Глава 12

2 Koryntian 12:1. Więc pochwal się to ze względu na (wbrew) kłamstwom (fałszywym pochwałom fałszywych apostołów) Byłoby to właściwe, ale dla nas nie jest przydatne. do wizji i objawień Pana a. Choć miał wiele objawień, chciał opowiedzieć o tym, co przydarzyło mu się w drodze do Damaszku, tak jakby było ono wszystkim znane, a nie opisane w jego własnym imieniu. 2 Koryntian 12:2–4. Wiem – mówi – człowiek w Chrystusie… temu… lat… czternastu lat – czy był w ciele, czy poza… ciałem, nie wiem. - to znaczy w momencie, gdy on gdyż po objawieniu wiedział, że rozum jego był zachwycony, a towarzysze powiedzieli, że jego ciała nigdzie nie ruszano; został porwany aż do trzeciego nieba, lub do „trzeciej niebios”, jak mówią Grecy, bo to jest Królestwo Niebieskie, a nie niebo, lub można to powiązać z tymi dwoma niebiosami, które wylicza dla nas Mojżesz (Rdz 1:6), lub niebiosami stworzonymi razem z ziemią (Rdz 1:1) – (a więc jest ich) wiele, ale nam wydają się jednym. Dawid wyjaśnia, że ​​niebios jest wiele, kiedy mówi: „Niebiosa głoszą chwałę Boga, ale sklepienie głosi dzieło rąk jego” (Ps. 18:2); a apostoł mówi: „Niebiosa są dziełem rąk twoich” (Hbr 1,10); i w innym miejscu: „Wstąpił ponad wszystkie niebiosa” (Efez. 4:10). Niewypowiedzianymi nazywa te słowa, które usłyszał o narodzinach Syna. Wysłuchał ich i stali się mu mili. Z tego powodu nie ustępował i prześladował (nauczał) Kościół. Również kapłani i uczeni w Piśmie byli kuszeni właśnie przez sposób, w jaki mógł narodzić się Bóg: „Ty jesteś człowiekiem i ty siebie czynisz... Bogiem... Jan 10:33). Będę się chlubił, ale nie będę się chlubił sobą, chyba że swoją bezsilnością, albowiem fałszywi apostołowie nie ozdabiali się tym, co należało do nich. Apostoł wypowiada się pod cudzym imieniem na temat swojego. 2 Koryntian 12:6. Bo jeśli chcę się pochwalić innych objawień, to w żadnym wypadku nie okażę się kłamcą, za prawdę... powiem... ale... powstrzymuję się (ze strachu), żeby, jak ci, którzy wzięli mnie za Boga i chcieli złożyć ofiarę (Dz 14,11, 28,6), tak i inni jakby o Bogu, ze względu na objawienia ponad to, co ktoś we mnie widzi i co ode mnie słyszy. 2 Koryntian 12:7. Ale nie pozwól mi się wywyższać wielkość [wyższość] objawień, o czym ci nie mówiłem, dany mi został cierń 40 ciała - anioł szatana, niech mnie dotknie 41 , niech nie będę wyniosły 42 . Użądlenie było albo jego słabością, jak twierdzą niektórzy, albo kotlarzem Aleksandrem (2 Tym. 4:14), jak mówią inni 43. 2 Koryntian 12:8–9. Z tego powodu trzy razy... błagałam Pana, aby odszedł ode mnie. I rzekł [do mnie]: „Wystarczy ci mojej łaski, - który uderza w twoje żądło, - bo Moja siła... doskonali się w słabości... albowiem moc łaski doskonali się przy pomocy słabych. Ale w tym nie został wysłuchany, gdyż dano mu objawienie, że nie został wysłuchany, aby go przekonać, dlaczego nie został wysłuchany. Lepiej byłoby, gdybym się chlubił swoją słabością, aby moc Chrystusowa zamieszkała we mnie. 2 Koryntian 12:10. Dlatego... zadowalają mnie słabości, obelgi... i prześladowania... bo jestem słaby 2 Koryntian 12:11. Oto i ja zgłupiałem i chlubiłem się, ponieważ „ty” przez swoje posłuszeństwo, okazawszy posłuszeństwo naszym krytykom i pysznym, podczas gdy my milczeliśmy, złóż za nas świadectwo 44 przed naszymi przeciwnikami, gdyż w żadnym ze wszystkich darów danych przez Ducha nie ma Nie brakowało mi was przed najwyższymi apostołami (2 Kor. 13:8-10, Gal. 2:2, 6). 2 Koryntian 12:11–12. Chociaż... i... nic... Ja Jednakże czyniłem z wami znaki apostołów. I pokazaliśmy Wam, co ludzie wychwalają – byliśmy z Wami z całą cierpliwością, znakami, cudami i mocami, co zrobiliśmy, ale w żaden sposób nie panowaliśmy (nad wami przy ich pomocy), bo podobaliśmy się wszystkim i pod każdym względem. 2 Koryntian 12:13. Za [co... jest], w czym poniżano Cię wobec innych Kościołów, choćby nie przez to, że... w najmniejszym stopniu Cię nie obciążałem? to znaczy ledwo pozwolił sobie na przyjęcie czegoś od ciebie? 2 Koryntian 12:14. Bo ja nie... szukam... waszych, ale wy: przecież to nie dzieci... gromadzą doły 2 Koryntian 12:15. Chętnie wydaję i nie wydaję A jeśli kocham cię całą moją miłością, to dlaczego 2 Koryntian 12:16. Ale pozwól, że nie będę Cię niczym obciążać; może jako osoba przebiegła kieruję się rozwagą 2 Koryntian 12:17. Czy oszukałem was przez tych, których do was posłałem? 2 Koryntian 12:18. Czy Tytus dopuścił się wymuszenia? ty w chwili, gdy go do ciebie posłałem? Czyż nie z tym samym duchem i tymi samymi... stopami? czy chodził z wami jak mój, aby dla nikogo z was nie był ciężarem? Dalej: co zatem czynię i co rozkazuję tym, których do was wysyłam 2 Koryntian 12:19. Robię to dla twojego zbudowania. 2 Koryntian 12:20. Ale boję się, że kiedy przyjdę, nie znajdę cię nie tak, jak chcę - żeby nie było kłótni, zazdrości 2 Koryntian 12:21. Aby znowu, gdy przyjdę, nie upokorzył mnie... Boże... z Tobą: to znaczy, niech Bóg nie ześle mi smutku z powodu ciebie, i Będę opłakiwał... wielu, którzy zgrzeszyli i nie odpokutowali. Wulg., rosyjski, grecki. i inne: „poza tym, co (jak) mnie widzi”. Zostało ukłute...; w chwale, w sensie przenośnym: brudna sztuczka; dokładniej w starożytnym słowiańsku: Osten. Łac.: bodziec (Vulg., Ireneusz, Cyprian, Ambrosiastes, Gilarius, Hieronim, Augustyn, Grzegorz Wielki itp. Porównaj: Goth. w Migne i Arab. (Valt.); sudes (Tertulian). Grecki: dowolny spiczasty przedmiot wykonany z drewna, kołek, ząb, kręgosłup, igła, cierń, żądło w ciernistych roślinach, także u zwierząt. Etiopski, tłumaczenie czytane opisowo i wyjaśniająco: qui pungit me corpore meo et colaphizat me. Greckie: bić, bić, uderzać pięściami (w przeciwieństwie do „uderzenia”, „uderzać dłonią” (Mt 26:67, 5:39), ponadto stale i nieprzerwanie. Podobnie wszystkie tłumaczenia, z wyjątkiem arabskiego, w języku Valt.: caedat - „bije”, bez najbliższej definicji; także słowiańskie: tak, moje brudne sztuczki uważają, i rosyjskie: przygnębiają mnie; niektórzy. starożytny słowiański: Tak, dręczy ja. W tłumaczeniu użyto czasownika, który znaczy to samo, co grecki – bić pięściami (Mt 26,67). Oszukać. syryjski, kopt., ormiański, gotycki, arabski; wiele kodu. a autorzy to pomijają. Pierwszą interpretację (choroba i ogólna słabość ciała) znajdziemy u św. Ireneusza (Adversus haereses, lib. V, rozdz. 3. 1. wyd. Stieren, s. 720–721; por.: Tertulian. De fuga in persec. rozdz. 2, wyd. Oehler, I. 467; De pudic. ok. 13, ib. s. 2). 819; Testam. 6. wyd. De mortal, s. 304–305); Św. Bazyli Wielki (Regulae fusius tractatae, Int. et. Resp. 55, 4, wyd. Migne. Patr. Grace, t. 31. kol. 1049); Święty Grzegorz Teolog (wyraża niejasno „Szatana, którego on, podobnie jak apostoł Paweł, nosił w swoim ciele dla swego dobra i który nie pozwalał mu często obchodzić świąt apostolskich”; Nikita w interpretacji tego miejsca oznacza św. Grzegorza Imię: Orat. 42. 26, Migne, 36. 489. por.: 43, 72, ib. 604; św. Jan Chryzostom, który w jednym miejscu najwyraźniej sam, choć z wahaniem, przyjmuje to wyjaśnienie (De laudibus Pauli Horn. VI. Migne 50, 505, podobnie jak św. Ireneusz), w innym, zdecydowanie zaprzeczając tej interpretacji, zaświadcza, że „niektórzy twierdzili, że apostoł mówił o jakimś bólu głowy pochodzącym od diabła, ale to jest niemożliwe…” (Interpretacja do 2 Kor. Беседа 26. Migne 61. 577; ср. у компиляров Златоуста: Экумения – ad. h. I. Migne 118, 1065; Patrum w NT wyd. Cramer, Oxon 1844, t. V. pag. 433); z Zachodu: Hieronim, porównując listy (Gal. 4c 2 Kor. 12:7), sugeruje, że „kiedy apostoł przybył do Galacjan po raz pierwszy, zachorował (aegrotasse)… Istnieje bowiem tradycja (tradunt), że często cierpiał na bardzo poważne bóle głowy, jest to anioł szatana, któremu dano (appositus), aby dotknął go w ciele (colaphizaret in carne), aby nie bądźcie aroganccy; ta słabość i słabość ciała były pokusą dla tych, którym (Galacjanom) głoszono Ewangelię” (Com. in Galat. Migne Patr. ser. lat. t. 26. col. 381). Augustyn w jednym miejscu odmawia wyjaśnień (De nat. et gratia, 27. 31), w innym mówi z wahaniem: „aliquem forte dolorem corporis” (Enarratio in Psalmum XCVIII. 13, Migne t. 36. kol. 1269), a w trzecim jest już pozytywny: „Pozwala się na jakąś chorobę ciała, bo choroby cielesne przeważnie zdarzają się za pozwoleniem Boże, od aniołów szatana” (In. Psalmum. 130. 7. ib. kol. 1708). Pelagiusz: „Albo prześladowanie, albo choroba, niektórzy twierdzą, że często cierpiał na bóle głowy” (Com. ad. h. I. Migne, t. 30. kol. 803). Primasius wymienia trzy wyjaśnienia: prześladowanie, chorobę głowy i podniecenie ciała, przyjmując pierwsze jako bardziej wiarygodne (w 2 Kor. 12.7; w Migne t. 68. kol. 581–582); ten sam Sedulius: albo prześladowanie, albo choroba głowy, albo prawo w duchu, przeciwstawiające się prawu umysłu (Migne t. 103. kol. 108); Grzegorz Wielki w jednym miejscu mówi o pokusach chorób cielesnych, porównując 2 Kor. 12 i Jana 5:14, 9: 2, 3 i Hioba. (Praef. in lib. Job. 12 no ed. Bened. Paris. 1705. t. 1. kol. 12–13, a w innych miejscach mówi się ogólnie o „tentatio”, „infirmitas”, „passio vel molestia carnis”. Moral, in lib. Job. XIX. II; XXXIII. 26 i 28; XXIII. 19; ib. kol. 608, ok. 1092, s. 1093. i Horn, lib. XXVII. Ponadto Nikita w swoich interpretacjach Grzegorza Teologa wspomina o chorobie nóg Tomasza z Akwinu – chorobie brzucha; nowi zachodni interpretatorzy rozumieją epilepsję (Comely. Cursus Scripturae Sacrae – Comm. w 2 Cor. et Gal. s. 327). zewnętrzne pokusy apostoła przed prześladowaniami, męki zesłane mu przez szatana, w ogóle, wszelkiego rodzaju przeszkody ze strony licznych wrogów apostoła, a w szczególności Aleksandra, Hymeneusa i Filetusa, podaje: Chryzostom (w interpretacjach 2 Kor. Rozmowa 26. Migne 61, 577), Teodoret („wszelkiego rodzaju pokusy”, „zniewagi, zniewagi i bunty ludowe”: Comm. ad. h. 1. Migne Ser. t. 82. kol. 449) i kompilatorzy św. Jana z Damaszku (Opera ed. Lequien, t. II. s. 152), Theophylactus (ib.), Euthymius Zigabenus (Comm. ad. 2 Kor. XII. 7 wyd. Calogeras, Athenis, 1881. t. s. 482). Por.: Cramer. Catenae loc. cit.: pokusy, smutki, egzekucje, wrogowie apostoła; z Zachodu: Ambrosiast: „pokusy… uraza” (Migne 17. 330. D-331. I por. 361 D i nast.), Pelagiusz (stawia to wyjaśnienie na pierwszym miejscu, patrz cytaty powyżej), Primasius i Sedulius (patrz wyżej). Wreszcie w starożytności istniała trzecia interpretacja, o której św. Efraim nie wspomniał, w znaczeniu pokus apostoła przez pożądliwość ciała lub inne prawo cielesne, żyjące w jego członkach i przeciwstawiające się prawu umysłu, o którym sam apostoł mówi w Liście do Rzymian (Rz 7,14). O interpretacji tej wspominają: Primasius (na trzecim miejscu, uznając drugą za bardziej wiarygodną, ​​czyli pokusę od zewnętrznych prześladowań) i Sedulius (również na trzecim miejscu). Ale ta interpretacja wydaje się nie mieć autorytatywnych przedstawicieli. Odniesienia do św. Ireneusza, Tertuliana i Cypriana są nieaktualne, gdyż oni (Ireneusz) mają oczywiście słabość ciała. W Liście Hieronima. 125 ad Rusticum, 7 (Migne 22, 1076 i Epist. 130 ad Demetriadem, 9 (ib. 1115) mówi o „naturalem carnis ardorem”, czyli 2 Kor. 9:27, Rzym. 7:24, ale nie 2 Kor. 12:7; także w Epist. 22 ad Eustochium, 5 (ib. 397) mówimy o „carnis oculeos et incentiva vitiorum”, które nie implikuje pragnień ciała (2 Kor. 12:7), ale dotyczy tylko 2 Kor. 9 i Rzym. 7:24. W Augustynowej interpretacji Psalmu 58 (Sermo 2, 5, Migne 36. 709–710) mówimy jedynie o tym, że „apostoł języków nie wstydził się (non erubesceret) przyznać, że otrzymał cierń cielesny, aby go przygnębił (stimulum carnis a quo colaphizaretur)…, dano mu anioła szatana, aby się nie wywyższył w wielkości objawień” – i ani jednej wskazówki, która miałaby wzbudzić pożądliwość Boga mięso. Wreszcie św. Grzegorz Wielki mówi ogólnie o pokusie ciała, jego słabości i cierpieniu, a nie o pożądliwościach. A biorąc pod uwagę jaśniejsze i bardziej zdecydowane interpretacje Hieronima, Augustyna i Grzegorza Wielkiego w sensie choroby lub choroby ciała, należy stwierdzić, że nauczyciele ci nie podzielali trzeciej interpretacji (cytaty podane powyżej). Odczyt odpowiada sire. tłumaczeniu i dosłownie po grecku: „bo godziło się, abyś wstawił się za mną”. Etiopczyk. (Valt.): „Nie przyszedłem do ciebie”. Może zainteresuje Cię: