Глава 4

Moisiu, duke qenë se e dinte ngurtësinë e zemrës së bijve të popullit të tij, i kërkoi vetes shenja me të cilat mund t'i siguronte: “Nuk do ta dëgjojnë zërin tim, por do të thonë... Zoti nuk ju është shfaqur” (Eks. 4:1). Dhe Perëndia i tha Moisiut, duke i kërkuar shenja: Që të të besojnë se të kam dërguar, "Ule shkopin tënd për tokë". “Dhe Moisiu u hodh dhe gjarpri u bë dhe Moisiu iku...” (Eksodi 4:3). Me këtë shenjë, të cilën Zoti ia dha për të bindur njerëzit, ai bind vetë Moisiun: Ashtu siç i frikësoheni faraonit, kështu keni frikë edhe tani nga gjarpri, por forca juaj do ta mposhtë fuqinë e faraonit me ekzekutime, ashtu siç e mundët veten dhe e morët gjarprin, i cili u shndërrua në një shufër, ju që i frikësoheni shkopit, i cili u shndërrua në gjarpër. Dhe Zoti gjithashtu i thotë: "Vë dorën në gjirin tënd". Moisiu futi brenda, "dhe dora e tij u bë lebroze" (Eks. 4:6), e futi përsëri dhe ajo u pastrua. Zoti urdhëron që njerëzit të sigurohen fillimisht me shenjën e gjarprit dhe më pas me shenjën e dorës së mbuluar me lebër dhe të pastruar. Faraoni dhe ushtria e tij nuk janë më të fortë se gjarpri dhe nuk është e vështirë për Mua, si dora jote, t'i ndryshoj në atë që dua. “Nëse dy egjiptianët nuk të besojnë me anë të këtyre shenjave” (Eks. 4:9), që do të bësh para tyre dhe përpara bijve të popullit tënd, derdh ujë lumi në tokë të thatë dhe do të ketë gjak. Kur Zoti i dha Moisiut shenjat që i kërkoi, atëherë ai i kërkon Zotit t'i zgjidhë gjuhën e tij të lidhur dhe thotë: "Jam i pamëshirshëm... njeriu poshtë filloi të flasë" (Eks. 4:10) për mua, gjuha ime u zgjidh. Zoti i thotë: Vetë gjëja me të cilën je përulur do të të bëjë të madh. Sepse ju, si Zoti i heshtur, do të keni një Profet profetik. “Dhe unë do të jem me gojën tënde” (Eks. 4:12), por jo për të liruar gjuhën tënde dhe për ta bërë të qartë fjalën tënde, por që ajo që thua në gjuhë të lidhur të pasohet nga vepra të mëdha. Pas kësaj, Moisiu kthehet në vendin e Madianit dhe i thotë vjehrrit të tij: “Do të shkoj... dhe do të shoh... vëllezërit e mi që janë në Egjipt” (Eks. 4:18). Ndonëse ishte për të ardhur keq që u nda nga Moisiu, ai nuk u përmbajt, sipas vullnetit të Perëndisë, të zbuluar nga lart. Meqenëse Moisiu kishte frikë se fisnikët egjiptianë, të cilët ai i sulmoi për shtypjen e popullit të tij, do të ngjallnin zemërim kundër tij te faraoni i ri, ashtu siç ngjallën në atë të mëparshëm, Zoti i thotë: “Sepse të gjithë ata që kërkojnë shpirtin tënd janë shfarosur” (Eks. 4:19). “Moisiu mori me vete gruan e tij... dhe djemtë” (Eks. 4:20), mori edhe shkopin dhe shkoi në Egjipt. Kur u largua nga vendi i Madianit, Zoti e urdhëroi përsëri t'i thotë Faraonit: "Lëre djalin tim të parëlindur të shkojë që të më shërbejë". Përndryshe, për djalin tim të parëlindur, të cilin do ta mbani, megjithëse nuk jeni në gjendje ta mbani, "Unë do të vras ​​djalin tuaj të parëlindur" (Eks. 4:23), çfarë mund të bëj. Pra, Zoti, me fjalë, para të gjitha ekzekutimeve, kërcënon Faraonin me këtë ekzekutim: "Unë do të vras ​​djalin tënd të parëlindur", që ishte më shumë se të gjitha ekzekutimet. Në fakt, ajo tregon më së paku nga të gjitha shenjat - shenjën e gjarprit. “Kur Moisiu po udhëtonte për në kamp, ​​e preu... Zoti kërkoi ta vriste” (Eks. 4:24) - për shkak se kishte lënë pas dore rrethprerjen, sepse la të parrethprerë një nga djemtë e lindur në vendin e Madianit. Sepse nga dita që Perëndia i foli Moisiut në Horeb, ai nuk e kishte parë gruan e tij. Dhe Zipora ishte e shqetësuar nga mendimi se, duke mos i besuar plotësisht të vërtetës së fjalëve të të shoqit, ajo e kishte bërë veten fajtore. Dhe vetë Moisiu e gjeti veten fajtor sepse nuk e rrethpreu djalin e tij. Por, kur u futën në mendime të tilla, të dyve iu shfaq një Engjëll. Ai njofton se erdhi për të kërkuar rrethprerjen, që Moisiu, kur erdhi te hebrenjtë, të mos përqeshej, sepse duke qenë jashtë çdo rreziku, ai e la pas dore rrethprerjen, ndërsa ata nuk e lënë pas dore rrethprerjen edhe me gjithë pikëllimin për vdekjen e bijve të tyre. Engjëlli i shfaqet Moisiut i zemëruar, duke e këshilluar nga kush duhet t'i frikësohet - qoftë Zotit, që vendosi rrethprerjen, qoftë brinjës, që e pengon atë nga rrethprerja. Zipora, duke parë se Moisiu ishte kërcënuar me vdekje, sepse ajo la pas synetinë, për të cilën u grind me Moisiun në mbrëmje dhe u frikësua nga vegimi i Engjëllit, "duke marrë... gurin e rrethprerjes... të djalit të saj" (Eks. 4:25). Dhe duke e lënë të njollosur me gjakun e tij, ai përqafon këmbët e Engjëllit dhe i thotë: “Unë kam një dhëndër gjaku” (Eks. 4:25), nuk do të brengosesh ditën e martesës së rrethprerjes, sepse i madh ishte gëzimi i Abrahamit në ditën kur rrethpreu Isakun. “Dhëndri është nga gjaku im”. Nuk do të brengosesh për hir të meje, që rrethpreva djalin tim me duart e mia, dhe për hir të Moisiut dhe për hir të atij që dha urdhërimin e rrethprerjes, i cili tani është përmbushur. Kur Engjëlli u largua nga ata, Moisiu pati mundësinë t'i thotë Ziporahut: Nëse je i mbushur me frikë në një orë kur u shfaq Engjëlli, atëherë sa nderim dhe në çfarë shenjtërie duhet ta mbaj shpirtin tim para Zotit, i cili vazhdimisht më zbulohet, bën shenja me dorën time, më udhëhoqi me këtë shufër dhe më dërgoi për çlirimin e gjashtëqind mijë njerëzve? Pasi tha këtë, Moisiu ia ktheu Ziporahun babait të tij, së pari, për hir të djalit të tij të rrethprerë, që sëmundja e tij të mos shtohej gjatë rrugës, dhe së dyti, sepse do të ishte e parakohshme që Zipora dhe bijtë e tij të vinin në Egjipt, kur i gjithë Izraeli do të largohej nga Egjipti. Ndërkohë, Zoti iu shfaq Aaronit dhe e dërgoi "të takojë Moisiun" (Eks. 4:27), në mënyrë që pas përfundimit të vërtetë të asaj që iu tha, ai të besonte në përmbushjen e asaj që do të ndodhte më vonë. Ju mund të jeni të interesuar në: