¹ A gdy minął sabat, Maryja Magdalena, i Maryja, matka Jakóbowa, i Salome, nakupiły wonnych rzeczy, aby przyszedłszy namazały go.

² A bardzo rano pierwszego dnia po sabacie przyszły do grobu, gdy weszło słońce.

³ I mówili do siebie: Któż nam odwali kamień ode drzwi grobowych?

⁴ (A spojrzawszy ujrzały, iż był kamień odwalony;) bo był bardzo wielki.

⁵ I wszedłszy w grób, ujrzały młodzieńca, siedzącego na prawicy, odzianego szatą białą; i ulękły się,

⁶ Ale im on rzekł: Nie lękajcie się; Jezusa szukacie onego Nazareńskiego, który był ukrzyżowany; wstał z martwych, nie masz go tu; oto miejsce, gdzie go było położono.

⁷ Ale idźcie, a powiedzcie uczniom jego, i Piotrowi, że was uprzedza do Galilei; tam go oglądacie, jako wam powiedział.

⁸ A wyszedłszy prędko, uciekły od grobu: albowiem zdjęło je drżenie i zdumienie, a nikomu nic nie powiadały; bo się bały.

¹³ Czujcież, stójcie w wierze, mężnie sobie poczynajcie, zmacniajcie się.

¹⁴ Wszystkie rzeczy wasze niech się dzieją w miłości.

¹⁵ A proszę was, bracia! wiedzcie, iż dom Stefanowy jest pierwiastkiem Achai, a iż sami siebie oddali na posługiwanie świętym.

¹⁶ Abyście i wy poddani byli takowym, i każdemu pomagającemu i pracującemu.

¹⁷ A cieszę się z przyjścia Stefana i Fortunata, i Achaika; bo ci niedostatek wasz napełnili.

¹⁸ Ochłodzili bowiem ducha mego i waszego; znajcież tedy takowych.

¹⁹ Pozdrawiają was zbory, które są w Azyi. Pozdrawiają was wielce w Panu Akwilas i Pryscylla, ze zborem, który jest w domu ich.

²⁰ Pozdrawiają was bracia wszyscy. Pozdrówcie jedni drugich w świętem pocałowaniu.

²¹ Pozdrowienie ręką moją Pawłową.

²² Jeźliże kto nie miłuje Pana Jezusa Chrystusa, niech będzie przeklęstwem, które zowią Maran ata.

²³ Łaska Pana Jezusa Chrystusa niech będzie z wami.

²⁴ Miłość moja niech będzie z wami wszystkimi w Chrystusie Jezusie. Amen.

³³ Drugiego podobieństwa słuchajcie: Człowiek niektóry był gospodarzem, który nasadził winnicę, i płotem ją ogrodził, i wkopał w niej prasę, i zbudował wieżę, i najął ją winiarzom, i odjechał precz.

³⁴ A gdy się przybliżył czas odbierania pożytków, posłał sługi swoje do onych winiarzy, aby odebrali pożytki jej.

³⁵ Ale winiarze pojmawszy sługi jego, jednego ubili, a drugiego zabili, a drugiego ukamionowali.

³⁶ Zasię posłał inszych sług, więcej niż pierwszych; i także im uczynili.

³⁷ Ale na ostatek posłał syna swego, mówiąc: Będą się wstydzić syna mego.

³⁸ Lecz winiarze, ujrzawszy onego syna, rzekli między sobą: Tenci jest dziedzic; pójdźcie, zabijmy go, a otrzymamy dziedzictwo jego.

³⁹ Tedy porwawszy go, wyrzucili go precz z winnicy i zabili.

⁴⁰ Gdy tedy pan winnicy przyjdzie, cóż uczyni onym winiarzom?

⁴¹ Rzekli mu: Złe, źle potraci, a winnicę najmie inszym winiarzom, którzy mu oddawać będą pożytki czasów swoich.

⁴² Rzekł im Jezus: Nie czytaliścież nigdy w Pismach: Kamień, który odrzucili budujący, ten się stał głową węgielną: od Panać się to stało, i dziwne jest w oczach naszych?

¹ Tedy Jezus zawiedziony jest na puszczę od Ducha, aby był kuszony od dyjabła.

² A gdy pościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, potem łaknął.

³ I przystąpiwszy do niego kusiciel, rzekł: Jeźliś jest Syn Boży, rzecz, aby się te kamienie stały chlebem.

⁴ A on odpowiadając rzekł: Napisano: Nie samym chlebem człowiek żyć będzie, ale każdem słowem pochodzącem przez usta Boże.

⁵ Tedy go wziął dyjabeł do miasta świętego, i postawił go na ganku kościelnym,

⁶ I rzekł mu: Jeźliś jest Syn Boży, spuść się na dół, albowiem napisano: Iż Aniołom swoim przykazał o tobie, i będą cię na rękach nosili, abyś snać nie obraził o kamień nogi swojej.

⁷ Rzekł mu Jezus: Zasię napisano: Nie będziesz kusił Pana, Boga twego.

⁸ Wziął go zasię dyjabeł na górę bardzo wysoką, i pokazał mu wszystkie królestwa świata i sławę ich,

⁹ I rzekł mu: To wszystko dam tobie, jeźli upadłszy, pokłonisz mi się.

¹⁰ Tedy mu rzekł Jezus: Pójdź precz, szatanie! albowiem napisano: Panu Bogu twemu kłaniać się będziesz, i jemu samemu służyć będziesz.

¹¹ Tedy go opuścił dyjabeł, a oto Aniołowie przystąpili i służyli mu.

¹² A gdy usłyszał Jezus, iż Jan był podany do więzienia, wrócił się do Galilei;

¹³ A opuściwszy Nazaret, przyszedł, i mieszkał w Kapernaum, które jest nad morzem w granicach Zabulonowych i Neftalimowych;

¹⁴ Aby się wypełniło, co powiedziano przez Izajasza proroka, mówiącego:

¹⁵ Ziemia Zabulonowa i ziemia Neftalimowa przy drodze morskiej za Jordanem, Galilea poganów;

¹⁶ Lud, który siedział w ciemności, widział światłość wielką, a siedzącym w krainie i w cieniu śmierci weszła im światłość.

¹⁷ Od onego czasu począł Jezus kazać i mówić: Pokutujcie, albowiem się przybliżyło królestwo niebieskie.

¹⁸ A gdy Jezus chodził nad morzem Galilejskiem, ujrzał dwóch braci: Szymona, którego zowią Piotrem, i Andrzeja, brata jego, którzy zapuszczali sieć w morze; albowiem byli rybitwy.

¹⁹ I rzekł im: Pójdźcie za mną, a uczynię was rybitwami ludzi.

²⁰ A oni zaraz opuściwszy sieci, szli za nim.

²¹ A postąpiwszy stamtąd, ujrzał drugich dwóch braci, Jakóba, syna Zebedeuszowego, i Jana, brata jego, w łodzi z Zebedeuszem, ojcem ich, poprawiających sieci swoje, i wezwał ich.

²² A oni wnetże opuściwszy łódź i ojca swego, poszli za nim.

²³ I obchodził Jezus wszystkę Galileją, ucząc w bóżnicach ich, i każąc Ewangieliją królestwa, a uzdrawiając wszelką chorobę i wszelką niemoc między ludem.

²⁴ I rozeszła się wieść o nim po wszystkiej Syryi; i przywodzono do niego wszystkie źle się mające, a rozmaitemi chorobami i mękami zdjęte, także i opętane, i lunatyki i powietrzem ruszone; i uzdrawiał je.

²⁵ A szedł za nim lud wielki z Galilei, z dziesięciu miast, i z Jeruzalemu, i z Judzkiej ziemi, i zza Jordanu.