Job 8

¹I odpowiedział Bildad Suhytczyk, a rzekł:

²Pokądże rzeczy takowe mówić będziesz? a pokąd będą słowa ust twoich jako wiatr gwałtowny?

³Izażby miał Bóg sąd podwrócić? a Wszechmocny miałby sprawiedliwość wynicować?

⁴Że synowie twoi zgrzeszyli przeciw niemu, przetoż ich puścił w rękę nieprawości ich.

⁵Jeźli się ty wczas nawrócisz do Boga, a będziesz się modlił Wszechmocnemu;

⁶Jeźli będziesz czystym i szczerym; tedyć pewnie ocuci dla ciebie, i spokojne uczyni mieszkanie sprawiedliwości twojej.

⁷A choć początek twój mały będzie, jednak ostatek twój bardzo się rozmnoży.

⁸Bo spytaj się proszę wieku starego, a nagotuj się ku wyszpiegowaniu ojców ich.

⁹(Gdyż wczorajszymi jesteśmy, a nic nie wiemy, ponieważ jako cień są dni nasze na ziemi.)

¹⁰Oni cię nauczą i powiedząć, i z serca swego wypuszczą słowa.

¹¹Azaż urośnie sitowie bez wilgotności? Izali urośnie rogoża bez wody?

¹²Owszem jeszcze w zieloności swojej, niż bywa podcięta, prędzej niż inna trawa usycha.

¹³Takieć są drogi wszystkich, którzy zapominają Boga; i tak nadzieja obłudnika zginie.

¹⁴Podcięta bywa nadzieja jego, a jako dom pająka ufanie jego.

¹⁵Spolężeli na domu swoim, nie ostoi się; wesprzeli się na nim, nie zadzierzy się.

¹⁶Zieleni się na słońcu, i w ogrodzie jego świeża latorośl jego wyrasta.

¹⁷Nad ródłem splątają się korzenie jego, i na miejscu kamienistem rozkłada się.

¹⁸Ale gdy go wytną z miejsca jego, tedy się go miejsce zaprze, mówiąc: Niewidziałem cię.

¹⁹Toć to jest wesele drogi jego, a inny z ziemi wyrośnie.

²⁰Oto Bóg nie odrzuci człowieka szczerego, ale złośnikom nie poda ręki.

²¹Aż się napełnią śmiechem usta twe, a wargi twoje wykrzykaniem.

²²Gdyż, którzy cię mają w nienawiści, obleczeni będą wstydem, a przybytku niepobożnych nie będzie.