Psalms 17

¹Modlitwa Dawidowa. Wysłuchaj, Panie! sprawiedliwość moję; miej wzgląd na wołanie moje; przyjmij w uszy modlitwę moję, którą czynię usty nieobłudnemi.

²Od obliczności twojej sąd mój niech wynijdzie; oczy twoje niech patrzą na uprzejmość.

³Doświadczyłeś serca mego, nawiedziłeś je w nocy; doświadczyłeś mię ogniem, aleś nic nie znalazł; myśli moje nie uprzedzają ust moich.

⁴Co się tknie spraw ludzkich według słowa ust twoich, chroniłem się drogi okrutnika.

⁵Zatrzymuj kroki moje na drogach twych, aby się nie chwiały nogi moje.

⁶Ja cię wzywam, bo mię wysłuchiwasz, Boże! Nakłoń ucha twego ku mnie, wysłuchaj słowa moje.

⁷Okaż miłosierdzie twoje, ty, który ochraniasz ufających w tobie od tych, którzy powstawają przeciwko prawicy twojej.

⁸Strzeż mię jako źrenicy oka; pod cieniem skrzydeł twoich ukryj mię.

⁹Przed twarzą niepobożnych, którzy mię niszczą, przed nieprzyjaciółmi duszy mojej, którzy mię ogarnęli.

¹⁰Tukiem swoim okryli się; hardzie mówią usty swemi.

¹¹Gdziekolwiek idziemy, obtoczyli nas; oczy swe nasadzili, aby nas potrącili ku ziemi.

¹²Każdy z nich podobien jest lwowi pragnącemu łupu, i lwięciu siedzącemu w jamie.

¹³Powstańże, Panie! uprzedź twarz jego, potrąć go, wyrwij duszę moję od niezbożnego mieczem twoim.

¹⁴Wyrwij mię od ludzi ręką twoją, o Panie! od ludzi tego świata, których dział jest w tym żywocie, a których brzuch z szpiżarni twojej napełniasz, skąd nasyceni bywają, i synowie ich, a zostawiają ostatki swoje dzieciom swoim.

¹⁵Ale ja w sprawiedliwości oglądam oblicze twoje; gdy się ocucę, nasycony będę obrazem obliczności twojej.