¹ The word of the Lord came to the Prophet Elias and he said to Achab, ‘As the Lord the God of powers lives, the God of Israel, before whom I stand today, there shall be neither dew nor rain during these years, except by my mouth.’ The word of the Lord came to Elias, saying, ‘Go from here and towards the east, and hide yourself in the brook Chorrath, which is opposite the Jordan. You shall drink from the brook, and I am commanding the ravens to feed you there.’ So he went and settled by the brook Chorrath, which is opposite the Jordan. The ravens brought him bread in the morning, and meat in the evening; and he drank water from the brook. And it cane to pass after some days that the brook dried up, because there was no rain on the land. Then the word of the Lord came to Elias, saying, ‘Arise and go to Sarepta, which belongs to Sidon, and settle there; for see, I am commanding a widow there to feed you.’ And he arose and went to Sarepta, to the gate of the city. And a widow was there gathering sticks. And Elias he called after her and said, ‘Bring me a little water in a vessel, so that I may drink.’ As she was going to bring it, he called after her and said, ‘Bring me a morsel of bread in your hand.’ But the woman said, ‘As the Lord your God lives, I have nothing baked, only a handful of flour in the jar, and a little oil in the jug; I am now gathering a couple of sticks, so that I may go home and prepare it for myself and my children, that we may eat it, and die.’ Elias said to her, ‘Take courage. Go and do as you have said; but first make me a little cake of it and bring it to me, and afterwards make something for yourself and your children. For thus says the Lord the God of Israel: The jar of flour will not fail and the jug of oil will not grow less until the day that the Lord sends rain on the whole land.’ The woman went and did as Elias said, and he and she and her children ate. And from that day the jar of flour did not fail, neither did the jug of oil grow less, according to the word of the Lord that he spoke by Elias. After this the son of the woman, the mistress of the house, became ill; his illness was so severe that there was no breath left in him. She then said to Elias, ‘Why do you trouble me, man of God? Have you come to me to bring my sins to remembrance, and to cause the death of my son?’ But he said to her, ‘Give me your son.’ He took him from her bosom, carried him up into the upper chamber where he was lodging, and laid him on his own bed. He cried out to the Lord, ‘Alas, Lord my God, you have brought calamity upon the widow with whom I am staying, whose witness you are, by killing her son.’ Then he breathed upon the child three times, and called on the Lord and said, ‘Lord my God, let this child’s life come into him again.’ And so it happened and he cried out. And the Lord listened to the voice of Elias; the child’s soul came into him again, and he lived. Elias took the child, brought him down from the upper chamber into the house, and gave him to his mother. Then Elias said, ‘See, your son is alive.’ So the woman said to Elias, ‘Now I know that you are a man of God, and that the word of the Lord in your mouth is true.’

¹ The word of the Lord came to Elias the Thesbite in the third year, saying, ‘Go, and appear before Achab, and I will give rain on the face of the land. And it came to pass that when Achab saw Elias, he said to him, ‘Is it you, the one who is troubling Israel?’ He answered, ‘I am not troubling Israel; but you are, and your father’s house, by forsaking the Lord our God and following Baal. Now therefore have all Israel assemble to me at Mount Carmel, with the four hundred fifty prophets of Baal and the four hundred prophets of the scared groves, who eat at Jezebel’s table.’ So Achab sent to all Israel, and assembled the prophets at Mount Carmel. Elias said to them, ‘How long will you go limping with two different opinions? If the Lord is God, follow him; but if Baal, then follow him.’ Then Elias said to the people, ‘I, even I only, am left a prophet of the Lord; but the prophets of the sacred grove are very many. Let two bulls be given to us; let them choose one bull for themselves, cut it in pieces, and lay it on the wood, but put no fire to it; I will prepare the other bull, but put no fire to it. Then you call on the name of your god and I will call on the name of the Lord my God. And the god who answers by fire shall be God.’ All the people answered, ‘The word you have spoken today is good.’ Then Elias said to the prophets of shame, ‘Choose for yourselves one calf and prepare it first; then call on the name of your god, but put no fire to it.’ So they took the calf, prepared it, and called on the name of Baal from morning until noon, crying, ‘O Baal, hear us!’ But there was no voice, and no answer. They ran upon the altar that they had made. At noon Elias the Thesbite mocked them, saying, ‘Cry aloud! For your god likes garrulousness.’ And when the time of the offering of the oblation came, there was nothing. Then Elias the Thesbite said to the prophets of abominations, ‘Stand aside now, and I will offer my holocaust’. And Elias said to the people, ‘Come close’. And all the people came closer to him. Elias took twelve stones, according to the number of the tribes of Israel, to whom the word of the Lord had come, saying, ‘Israel shall be your name’. With the stones he built and repaired the altar of the Lord that had been cast down. Then he made a trench around the altar, large enough to contain two measures of seed. Next he put the pieces of wood on the altar he had made, cut the holocaust in pieces, and laid them on the pieces of wood and piled them on the altar. He said, ‘Bring me two jars of water and pour it on the holocaust and on the pieces of wood.’ Then he said, ‘Do it a second time’; and they did it a second time. Again he said, ‘Do it a third time’; and they did it a third time, so that the water ran all around the altar, and filled the trench also with water. And the prophet Elias cried aloud to heaven and said, ‘Lord, God of Abraham, Isaac, and Israel, hear me today by fire. And let this people known that you alone the Lord. the God of Israel, that I am your servant, and that through you I have done all these things, and that you have turned back the heart of this people to you.’ Then fire from the Lord fell from heaven and consumed the holocaust and the pieces of wood; and the fire licked up the water that was in the trench, the stones, and the dust. And the people fell on their faces and said, ‘The Lord indeed is God; he is God.’ Elias said to them, ‘Seize the prophets of Baal; do not let one of them escape.’ Then they seized them; and Elias brought them down to the brook Kishon, and killed them there. And after this Elias said to Achab, ‘There is a sound of rushing rain. Harness your chariot and go down, lest the rain catch you.’ Then Elias went up to the top of Carmel; there he bowed himself down upon the earth and put his face between his knees and prayed to the Lord. And the heavens grew black with clouds and wind; there was a heavy rain. Achab went to Jezreel. Achab told Jezebel his wife all that Elias had done. Then Jezebel sent to Elias, saying, ‘Tomorrow I will sacrifice your life like one of them.’ And Elias heard and was afraid; he arose and fled for his life, and came to Beersheba, in the land of Juda; he left his servant there. But he himself went a day’s journey into the wilderness, and came and sat down under a solitary broom tree. Then he lay down under the broom tree and fell asleep. Suddenly someone touched him and said to him, ‘Arise and eat and drink, for you have a long journey.’ Elias looked, and there at his head was a cake of flour and a jar of water. He arose, ate and drank, and slept again. The angel of the Lord came a second time, touched him, and said, ‘Arise and eat and drink, for you have a long journey.’ He arose, and ate and drank; then he went in the strength of that food forty days and forty nights to mount Horeb. There he entered a cave, and spent the night there. Then the word of the Lord came to him, saying, ‘What are you doing here, Elias?’ Elias answered, ‘I have been very zealous for the Lord, the Almighty; for the children of Israel have forsaken your covenant, thrown down your altars, and killed your prophets with the sword. I alone am left, and they are seeking my life, to take it away.’ Then the Lord said to him, ‘Go, return to your way and you will come to the desert way of Damascus; and you shall anoint Elissaios son of Shaphat as prophet in your place.

¹ A day came and Elias found Elissaios son of Saphat, who was ploughing. Elias passed by him and threw his mantle over him. Elissaios left the oxen, ran after Elias, and ministered to him. And it came to pass, when the Lord took Elias in a whirlwind as though up to heaven, that Elias went with Elissaios to Galgala. Then Elias said to Elissaios, ‘Stay here; for the Lord has sent me as far as the Jordan.’ But he said, ‘As the Lord lives, and as you yourself live, I will not leave you.’ So the two of them went on. Fifty men of the sons of the prophets came, and stood at some distance from them, as they both were standing by the Jordan. Then Elias took his mantle and rolled it up, and struck the water with it; the water was parted to the one side and to the other, and the two of them crossed on dry ground. When they had crossed, Elias said to Elissaios, ‘Ask me what I may do for you, before I am taken up from you.’ Elissaios said, ‘Please let me inherit a double share of your spirit.’ He responded, ‘You have asked a hard thing; yet, if you see me as I am being taken up from you, it will be granted you; if not, it will not.’ It came to pass that as they continued walking and talking, a chariot of fire and horses of fire separated the two of them, and Elias was taken up in a whirlwind as if into heaven. Elissaios kept watching and crying out, ‘Father, father! The chariots of Israel and its horsemen!’ But when he could no longer see him, Elissaios grasped his own clothes and tore them in two pieces. He picked up the mantle of Elias that had fallen from him, and went back and stood on the bank of the Jordan. Elissaios took the mantle of Elias that had fallen from him, and struck the water, saying, ‘Where then is the God of Elias, Appho?’ And so he struck the water, and the water was parted to the one side and to the other, and Elissaios went over on dry ground.

²² I wszyscy mu dawali świadectwo, i dziwowali się wdzięczności onych słów, które pochodziły z ust jego, i mówili: Izaż ten nie jest syn Józefowy?

²³ I rzekł do nich: Pewnie mi rzeczecie onę przypowieść: Lekarzu! ulecz samego siebie! Cośmy słyszeli, żeś uczynił w Kapernaum, uczyń i tu w ojczyźnie swojej.

²⁴ I rzekł do nich: Zaprawdę wam powiadam: Żaden prorok nie jest przyjemnym w ojczyźnie swojej.

²⁵ Aleć wam w prawdzie powiadam, że wiele wdów było za dni Elijaszowych w ludzie Izraelskim, gdy było zamknione niebo przez trzy lata i sześć miesięcy, tak iż był wielki głód po wszystkiej ziemi;

²⁶ Wszakże do żadnej z nich nie był posłany Elijasz, tylko do Sarepty, miasta Sydońskiego, do jednej wdowy.

²⁷ I wiele było trędowatych za Elizeusza proroka, w ludzie Izraelskim, wszakże żaden z nich nie był oczyszczony, tylko Naaman, Syryjczyk.

²⁸ Tedy wszyscy w bóżnicy, gdy to słyszeli, napełnieni byli gniewem;

²⁹ A wstawszy, wypchnęli go precz z miasta, i wywiedli go na wierzch góry, na której miasto ich zbudowane było, aby go z niej na dół zrzucili.

³⁰ Ale on przeszedłszy przez pośrodek ich, uszedł.

⁹ Pisałem wam w liście, abyście się nie mieszali z wszetecznikami;

¹⁰ Ale nie zgoła z wszetecznikami tego świata albo z łakomcami, albo z drapieżcami, albo z bałwochwalcami; bo inaczej musielibyście z tego świata wynijść.

¹¹ Lecz teraz pisałem wam, abyście się nie mieszali; jeźliby kto, mieniąc się być bratem, był wszetecznikiem, albo łakomcą, albo bałwochwalcą, albo obmówcą, albo pijanicą, albo ździercą, żebyście z takowym i nie jadali.

¹² Albowiem cóż ja mam sądzić i obcych? Azaż wy tych, co są domowi, nie sądzicie?

¹³ Ale tych, którzy są obcymi, Bóg sądzi. Przetoż uprzątnijcie tego złośnika z pośrodku samych siebie.

¹ Śmież kto z was, mając sprawę z drugim, sądzić się przed niesprawiedliwymi, a nie przed świętymi?

² Azaż nie wiecie, iż święci będą sądzili świat? A jeźli świat od was będzie sądzony, czyliście niegodni, abyście sądy mniejsze odprawiali?

³ Azaż nie wiecie, iż Anioły sądzić będziemy? A cóż tych doczesnych rzeczy?

⁴ Przeto jeźlibyście mieli sądy o rzeczy doczesne, tych, którzy są najpodlejsi we zborze, na sąd wysadzajcie.

⁵ Ku zawstydzeniu waszemu to mówię. Nie maszże między wami mądrego i jednego, który by mógł rozsądzić między braćmi swoimi?

⁶ Ale się brat z bratem prawuje, i to przed niewiernymi?

⁷ Już tedy zapewne jest między wami niedostatek, że się z sobą prawujecie. Czemuż raczej krzywdy nie cierpicie? Czemuż raczej szkody nie podejmujecie?

⁸ Owszem wy krzywdzicie i do szkody przywodzicie, a to braci.

⁹ Azaż nie wiecie, iż niesprawiedliwi królestwa Bożego nie odziedziczą? Nie mylcie się: ani wszetecznicy, ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy, ani pieszczotliwi, ani samcołożnicy,

¹⁰ Ani złodzieje, ani łakomcy, ani pijanicy, ani złorzeczący, ani ździercy królestwa Bożego nie odziedziczą.

¹¹ A takimiście niektórzy byli; aleście omyci, aleście poświęceni, aleście usprawiedliwieni w imieniu Pana Jezusa i przez Ducha Boga naszego.

¹⁰ Bierzcie za przykład, bracia moi! utrapienia i cierpliwości proroków, którzy mówili w imieniu Pańskiem.

¹¹ Oto za błogosławionych mamy tych, którzy cierpieli. O cierpliwości Ijobowej słyszeliście i koniec Pański widzieliście, iż wielce miłosierny jest Pan i litościwy.

¹² A przed wszystkiemi rzeczami, bracia moi! nie przysięgajcie ani przez niebo, ani przez ziemię, ani żadną inszą przysięgą; ale niech będzie mowa wasza: Tak, tak; i Nie, nie; abyście w obłudę nie wpadli.

¹³ Jest kto utrapiony między wami, niechże się modli; jest kto dobrej myśli, niechajże śpiewa.

¹⁴ Choruje kto między wami, niechże zawoła starszych zborowych, a niech się modlą za nim, pomazując go olejkiem w imieniu Pańskiem;

¹⁵ A modlitwa wiary uzdrowi chorego i podniesie go Pan; a jeźliby się grzechu dopuścił, będzie mu odpuszczone.

¹⁶ Wyznawajcie jedni przed drugimi upadki, a módlcie się za drugimi; abyście byli uzdrowieni. Wiele może uprzejma modlitwa sprawiedliwego.

¹⁷ Elijasz był człowiek tymże biedom poddany jako i my, a modlitwą modlił się, żeby deszcz nie padał; i nie padał deszcz na ziemię trzy lata i sześć miesięcy,

¹⁸ I zaś się modlił, a wydało niebo deszcz i ziemia zrodziła owoce swoje.

¹⁹ Bracia! jeźliby się kto z was obłądził od prawdy, a nawróciłby go kto,

²⁰ Niechże wie, że kto by odwrócił grzesznika od błędnej drogi jego, zachowa duszę od śmierci i zakryje mnóstwo grzechów.

⁵⁴ A przyszedłszy do ojczyzny swojej, nauczał je w bóżnicy ich, tak iż się bardzo zdumiewali i mówili: Skądże temu ta mądrość, i ta moc?

⁵⁵ Izaż ten nie jest on syn cieśli? Izaż matki jego nie zowią Maryją, a bracia jego Jakób, i Jozes, i Szymon, i Judas?

⁵⁶ A siostry jego izali wszystkie u nas nie są? Skądże tedy temu to wszystko?

⁵⁷ I gorszyli się z niego; ale Jezus rzekł im: Nie jest prorok beze czci, tylko w ojczyźnie swojej i w domu swoim.

⁵⁸ I nie uczynił tam wiele cudów dla niedowiarstwa ich.

²² I wszyscy mu dawali świadectwo, i dziwowali się wdzięczności onych słów, które pochodziły z ust jego, i mówili: Izaż ten nie jest syn Józefowy?

²³ I rzekł do nich: Pewnie mi rzeczecie onę przypowieść: Lekarzu! ulecz samego siebie! Cośmy słyszeli, żeś uczynił w Kapernaum, uczyń i tu w ojczyźnie swojej.

²⁴ I rzekł do nich: Zaprawdę wam powiadam: Żaden prorok nie jest przyjemnym w ojczyźnie swojej.

²⁵ Aleć wam w prawdzie powiadam, że wiele wdów było za dni Elijaszowych w ludzie Izraelskim, gdy było zamknione niebo przez trzy lata i sześć miesięcy, tak iż był wielki głód po wszystkiej ziemi;

²⁶ Wszakże do żadnej z nich nie był posłany Elijasz, tylko do Sarepty, miasta Sydońskiego, do jednej wdowy.

²⁷ I wiele było trędowatych za Elizeusza proroka, w ludzie Izraelskim, wszakże żaden z nich nie był oczyszczony, tylko Naaman, Syryjczyk.

²⁸ Tedy wszyscy w bóżnicy, gdy to słyszeli, napełnieni byli gniewem;

²⁹ A wstawszy, wypchnęli go precz z miasta, i wywiedli go na wierzch góry, na której miasto ich zbudowane było, aby go z niej na dół zrzucili.

³⁰ Ale on przeszedłszy przez pośrodek ich, uszedł.

¹ Ponieważ wiele się ich podjęło sporządzić historyję o tych sprawach, o których my pewną wiadomość mamy;

² Tak jako nam podali ci, którzy od początku sami widzieli, i sługami tego słowa byli;

³ Zdało się też i mnie, którym tego wszystkiego z początku pilnie doszedł, tobie to porządnie wypisać, zacny Teofilu!

⁴ Abyś poznał pewność tych rzeczy, których cię nauczono.

⁵ Był za dni Heroda, króla Judzkiego, kapłan niektóry, imieniem Zacharyjasz, z przemiany Abijaszowej, a żona jego była z córek Aaronowych, której imię było Elżbieta.

⁶ A byli oboje sprawiedliwymi przed obliczem Bożem, chodząc we wszystkich przykazaniach i usprawiedliwieniach Pańskich bez nagany.

⁷ I nie mieli potomstwa, przeto iż Elżbieta była niepłodna, a byli oboje podeszłymi w latach swoich.

⁸ Stało się tedy, gdy odprawiał urząd kapłański w porządku przemiany swojej przed Bogiem.

⁹ Że według zwyczaju urzędu kapłańskiego przypadł nań los, aby kadził, wszedłszy do kościoła Pańskiego.

¹⁰ A wszystko mnóstwo ludu było na dworze, modląc się w godzinę kadzenia.

¹¹ Tedy mu się pokazał Anioł Pański, stojący po prawej stronie ołtarza, na którym kadzono.

¹² I zatrwożył się Zacharyjasz ujrzawszy go, a bojaźń przypadła nań.

¹³ I rzekł do niego Anioł: Nie bój się, Zacharyjaszu! boć jest wysłuchana modlitwa twoja, a Elżbieta, żona twoja, urodzi ci syna, i nazwiesz imię jego Jan,

¹⁴ Z którego będziesz miał radość i wesele, i wiele ich radować się będą z narodzenia jego.

¹⁵ Albowiem będzie wielkim przed obliczem Pańskiem; wina i napoju mocnego nie będzie pił, a Duchem Świętym będzie napełniony zaraz z żywota matki swojej.

¹⁶ A wielu z synów Izraelskich obróci ku Panu, Bogu ich.

¹⁷ Bo on pójdzie wprzód przed obliczem jego w duchu i w mocy Elijaszowej, aby obrócił serca ojców ku dzieciom, a odporne ku roztropności sprawiedliwych, aby sporządził Panu lud gotowy.

¹⁸ I rzekł Zacharyjasz do Anioła: Po czemże to poznam? bom ja jest stary, a żona moja podeszła w dniach swych.

¹⁹ A odpowiadając Anioł, rzekł mu: Jam jest Gabryjel, który stoję przed obliczem Bożem, a posłanym jest, abym mówił do ciebie, a iżbym ci to wesołe poselstwo odniósł.

²⁰ A oto oniemiejesz, i nie będziesz mógł mówić aż do onego dnia, którego się to stanie, dlatego, żeś nie uwierzył słowom moim, które się wypełnią czasu swego.

²¹ A lud oczekiwał Zacharyjasza; i dziwowali się, że tak długo bawił w kościele.

²² A wyszedłszy nie mógł do nich mówić; i poznali, że widzenie widział w kościele; bo im przez znaki ukazywał, i został niemym.

²³ I stało się, gdy się wypełniły dni posługiwania jego, odszedł do domu swego.

²⁴ A po onych dniach poczęła Elżbieta, żona jego, i kryła się przez pięć miesięcy, mówiąc:

²⁵ Iż mi tak Pan uczynił we dni, w które na mię wejrzał, aby odjął hańbę moję między ludźmi.

²⁶ A w miesiącu szóstym posłany jest Anioł Gabryjel od Boga do miasta Galilejskiego, które zwano Nazaret,

²⁷ Do Panny poślubionej mężowi, któremu imię było Józef, z domu Dawidowego, a imię Panny Maryja.

²⁸ A wszedłszy Anioł do niej, rzekł: Bądź pozdrowiona, łaską udarowana, Pan jest z tobą; błogosławionaś ty między niewiastami.

²⁹ Ale ona ujrzawszy go, zatrwożyła się na słowa jego, i myślała, jakie by to było pozdrowienie.

³⁰ I rzekł jej Anioł: Nie bój się, Maryjo! albowiem znalazłaś łaskę u Boga.

³¹ A oto poczniesz w żywocie i porodzisz syna, i nazwiesz imię jego Jezus.

³² Ten będzie wielki, a Synem Najwyższego będzie nazwany, i da mu Pan Bóg stolicę Dawida, ojca jego;

³³ I będzie królował nad domem Jakóbowym na wieki, a królestwu jego nie będzie końca.

³⁴ Zatem Maryja rzekła do Anioła: Jakoż to będzie, gdyż ja męża nie znam?

³⁵ A odpowiadając Anioł, rzekł jej: Duch Święty zstąpi na cię, a moc Najwyższego zacieni cię; przetoż i to, co się z ciebie święte narodzi, nazwane będzie Synem Bożym.

³⁶ A oto Elżbieta, pokrewna twoja, i ona poczęła syna w starości swojej, a ten miesiąc jest szósty onej, którą nazywano niepłodną.

³⁷ Bo nie będzie niemożne u Boga żadne słowo.

³⁸ I rzekła Maryja: Oto służebnica Pańska; niechże mi się stanie według słowa twego. I odszedł od niej Anioł.

³⁹ Tedy wstawszy Maryja w onych dniach, poszła w górną krainę z kwapieniem do miasta Judzkiego.

⁴⁰ A wszedłszy w dom Zacharyjaszowy, pozdrowiła Elżbietę.

⁴¹ I stało się, skoro usłyszała Elżbieta pozdrowienie Maryi, skoczyło niemowlątko w żywocie jej, i napełniona jest Elżbieta Duchem Świętym.

⁴² I zawołała głosem wielkim, i rzekła: Błogosławionaś ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota twego!

⁴³ A skądże mi to, iż przyszła matka Pana mego do mnie?

⁴⁴ Albowiem jako doszedł głos pozdrowienia twego do uszów moich, podskoczyło od radości niemowlątko w żywocie moim.

⁴⁵ A błogosławiona, która uwierzyła: Gdyż się wykonają te rzeczy, które jej są opowiedziane od Pana.

⁴⁶ Tedy rzekła Maryja: Wielbi dusza moja Pana;

⁴⁷ I rozradował się duch mój w Bogu, zbawicielu moim,

⁴⁸ Iż wejrzał na uniżenie służebnicy swojej; albowiem oto odtąd błogosławioną mię zwać będą wszystkie narody.

⁴⁹ Bo mi uczynił wielkie rzeczy ten, który mocny jest, i święte imię jego;

⁵⁰ I którego miłosierdzie zostaje od narodu do narodu nad tymi, co się go boją.

⁵¹ Dokazał mocy ramieniem swojem, i rozproszył pyszne w myślach serca ich.

⁵² Ściągnął mocarze z stolic ich, a wywyższył uniżone.

⁵³ Łaknące napełnił dobremi rzeczami, a bogacze rozpuścił próżne.

⁵⁴ Przyjął Izraela, sługę swego, pamiętając na miłosierdzie swoje.

⁵⁵ Jako mówił do ojców naszych, do Abrahama i nasienia jego na wieki.

⁵⁶ I została z nią Maryja jakoby trzy miesiące; potem się wróciła do domu swego.

⁵⁷ A Elżbiecie wypełnił się czas, aby porodziła, i porodziła syna.

⁵⁸ A usłyszawszy sąsiedzi i pokrewni jej, iż Pan z nią uczynił wielkie miłosierdzie swoje, radowali się pospołu z nią.

⁵⁹ I stało się, że ósmego dnia przyszli, aby obrzezali dzieciątko; i nazwali je imieniem ojca jego, Zacharyjaszem.

⁶⁰ Ale odpowiadając matka jego rzekła: Nie tak; lecz nazwany będzie Janem.

⁶¹ I rzekli do niej: Żadnego nie masz w rodzinie twojej, co by go zwano tem imieniem.

⁶² I skinęli na ojca jego, jako by go chciał nazwać.

⁶³ A on kazawszy sobie podać tabliczkę, napisał mówiąc: Jan jest imię jego. I dziwowali się wszyscy.

⁶⁴ A zarazem otworzyły się usta jego, i język jego, i mówił, wielbiąc Boga.

⁶⁵ I przyszedł strach na wszystkie sąsiady ich, i po wszystkiej górnej krainie Judzkiej rozgłoszone są wszystkie te słowa.

⁶⁶ Tedy wszyscy, którzy o tem słyszeli, składali to do serca swego, mówiąc: Cóż to wżdy za dziecię będzie? I była z nim ręka Pańska.

⁶⁷ A Zacharyjasz, ojciec jego, napełniony będąc Duchem Świętym, prorokował mówiąc:

⁶⁸ Błogosławiony niech będzie Pan, Bóg Izraelski, iż nawiedził i sprawił odkupienie ludowi swojemu;

⁶⁹ I wystawił nam róg zbawienia w domu Dawida, sługi swego,

⁷⁰ Tak jako mówił przez usta świętych proroków swoich, którzy byli od wieku:

⁷¹ Iż im miał dać wybawienie od nieprzyjaciół naszych i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzili;

⁷² Aby uczynił miłosierdzie z ojcami naszymi, i wspomniał na przymierze swoje święte,

⁷³ I na przysięgę, którą przysiągł Abrahamowi, ojcu naszemu, że nam to dać miał,

⁷⁴ Iżbyśmy mu bez bojaźni, z ręki nieprzyjaciół naszych będąc wybawieni, służyli;

⁷⁵ W świętobliwości i w sprawiedliwości przed obliczem jego, po wszystkie dni żywota naszego.

⁷⁶ A ty dzieciątko! Prorokiem Najwyższego nazwane będziesz; bo pójdziesz wprzód przed obliczem Pańskiem, abyś gotował drogi jego,

⁷⁷ A iżbyś dał znajomość zbawienia ludowi jego przez odpuszczenie grzechów ich.

⁷⁸ Przez wnętrzności miłosierdzia Boga naszego, w których nawiedził nas Wschód z wysokości.

⁷⁹ Aby się ukazał siedzącym w ciemności i w cieniu śmierci ku wyprostowaniu nóg naszych na drogę pokoju.

⁸⁰ A ono dzieciątko rosło, i umacniało się w duchu, i było na pustyniach aż do onego dnia, którego się okazało przed Izraelem.