Przysłów 5

¹Synu mój! bądź pilen mądrości mojej, a ku mojej roztropności nakłoń ucha twego,

²Abyś strzegł ostrożności, a umiejętność aby wargi twoje zachowała.

³Bo choć niewiasty obcej wargi miodem opływają, a gładsze niż oliwa usta jej:

⁴Ale ostatnie rzeczy jej gorzkie jak piołun, a ostre jako miecz na obie strony ostry.

⁵Nogi jej zstępują do śmierci, a do piekła chód jej prowadzi.

⁶Jeźlibyś zważyć chciał ścieszkę żywota jej, nie pewne są drogi jej, nie poznasz ich.

⁷Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a nie odstępujcie od powieści ust moich.

⁸Oddal od niej drogę twoję, a nie przybliżaj się ku drzwiom domu jej.

⁹Byś snać nie podał obcym sławy twojej, a lat twoich okrutnikowi;

¹⁰By się snać nie nasycili obcy siłą twoją, a prace twoje nie zostały w domu cudzym;

¹¹I narzekałbyś w ostateczne czasy twoje, gdybyś zniszczył czerstwość twoję i ciało twoje;

¹²I rzekłbyś: O jakożem miał ćwiczenie w nienawiści, a strofowaniem gardziło serce moje!

¹³Nie słuchałem głosu ćwiczących mię, a tym, którzy mię uczyli, nie nakłaniałem ucha mego!

¹⁴Maluczkom nie przyszedł we wszystko nieszczęście, w pośród zebrania i zgromadzenia.

¹⁵Pij wodę ze zdroju twego, a wody płynące ze źródła twego!

¹⁶Niech się precz rozchodzą źródła twoje, a po ulicach strumienie wód.

¹⁷Miej je sam dla siebie, a nie obcy z tobą.

¹⁸Niech nie będzie zdrój twój błogosławiony, a wesel się z żony młodości twojej.

¹⁹Niechżeć będzie jako łani wdzięczna, i sarna rozkodzna; niech cię nasycają piersi jej na każdy czas, w miłości jej kochaj się ustawicznie.

²⁰Bo przeczże się masz kochać w obcej, synu mój! i odpoczywać na łonie cudzej?

²¹Gdyż przed oczyma Pańskiemi są drogi człowiecze, a on wszystkie ścieszki jego waży.

²²Nieprawości własne pojmają niezbożnika, a w powrozach grzechu swego uwikle się.

²³Onci umrze, przeto, że nie przyjmował ćwiczenia, a dla wielkości głupstwa swego będzie błądził.