Глава 8
Αυτόματη μετάφραση από το πρωτότυπο · Εμφάνιση πρωτοτύπου
"Και τα νερά υποχώρησαν για εκατόν πενήντα ημέρες. Και η κιβωτός κάθισε... στα βουνά του Αραράτ... και τον δέκατο μήνα... φάνηκε η κορυφή των βουνών... Και το πρώτο και εξακόσιο έτος... την πρώτη ημέρα του πρώτου μήνα, το νερό στέγνωσε από το πρόσωπο της γης... Τον δεύτερο μήνα, που είναι ο Jor (Iyar ημέρα της γης), - την έβδομη ημέρα της γης" (Γέν. 8:3-5, 13-14). Έτσι ο Νώε και όσοι ήταν μαζί του ήταν στην κιβωτό για τριακόσιες εξήντα πέντε ημέρες. Διότι από την εικοστή έβδομη ημέρα του δεύτερου μήνα Ιόρ έως την εικοστή έβδομη ημέρα του ίδιου μήνα ενός άλλου έτους, σύμφωνα με τον σεληνιακό υπολογισμό των μηνών, πέρασαν τριακόσιες εξήντα πέντε ημέρες. Κοιτάξτε, ακόμη και στην οικογένεια των Νώε μετρούσαν τριακόσιες εξήντα πέντε ημέρες το χρόνο. Επομένως, μπορεί να ειπωθεί ότι οι Χαλδαίοι και οι Αιγύπτιοι επινόησαν και καθιέρωσαν έναν τέτοιο αριθμό;
«Και ο Κύριος ο Θεός μίλησε στον Νώε... βγες από την κιβωτό εσύ και η γυναίκα σου, και οι γιοι σου και οι γυναίκες των γιων σου» (Γέν. 8:15–16). Ο Θεός τους έφερε στην κιβωτό χωριστά για να διατηρήσει την αγνότητα, αλλά τους έβγαλε ανά δύο για να μεγαλώσουν και να πολλαπλασιαστούν στη γη. Και τα ζώα διατήρησαν την αγνότητα στην κιβωτό, όπως φαίνεται από τα λόγια: «όλα τα θηρία και τα πτηνά είναι μαζί σου, και κάθε σάρκα... φέρε μαζί σου· και αυξάνεσαι και πληθύνεσαι στη γη» (Γεν. 8:17).
Όταν ο Νώε και όλοι όσοι ήταν μαζί του βγήκαν από την κιβωτό, τότε «πήρε από όλα τα καθαρά ζώα... και πρόσφερε ολοκαυτώματα στο θυσιαστήριο» (Γέν. 8:20). Την ημέρα που ο Νώε βγήκε από την κιβωτό, όλα τα καθαρά πουλιά και τα θηρία υπάκουσαν στον Νώε, πρόσφερε όλη την καθαρή σάρκα ως θυσία ευάρεστη στον Θεό, και αυτή η θυσία έβαλε τέλος στον κατακλυσμό. «Και η μυρωδιά του Κυρίου» (Γεν. 8:21) δεν είναι η μυρωδιά της σάρκας των ζώων ή των ξύλων που καίγονται, αλλά κοίταξε και είδε την καθαρότητα της καρδιάς σε αυτόν που θυσίασε σε Αυτόν από όλα και για όλα. Και ο Κύριος ο Θεός είπε στον Νώε αυτό που ήθελε να ακούσει: «Εξαιτίας της δικαιοσύνης σου, το υπόλοιπο των πλασμάτων διατηρήθηκε και δεν χάθηκε στα κύματα του κατακλυσμού, και εξαιτίας της θυσίας σου, που έγινε από κάθε σάρκα και για κάθε σάρκα, δεν θα φέρω πλέον κατακλυσμό στη γη». Ο Θεός, σαν να λέμε, δεσμεύεται εκ των προτέρων με μια υπόσχεση, για να μην φέρει ξανά πλημμύρα στους ανθρώπους, αν ξαναβαδίσουν μετά από μια κακή σκέψη, στραμμένη προς το κακό κάθε μέρα.
Και αφού η σπορά και ο θερισμός διεκόπη από τον κατακλυσμό, η τάξη των καιρών αναστατώθηκε, ο Θεός επιστρέφει στη γη ό,τι της αφαιρέθηκε με θυμό και λέει: «Όλες οι ημέρες της γης, σπορά και θερισμός, χειμώνας και ζέστη, καλοκαίρι και άνοιξη, μέρα και νύχτα δεν θα πάψουν» (Γεν. 8:22). Διότι την ώρα του κατακλυσμού υπήρχε νύχτα για σαράντα ημέρες λόγω των βροχών, και καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, μέχρι να στεγνώσει η γη, ο χειμώνας συνεχίστηκε χωρίς καλοκαίρι.
Μπορεί να σας ενδιαφέρει: