Przysłów 2

¹Synu mój! jeźli przyjmiesz słowa moje, a przykazanie moje zachowasz u siebie;

²Nadstawiszli mądrości ucha twego, i nakłoniszli serca twego do roztropności;

³Owszem, jeźli na rozum zawołasz, a roztropności wezwieszli głosem swoim;

⁴Jeźli jej szukać będziesz jako srebra, a jako skarbów skrytych pilnie szukać będziesz:

⁵Tedy zrozumiesz bojaźń Pańską, a znajomość Bożą znajdziesz.

⁶Albowiem Pan daje mądrość, z ust jego pochodzi umiejętność i roztropność.

⁷On zachowuje uprzejmym prawdziwą mądrość; on jest tarczą chodzącym w szczerości,

⁸Aby strzegli ścieżek sądu; on drogi świętych swoich strzeże.

⁹Tedy wyrozumiesz sprawiedliwość, i sąd, i prawość, i wszelką ścieszkę dobrą.

¹⁰Gdy wnijdzie mądrośu w serce twoje, a umiejętność duszy twojej wdzięczna będzie:

¹¹Tedy cię ostrożność strzedz będzie, a opatrzność zachowa cię.

¹²Wyrywając cię od drogi złej, i od człowieka mówiącego przewrotności;

¹³Od tych, którzy opuszczają ścieszki proste, udawając się drogami ciemnemi;

¹⁴Którzy się radują, gdy czynią złe, a weselą się w złośliwych przewrotnościach;

¹⁵Których ścieszki są krzywe, a sami są przewrotnymi na drogach swoich;

¹⁶Wyrywając cię od niewiasty postronnej i obcej, która pochlebia łagodnemi słowy;

¹⁷Która opuszcza wodza młodości swojej, a przymierza Boga swojego zapomina.

¹⁸Bo się nachyla ku śmierci dom jej, a do umarłych ścieszki jej.

¹⁹Wszyscy, którzy do niej wchodzą, nie wracają się, ani trafiają na ścieszkę żywota.

²⁰A przetoż będziesz chodził drogą dobrych, a ścieżek sprawiedliwych będziesz przestrzegał.

²¹Albowiem cnotliwi będą mieszkali na ziemi, a szczerzy trwać będą na niej;

²²Ale niepobożni z ziemi wykorzenieni będą, a przewrotni będą z niej wygładzeni.