее на градските толпи 79:5. И ако до сега го подготвувавме да носи товар, ставајќи го на него јаремот на грешните страсти, тогаш барем ќе го ослободиме од окови. Дури и ако оние кои не се родени господа, но кои владеат со вештина, се противат на ова, тогаш, се разбира, ќе слушнат, само ако слушнат дека им велиме не со еден јазик и не само со глас, туку со внатрешно расположение: Господ бара од него (Матеј 21:3), тие веднаш ќе го ослободат, така што апостолот на Словото ќе се украси со пуштен во древното пасиште на Словото, по секое зрно што ќе го бара (Јов.39:8), односно следејќи ги моќните изреки на Божественото писмо, тој се водел од нив во беспрекорен живот, стекнувајќи истовремено и обилна храна и големо задоволство. Но, во исто време, човек мора да го бара, исто како што диво магаре, пуштено од Бога во пустината, бара секакво жито, имајќи ја пустината за свој дом и мочуриштата како живеалиште (Јов 39:8, 6), кога солените мочуришта и пустината во најголем дел не се многу способни да одгледуваат трева. Ќе каже ли некој дека за оној во кој немало страсти, кога ќе биде уништен оној што ги чува страстите, доволно е да бара учење со Божествени зборови. Да ги оставиме световните работи и да се свртиме кон духовните благослови. До кога ќе останеме на детските игри, воопшто не прифаќајќи храбро размислување? До кога ќе бидеме послаби во нашите постапки од најмалите бебиња, а не водени од нивниот пример да успееме во најважните работи? Со промената на возраста, тие ја менуваат и нивната диспозиција кон игрите и лесно ја напуштаат зависноста од она што се користело како забава. Во детството, можеби оревите, коските, топчињата им служат како забава и тие се пристрасни кон нив додека не дојдат до совршен ум и сметаат дека е доволно самите да го подготват тоа. Но, штом некој ќе успее и ќе стане маж, тој се откажува од ова и се фаќа за работа со голема трудољубивост. И ние остануваме во зародиш, се восхитуваме на она што е карактеристично за детството и достојно за потсмев, не сакаме да се грижиме за најдоброто и да размислуваме за она што е соодветно за сопрузите, туку, оставајќи го ова, се забавуваме со земните работи, давајќи им причина за смеење на оние кои ги оценуваат работите во согласност со природниот ред на вековите. Како што е срамно да се види совршен човек како седи на куп пепел и црта детски игри во пепелта, така е срамно и многу посрамно да се види дека оние кои имаат на ум уживање во вечните благослови претураат во правот на земните нешта и го срамат совршенството на заветот со неусогласеноста на нивните постапки. А причината за тоа за нас, се чини, е што не замислуваме ништо поважно од она што е видливо, од споредбата на ниската вредност на вистинските добра не ја препознаваме супериорноста на тамошните добра и, осветлени од сјајот на добрата што овде ги почитуваат преподобните, се задржуваме на нив и се држиме до нив со желба. Зашто во отсуство на најдоброто, најлошото е секогаш високо ценето, заземајќи го местото на подоброто. И кога би имале повисок концепт за благословите на иднината, немаше да застанеме со изненадување на благословите овде. Затоа, да почнеме да се ослободуваме од вистинската стока, ќе го занемариме имотот и парите, и сè што се потопува и ни ги дави мислите, ќе го фрлиме товарот за да може чамецот некако да се издигне од водата; преплавени, да исфрлиме многу проектили за да се спаси умот (кормиларот) заедно со лебдечките добри (καλούς) мисли (λογισμούς). Ако оние што пловат по морето за време на бура не се грижат за својата стока и со свои раце го фрлаат товарот во морето, ставајќи го имотот под живот, така што бродот, оптоварен со тежината на товарот, не е во опасност, собира вода, ја олеснува, фрла во длабочините, можеби дури и скапи реткости, тогаш зошто не го влечеме животот во она што е подобро. бездна? Зошто стравот Божји не е толку силен како стравот од морето? Оние, од љубов кон привремениот живот, не ја ценат многу загубата на она што го носат, но ние, говорејќи за себе дека посакуваме вечен живот, не занемаруваме ни малку, туку одлучуваме дека е подобро да загинеме заедно со товарот, отколку да се спасиме со негово губење. Затоа, ве молам, да се соблечеме од сè - непријателот стои гол, зашто борачите не влегуваат во борба облечени: законот на борењето ги принудува на полето голи. Без разлика дали е топло или ладно, тие излегуваат вака, оставајќи ја облеката надвор од теренот. Ако некој од нив одбие да се разоткрие, тогаш мора да одбие да се бори. А ние, откако се заветивме на подвиг, кога се бориме со противници кои се многу поактивни од оние што се борат сензуално, не само што не се соблекуваме, туку, носејќи илјадници товари на плеќите, влегуваме во подвиг, давајќи им на тие противници многу погодности да не заробат. Како може некој што посакува имот да се бори против злите духови кога од секаде му се упатуваат погодни удари? Како да се справите со духот на љубовта кон парите преплавен со пари? Како да ги престигнете демоните голи од секаква грижа, облечени во илјадници грижи? Божественото писмо вели: Гол ќе побегне во тој ден (Амос.2:16). Гола, која не е облечена во бројни партали на грижа за работите од секојдневието, гол, кому сложените размислувања за пари и имот не ја попречуваат брзината на трчање, бидејќи голиот тешко, па дури и невозможно е да се фатат оние што се злонамерни. Да беше гол големиот Јосиф, Египќанката немаше да најде за што да го фати, зашто Божественото слово вели: Фати го за облеката, велејќи: Лежи со мене (1. Мој. 39:12). Облеката е телесни работи, за кои преовладува сладострасноста; а кој се грижи за нив, мора да биде занесен, борејќи се против оние што ги заведуваат. Така, подвижникот на целомудрието, штом виде дека насилно го привлекуваат неопходните потреби на телото кон задоволството на комуникацијата и единството, откако дозна дека мора да живее гол со љубовница која може да го заузда и присили, ја остави својата облека во нејзините раце и истрча (1. Мој. 39:13), како во рајот, шетајќи ја во рајот. доминантниот дар, примен од Бога голотијата, го чуваше додека преку непослушноста не се сведе на потребата за облека. Зашто додека се бореше против противниците кои го поттикнуваа да ја прекрши Божјата заповед, како борач на полето, тој стоеше гол; оној кој беше поразен и ја напушти борбата, како што требаше, беше облечен во наметка, оставајќи го голотијата со престанокот на подвижничката состојба. Затоа Обезбедувачот, свртувајќи го својот говор кон помазаникот, вели: Одземи му ја облеката, оти тој почина (πέρασε μέσα) (Изр. 27,13). Додека бил надвор од теренот, добро ја користел облеката на оние што не се бореле, криејќи ја во себе храброста на борецот со тоа што облекувал. Но, бидејќи влегол во подвигот, одземете му ја облеката, зашто мора да се бори гол, и не само гол, туку и помазан. Тоа што е гол го оневозможува противникот да го фати борачот, а помазувањето со масло, дури и ако го грабнат, овозможува да избега од рацете на оној што го зграпчува. Зошто противниците се обидуваат да се опсипат меѓусебно со земја, така што, со додавање прашина на грубоста на мазноста на маслото, да го направат противникот лесен за држење кога ќе биде заробен? Но, она што е таму прашина, тогаш во нашиот подвиг се земните работи, а што е таму маслото, тогаш нема грижа; и како што таму помазаникот погодно ги разрешува таканаречените замки, и ако му падне прашина, тој со мака ја избегнува раката на противникот, така и овде на ѓаволот му е тешко на кој не му е гајле, но кој се грижи и се грижи, како со некоја прашина, му дава грубост на мазноста на невнимателниот ѓавол, тој со тешкотија се ослободува од раката. Карактеристично за совршената душа е да нема грижи, туку да се преплавува со грижи е карактеристика на безбожната душа, бидејќи за совршената душа се вели дека е како крин меѓу трње (Песна. 2:2), а тоа значи душа која меѓу оние што се грижат за многу работи живее без грижа. Крин во Евангелието значи и душа која нема грижа, зашто се вели: таа ниту се труди ниту преде, туку наместо Соломон се облекува во слава (Матеј 6:28, 29). За оние кои имаат многу грижи за телото, се вели: Целиот живот на злите е во грижа (Јов 15:20). И навистина е злобно да се проширува грижата за физичкото цел живот и да не се покажува никаков напор за иднината; за телото, иако не бара поголема грижа за него, троши цело време, но за душата која има толку долг пат до успехот што цел живот не е доволен за да го заврши, не може да се посвети ни малку време. Зашто, дури и да трошиме, очигледно, малку, тоа го правиме мрзеливо и невнимателно, фатени во раскошот на видливото, подложувајќи се на истото што го поднесуваат оние кои се заведени од гнасни, распуштени жени, кои поради недостаток на природна убавина измислуваат лажна за да ја измамат публиката, исправајќи ја својата грдотија со пронајдокот на ружата. Зашто, откако ќе бидеме совладани од суетата на сегашноста, не можеме да ја видиме подлоста на супстанцијата, измамени од зависноста. И затоа не застануваме на потребната потреба, туку, поставувајќи си за цел неумерено заситување од животот, се стремиме кон секакви стекнувања, не забележувајќи дека мерката за стекнување е телесна потреба и она што ја надминува оваа мерка е веќе неред, а не потреба. Како што кошулата сразмерна на телото е и потреба и украс, но опуштеноста од сите страни, заплеткувањето на нозете и влечењето по земјата во грдотија станува пречка за секоја работа, така и имотите што ги надминуваат телесните потреби служат како пречка за доблеста и подлежат на голема осуда од оние кои се способни да ги истражат работите. Затоа, не треба да се обрнува внимание на оние кои се измамени од сензуалното, а непромислено да се следат оние кои поради невнимание на менталното се зависни од земните работи. Тоа би значело исто како да се прават слепи судии за цвеќиња, или да се прават глуви судии за музички звуци, лишени од способноста да се суди за она што се оценува и да се верува во нив како оние кои, според разумот, избрале уживање во вистински добра. За оние кои се слепи се оние кои се лишени од најпотребните способности за судење и нивниот интелект, кој обично изрекува суд за она што е достојно за почит и за она што е рамнодушно. Еден од нив беше Ахар, синот на Чармија, кој му призна на Исус дека украдената роба ја скрил под земја во шаторот (σκηνή) [на животот] и под него закопал сребро. Зашто, оној што повисоко ги цени шарените и блескавите супстанци и го закопува разумот под нив, природно е измамен, паѓа како нем и се препушта на прикажување на она што му се допаѓа, затоа што го симнал разумот од тронот на власта и го ставил покрај подредените, поточно, заедно со обвинетите. Зашто, да беше во своето достоинство и да му беше доверено судот за она што е видлив, ќе изрече вистинита и верна пресуда, без да се предаде на желбата за она што е измамливо. Затоа, прекрасно е да останете во границите на потребата и да се трудите со сите сили да не ги прекршувате. Зашто, ако некој е дури и малку занесен од желбата за задоволствата на животот, тогаш нема причина да го спречи стремежот напред: нема ограничување за она што е надвор од потребата, но неограничените напори и бескрајната суета постојано ќе ја зголемуваат работата на ова, хранејќи ја желбата, како пламен што се храни со додавање огревно дрво. Кога оние кои некогаш ги пречекориле границите на природната нужност ќе почнат да успеваат во материјалниот живот, тогаш сакаат лебот да биде придружен со пријатна храна, а водата прво да биде придружена со обично користеното, а потоа поскапо вино. Сепак, тие не се согласуваат да се задоволат со облеката што обично ја користат, туку прво купуваат облека од волна, а згора на тоа, побрилијантна, избирајќи ја самата боја на волната, потоа од оваа облека преминуваат на заедно подготвена од лен и волна, потоа прават свилени алишта, а тие на почетокот се едноставни, а потоа испреплетени со слики од секакви битки, животни и приказни; Тие, исто така, се здобиваат со сребрени и позлатени садови, не само што се користат за гозби, туку и се снабдуваат во изобилство за животни и кревети. И дали треба да кажеме повеќе за ова прекумерно расипништво, кога го прошируваат на најнечесни потреби, а не сметаат дека е соодветно да се прават садови за ерупции од друга супстанција, ако среброто не се користи за таква услуга? Така, сладострасноста се протега до крајности и ги почитува најнечесните дела како скапоцени материи. Но, тоа значи да се однесувате неприродно. Природниот начин на живот е ист што го одредува Создателот и за нас и за животните. Еве, јас ти дадов, му вели Бог на човекот, сета трева во полето, таа ќе биде храна за тебе и за ѕверовите (1. Мој. 1:29, 30). Затоа, откако примивме храна заедничко со немиот и ја преобразивме во нешто пораскошно со сопствената имагинација, зарем не треба праведно да нè признаат како понеразумни од немите, ако животните останат во границите на природата, без да го прекршат она што е одложено од Бога, а ние, луѓето надарени со разум, целосно сме отстапиле од античкиот закон? За какви деликатеси имаат немиот? Кои пекари и готвачи, со илјада уметности, подготвуваат задоволство за кутриот стомак? Зарем не ја сакаат древната сиромаштија, јадењето трева, задоволството од она што се случило и пиењето вода, понекогаш само ретко? Затоа поретко се препуштаат на телесните задоволства, без да ги разгорат своите желби со некоја храна што го дебели и не секогаш да ја знаат разликата меѓу машкиот и женскиот пол. Зашто тоа чувство им дава едно време во годината во која природниот закон, како средство за размножување, измислил да ги собере за да сее други како нив: во други времиња тие се толку отуѓени еден од друг што целосно забораваат на оваа желба. А кај луѓето, од скапите јадења, ненаситната страст на блудот всадуваше избезумени желби, не дозволувајќи во ниту еден момент да стивне страста. Затоа, бидејќи стекнувањето имот е придружено со голема штета и, како нешто патогено, служи како причина за сите страсти, да ја отстраниме самата причина, ако само размислуваме за доброто на душата. Да ја излечиме страста на љубовта кон парите со нелакомост. Ја сакаме самотијата, ќе бегаме од собири на бескорисни луѓе, затоа што да се биде со несериозни луѓе е штетно и штетно за мирната држава. Како што оние кои се изложени на заразен воздух сигурно ќе се разболат, така и оние кои поминуваат време со луѓе од секаков вид се запознаваат со нивните пороци. Зашто, што имаат заедничко со светот оние кои се одрекуваат од светот? Ниту еден војник не се меша во работите на овој живот за да му угоди на командантот на војската (2. Тим. 2:4). Купувањето ги попречува воените вежби. И ако не вежбаме, како можеме да застанеме цврсто во борбата против оние што се искушуваат во битка? Подобро би било да кажеме, ако сакаме да ја кажеме вистината, дека се бориме толку мрзеливо и немарно што не можеме да му одолееме на непријателот кој веќе е поразен, а ние што стоиме сме подложени на злобните намери на паднатиот. Она што го поднесуваат оние што ги ограбуваат мртвите поради љубовта кон парите за време на војната, често по победата се убиени лежејќи и заради гнасниот личен интерес, кои патетично гинат по стекнувањето трофеи, е она што сега го поднесуваме додека се приближуваме до соборениот и умирање непријател. Како што оние, од страст за пари, трагајќи по мртвите, често се приближуваа до друг полумртов и го соблекоа, незабележано добиваа смртен удар и паднаа, безумно посрамотувајќи ја славата стекната со победата, така и ние, кога преку целомудрие или воздржаност соборуваме или сметаме дека сме собориле варварин, тогаш, скапата облека на која му приоѓаме, ја препознаваме неговата чест, ја препознаваме скапата облека, заведувајќи ја неговата моќ. него сакајќи да му земеме нешто и така умираме, изневерувајќи се да бидеме убиени. Така загинаа пет девици, убиени од чистота и воздржување, и од суровоста на срцето, која се создава од љубовта кон парите, ставајќи се на меч, кога непријателот, како соборен, не можеше да ги убие, кој стоеше цврсто. Затоа, да не посакуваме ништо од непријателот, за да не ги уништиме нашите души заедно со она што му припаѓа. Сега за сега ги повикува и поттикнува сите да го прават тоа, особено ако ги најде оние што му се покоруваат. Ако го повикал Самиот Господ, велејќи: Сето ова ќе ти го дадам, ако паднеш и ми се поклониш (Матеј 4:9), и со она што се смета за сјајно во светот, се обидел да го заведе Оној кој нема потреба од тоа, тогаш зарем навистина нема да помисли да ги заведе неостварливите луѓе кои се склони да уживаат во сетилните работи? Да се ​​тренираме во побожност ако и физичкиот тренинг има успех: зашто има мала корист од телесното вежбање, бидејќи сме како поуките што им се предаваат на децата, но побожноста е корисна за сè (1. Тим. 4:8), подготвувајќи здравје во душата за оние кои сакаат победа над спротивставените страсти. Како што на борачите, кои учат од игрите од детството, треба да ги вежбаат своите тела и често да ги движат екстремитетите, а оние кои созреале во боречката уметност треба да се грижат за својата подвижничка сила и да се помазуваат за свети подвизи, така и оние кои почнуваат да учат побожност треба внимателно да ги воздржуваат своите активни сили: важно е за нив да ги надмине задоволството, ако ги надмине задоволството. горе, и речиси неволно вовлечени во вообичаени зли дела, а оние кои веќе достигнале состојба на активна доблест и се загрижени за разумното, се должни да го чуваат својот разум со секаква грижа, за при неуредно движење да не се занесат во нешто несовршено, а згора на тоа, непромислено. Некои треба да се обидат да научат како да ги контролираат телесните движења, додека други треба да се обидат да ги научат аспирациите на умот, хармонично насочени кон единствено мудро однесување, така што ниту една световна идеја не го одвлекува умот од Божествените мисли. Зашто, похотта на побожниот мора целосно да биде насочена кон посакуваното, за да не остане воопшто време да се реализираат страстите засновани на мизантропски мисли. Ако секоја страст, кога доаѓа во движење, го држи умот врзан во личноста што ја поседува, тогаш зошто љубомората на доблеста да не ја чува мислата ослободена од другите страсти? Зашто, дали иритираниот добива некакво надворешно чувство додека ментално се бори со идејата за оној што го навредил? А, исто така, алчен по пари, кога понесен од соништата го вперува погледот кон она што носи профит? Често развратен човек, седејќи во друштво со други, ги стега своите чувства и, окупиран со своето сакано лице, разговара со него, заборавајќи ги присутните, седи како тивок столб, не знаејќи ништо што се прави или зборува пред неговите очи, но, откако навлезе длабоко во себе, тој е целосно зафатен со неговата изведба. Можеби словото Божјо таквата душа ја нарекува седечка, кога таа, стоејќи подалеку од сетилата, ја прекинува сопствената активност, воопшто не прифаќајќи ништо надворешно во себе, поради лошата идеја што ја окупира. Ако тоа, поради зависноста, толку многу ги обзема мислите и ги води чувствата кон неактивност, тогаш колку повеќе љубовта кон филозофијата, која го воодушевила умот во возвишеното и окупирана со созерцанието на менталното, ќе го натера да се откаже од сензуалното и од чувствата? Како што кај човек кој е исечен или изгорен, мислата нема да оди подалеку од почувствуваното страдање поради преовладувачката болка, така и за некој што размислува за нешто со страст, невозможно е целото внимание да не го насочи кон страста што го окупира неговото срце и ја направила мислата целосно со ист квалитет како самата, бидејќи задоволството не дава простор за тага, радост - тага, тага, радост, тага, радост - Дозволи задоволство, совладувањето на тагата не се комбинира со радост, очајот не се раствора од радост. Спротивните страсти се некомпатибилни едни со други, никогаш не се здружуваат, не влегувајте во пријателска комуникација поради природно непомирливо непријателство и отуѓеност. Затоа, чистотата на доблеста да не биде нарушена од размислувањата за световните работи, јасноста на созерцанието да не се меша со телесните грижи, за сликата на вистинската мудрост, која свети со својата вродена убавина, да не биде осудена од смелите усни и, поради неискуството на оние што пишуваат, не се потсмеваат. тогаш барем од Небесните сили или Самиот Господ Христос, од Кого светиите бараат пофалба, како големиот Давид, газејќи ја човечката слава и барајќи пофалба од Бога, вели: Од Тебе е мојата пофалба (Пс. 21,26); и уште еднаш: Мојата душа ќе се фали во Господа (Пс. 33,3). Луѓето често ги оцрнуваат добрите работи од омраза, но небесниот спектакл непристрасно ги суди делата и изрекува пресуда за она што е направено според самата вистина. Затоа, овој спектакл, кој треба да ужива во задоволството на работите, нека биде воодушевен. А што се однесува до луѓето кои не можат ниту да ги наградат оние што живееле добро, ниту да ги казнат оние што живееле поинаку, не е од голема важност ако, или преку завист или пристрасност, делата на доблеста се оцрнуваат со имиња на пороци, а животот признаен од Бога и луѓето се оцрнува со измислени богохули. Зашто, за време на наградата на оние кои живееле добро, без сомнение, не според човечкото мислење, туку според самата реалност на она што е постигнато во животот, ќе следи наградата на вечните благослови, кои сите ние да бидеме достојни да ги примиме со благодатта и љубовта на нашиот Господ Исус Христос, со Кого нека му е слава на Отецот заедно со Светиот Дух, безгранични и безгранични! Амин. Текстот е даден само на руски, погледнете го изворот за оригиналот. – Уредник на ABC of Faith