⁸ Bo mąż nie jest z niewiasty, ale niewiasta z męża.

⁹ Albowiem mąż nie jest stworzony dla niewiasty, ale niewiasta dla męża.

¹⁰ A przetoż niewiasta powinna mieć władzę na głowie dla Aniołów.

¹¹ A wszakże mąż nie jest bez niewiasty, ani niewiasta nie jest bez męża w Panu.

¹² Albowiem jako niewiasta z męża jest, tak też mąż przez niewiastę; jednak wszystkie rzeczy są z Boga.

¹³ Sami u siebie rozsądźcie, przystoili niewieście bez nakrycia modlić się Bogu?

¹⁴ Azaż was i samo przyrodzenie nie uczy, iż mężowi, gdyby włosy zapuszczał, jest mu ku zelżywości?

¹⁵ Ale niewiasta, jeźli zapuszcza włosy, jest jej ku poczciwości, przeto iż jej włosy dane są za przykrycie.

¹⁶ A jeźliby się kto zdał być swarliwym, my takiego obyczaju nie mamy, ani zbory Boże.

¹⁷ A to opowiadając nie chwalę, że się nie ku lepszemu, ale ku gorszemu schodzicie.

¹⁸ Albowiem najprzód, gdy się wy schodzicie we zborze, słyszę, iż rozerwania bywają między wami, i poniekąd wierzę.

¹⁹ Bo muszą być kacerstwa między wami, aby ci, którzy są doświadczeni, byli jawnymi między wami.

²⁰ Gdy się wy tedy wespół schodzicie, nie jest to używać wieczerzy Pańskiej.

²¹ Albowiem każdy wieczerzę swoję pierwej zjada i jeden łaknie, a drugi jest pijany.

²² Azaż domów nie macie do jedzenia i do picia? Albo zborem Bożym gardzicie i zawstydzacie tych, którzy nie mają? Cóż wam rzekę? Pochwalęż was? W tem nie chwalę.

¹⁰ I pytali go uczniowie jego, mówiąc: Cóż tedy nauczeni w Piśmie powiadają, że ma Elijasz pierwej przyjść?

¹¹ A Jezus odpowiadając, rzekł im: Elijaszci pierwej przyjdzie i naprawi wszystko;

¹² Ale wam powiadam: Iż Elijasz już przyszedł, wszakże nie poznali go, ale uczynili mu, cokolwiek chcieli; takci i Syn człowieczy ma ucierpieć od nich.

¹³ Tedy zrozumieli uczniowie, że o Janie Chrzcicielu mówił do nich.

¹⁴ A gdy przyszli do ludu, przystąpił do niego człowiek, i upadł przed nim na kolana,

¹⁵ I rzekł: Panie! zmiłuj się nad synem moim: albowiem lunatykiem jest, i ciężko się trapi; częstokroć bowiem wpada w ogień, i częstokroć w wodę.

¹⁶ I przywiodłem go do uczniów twoich, ale go nie mogli uzdrowić.

¹⁷ A odpowiadając Jezus, rzekł: O rodzaju niewierny i przewrotny! Dokądże będę z wami? Dokądże was będę cierpiał? przywiedźcie mi go sam.

¹⁸ I zgromił onego dyjabła Jezus; i wyszedł od niego, i uzdrowiony jest on młodzieniec od onejże godziny.

¹ A gdy było rano, weszli w radę wszyscy przedniejsi kapłani i starsi ludu przeciwko Jezusowi, aby go zabili;

² I związawszy go, wiedli i podali Ponckiemu Piłatowi, staroście.

³ Tedy Judasz, który go był wydał, widząc, iż był osądzony, żałując tego, wrócił trzydzieści srebrników, przedniejszym kapłanom i starszym ludu.

⁴ Mówiąc: Zgrzeszyłem, wydawszy krew niewinną! A oni rzekli: Cóż nam do tego? ty ujrzysz!

⁵ A porzuciwszy one srebrniki w kościele, odszedł, a odszedłszy powiesił się.

⁶ Ale przedniejsi kapłani wziąwszy one srebrniki, mówili: Nie godzi się ich kłaść do skarbu kościelnego, gdyż zapłata jest krwi.

⁷ I naradziwszy się, kupili za nie rolę garncarzową na pogrzeb gościom.

⁸ Dlatego ona rola nazwana jest rolą krwi, aż do dnia dzisiejszego.

⁹ Tedy się wypełniło, co powiedziano przez Jeremijasza proroka, mówiącego: I wzięli trzydzieści srebrników, zapłatę oszacowanego, który był oszacowany od synów Izraelskich;

¹⁰ I dali je za rolę garncarzową, jako mi postanowił Pan.

¹¹ A Jezus stał przed starostą; i pytał go starosta, mówiąc: Tyżeś jest on król żydowski? A Jezus mu rzekł: Ty powiadasz.

¹² A gdy nań skarżyli przedniejsi kapłani i starsi, nic nie odpowiedział.

¹³ Tedy mu rzekł Piłat: Nie słyszyszże jako wiele przeciwko tobie świadczą?

¹⁴ Lecz mu nie odpowiedział i na jedno słowo, tak iż się starosta bardzo dziwował.

¹⁵ Ale na święto zwykł był starosta wypuszczać ludowi jednego więźnia, którego by chcieli.

¹⁶ I mieli natenczas więźnia znacznego, którego zwano Barabbasz.

¹⁷ A gdy się zebrali, rzekł do nich Piłat: Któregoż chcecie, abym wam wypuścił? Barabbasza, czyli Jezusa, którego zowią Chrystusem?

¹⁸ Bo wiedział, iż go z nienawiści wydali.

¹⁹ A gdy on siedział na sądowej stolicy, posłała do niego żona jego, mówiąc: Nie miej żadnej sprawy z tym sprawiedliwym; bom wiele ucierpiała dziś we śnie dla niego.

²⁰ Ale przedniejsi kapłani i starsi namówili lud, aby prosili o Barabbasza, a Jezusa, aby stracili.

²¹ A odpowiadając starosta, rzekł im: Którego chcecie, abym wam z tych dwóch wypuścił? a oni odpowiedzieli: Barabbasza.

²² Rzekł im Piłat: Cóż tedy uczynię z Jezusem, którego zowią Chrystusem? Rzekli mu wszyscy: Niech będzie ukrzyżowany.

²³ A starosta rzekł: Cóż wżdy złego uczynił? Ale oni tem bardziej wołali, mówiąc: Niech będzie ukrzyżowany!

²⁴ A widząc Piłat, iż to nic nie pomagało, ale owszem się większy rozruch wszczynał, wziąwszy wodę, umył ręce przed ludem, mówiąc: Nie jestem ja winien krwi tego sprawiedliwego; wy ujrzycie.

²⁵ A odpowiadając wszystek lud, rzekł: Krew jego na nas i na dziatki nasze.

²⁶ Tedy im wypuścił Barabbasza; ale Jezusa ubiczowawszy, wydał go, aby był ukrzyżowany.

²⁷ Tedy żołnierze starościni przywiódłszy Jezusa na ratusz, zebrali do niego wszystkę rotę;

²⁸ A zewlekłszy go, przyodziali go płaszczem szarłatowym;

²⁹ I uplótłszy koronę z ciernia, włożyli na głowę jego, i dali trzcinę w prawą rękę jego, a upadając przed nim na kolana, naśmiewali się z niego, mówiąc: Bądź pozdrowiony, królu żydowski!

³⁰ A plując na niego, wzięli onę trzcinę, i bili go w głowę jego.

³¹ A gdy się z niego naśmiali, zewlekli go z onego płaszcza, i oblekli go w szatę jego, i wiedli go, aby był ukrzyżowany.

³² A wychodząc znaleźli człowieka Cyrenejczyka, imieniem Szymon; tego przymusili, aby niósł krzyż jego.

³³ A przyszedłszy na miejsce rzeczone Golgota, które zowią miejscem trupich głów,

³⁴ Dali mu pić ocet z żółcią zmieszany; a skosztowawszy, nie chciał pić.

³⁵ A ukrzyżowawszy go, rozdzielili szaty jego, i miotali los, aby się wypełniło, co powiedziano przez proroka: Rozdzielili sobie szaty moje, a o odzienie moje los miotali.

³⁶ A siedząc, strzegli go tam.

³⁷ I przybili nad głową jego winę jego napisaną: Ten jest Jezus, król żydowski.

³⁸ Byli też ukrzyżowani z nim dwaj zbójcy, jeden po prawicy, a drugi po lewicy.

³⁹ A ci, którzy mimo chodzili, bluźnili go, chwiejąc głowami swojemi,

⁴⁰ I mówiąc: Ty, co rozwalasz kościół, a w trzech dniach budujesz go, ratuj samego siebie; jeźliś jest Syn Boży, zstąp z krzyża.

⁴¹ Także i przedniejsi kapłani z nauczonymi w Piśmie, i z starszymi, naśmiewając się, mówili:

⁴² Inszych ratował, a samego siebie ratować nie może; jeźliż jest król Izraelski, niech teraz zstąpi z krzyża, a uwierzymy mu.

⁴³ Dufał w Bogu, niechże go teraz wybawi, jeźli się w nim kocha; boć powiedział: Jestem Synem Bożym.

⁴⁴ Także też i zbójcy, którzy byli z nim ukrzyżowani, urągali mu.

⁴⁵ A od szóstej godziny stała się ciemność po wszystkiej ziemi aż do dziewiątej godziny.

⁴⁶ A około dziewiątej godziny zawołał Jezus głosem wielkim, mówiąc: Eli, Eli, Lama Sabachtani! to jest, Boże mój! Boże mój! czemuś mię opuścił?

⁴⁷ Tedy niektórzy z tych, co tam stali, usłyszawszy to, mówili: Elijasza ten woła.

⁴⁸ A zarazem bieżawszy jeden z nich, wziął gąbkę, i napełnił ją octem, a włożywszy na trzcinę, dał mu pić.

⁴⁹ A drudzy mówili: Zaniechaj; patrzajmy, jeźli przyjdzie Elijasz, aby go wybawił.

⁵⁰ Ale Jezus zawoławszy po wtóre głosem wielkim, oddał ducha.

⁵¹ A oto zasłona kościelna rozerwała się na dwoje od wierzchu aż do dołu, i trzęsła się ziemia, a skały się rozpadały.

⁵² I groby się otwierały, a wiele ciał świętych, którzy byli zasnęli, powstało:

⁵³ A wyszedłszy z grobów po zmartwychwstaniu jego, weszli do miasta świętego, i pokazali się wielom.

⁵⁴ Tedy setnik i ci, co z nim Jezusa strzegli, widząc trzęsienie ziemi, i to, co się działo, zlękli się bardzo, mówiąc: Prawdziwieć ten był Synem Bożym.

⁵⁵ A było tam wiele niewiast z daleka się przypatrujących, które były przyszły za Jezusem od Galilei, posługując mu;

⁵⁶ Między któremi była Maryja Magdalena, i Maryja, matka Jakóbowa i Jozesowa, i matka synów Zebedeuszowych.

⁵⁷ A gdy był wieczór, przyszedł człowiek bogaty z Arymatyi, imieniem Józef, który też był uczniem Jezusowym.

⁵⁸ Ten przyszedłszy do Piłata, prosił o ciało Jezusowe. Tedy Piłat rozkazał, aby mu było ono ciało oddane;

⁵⁹ A Józef wziąwszy ono ciało, uwinął je w czyste prześcieradło;

⁶⁰ I położył je w nowym grobie swoim, który był w opoce wykował; a przywaliwszy do drzwi grobowych kamień wielki, odszedł.

⁶¹ A była tam Maryja Magdalena, i druga Maryja, które siedziały przeciwko grobowi.

⁶² A drugiego dnia, który był pierwszy po przygotowaniu, zgromadzili się przedniejsi kapłani i Faryzeuszowie do Piłata.

⁶³ Mówiąc: Panie! wspomnieliśmy, iż on zwodziciel powiedział, gdy jeszcze żyw był: Po trzech dniach zmartwychwstanę.

⁶⁴ Rozkaż tedy obwarować grób aż do dnia trzeciego, by snać przyszedłszy uczniowie jego w nocy, nie ukradli go, i nie powiedzieli ludowi, iż powstał od umarłych; i będzie pośledni błąd gorszy niż pierwszy.

⁶⁵ Rzekł im Piłat: Macie straż, idźcież, obwarujcie, jako umiecie.

⁶⁶ A oni poszedłszy, osadzili grób strażą, zapieczętowawszy kamień.