Глава 39

„Во тоа време Меродах Валадан, синот на Валадан, вавилонскиот цар, ги испрати списите... и даровите на Езекија. Валадан, синот на Валадан, испрати амбасадори кај Езекија, најпрво, за да му ја изразат својата радост поради неговото закрепнување, бидејќи тагуваше поради својата болест; и второ, тој сакаше да ја дознае причината за враќањето на сонцето, бидејќи тој се поклонуваше на сонцето четири пати на ден, а кога се поклонуваше наутро, во шестиот и деветтиот час, и ја чекаше вечерта повторно да се поклони, одеднаш виде дека сонцето сè уште е на небото, како на пладне. И затоа сакав да дознаам која е причината за ова. Кога слушнал од Евреите кои биле со него, кои знаеле за она што се случило во Јудеја, дека овој знак од Господ му бил даден на Езекија како потврда на она што му го кажал пророкот Исаија, тогаш Валадан му испратил подароци на Езекија со писмо и честитки, за подетално да дознае од него за чудото со сонцето. Овој Меродах Валадан, синот на Валадан, не е царот што му даде слобода на Јеконија, зашто поминаа сто и тринаесет години од амбасадата на Езекија до заробеништвото на Јоахин. Асардан, асирскиот цар, синот на Сенахин, не живееше долго; наскоро Вавилонците го зазедоа неговото царство, а Евилмеродак, кој го ослободи Јоакин, беше вавилонски цар. „И Езекија се радуваше поради нив... и им го покажа домот на Своите ризници... и домот со мириси и богато миро и сиот свој прибор“ (Ис. 39:2). Од ова е јасно дека Езекија бил многу задоволен од амбасадата, но наместо да ги убеди во вистинитоста на настанот за кој биле испратени, Езекија почнал да им го покажува своето богатство и ризниците на царскиот дом. Затоа, Исаија, синот на Амос, кој беше испратен кај Езекија, го запре и рече: „Бидејќи им покажа на Вавилонците што има во ризниците, „секој во твојата куќа... ќе оди во Вавилон“ (Ис. 39:6). Езекија, од гордост, на вавилонските амбасадори им покажа едно место друго, и не кажа што требаше да се открие, а потоа од Исаија не ги слушна истите зборови: „Јас ќе го бранам овој град“ (Ис. 37:35), туку зборови на закана и строго осудување: „секој што е во вашата куќа... ќе оди во Вавилон... а вашите синови, одведени во заробеништво, ќе бидат затвореници во домот на вавилонскиот цар“. „И Езекија му рече на Исаија: Словото Господово е добро, словото“ (Ис. 39:8). Езекија не бил многу тажен од зборовите на Исаија. Зошто? Зашто, како што разбрал, оваа определба не требало да се исполни за време на неговиот живот. Или можеби беше од радост кога го слушнал Божјото ветување дека ќе има синови и не помислил дека неговите потомци ќе бидат робови на Вавилонците. Затоа рекол: „Добро е Господовото слово, ежот на зборот“. Можеби ќе ве интересира: