Job 35

¹Nadto mówił Elihu, i rzekł:

²I mniemasz, żeś to z rozsądkiem rzekł: Sprawiedliwość moja przechodzi Boską?

³Boś powiedział: Cóż mi pomoże? a co wezmę za pożytek, choćbym nie grzeszył?

⁴Ale ja tobie dowodnie odpowiem, i towarzyszom twoim z tobą.

⁵Spojrzyj w niebo, a obacz; przypatrz się obłokom, jako są wyższe nad cię.

⁶Jeźli zgrzeszysz, cóż uczynisz przeciwko niemu? a jeźliby były rozmnożone nieprawości twoje, cóż mu uczynisz?

⁷Jeźlibyś był sprawiedliwym, cóż mu dasz? albo cóż weźmie z ręki twojej?

⁸Człowiekowi podobnemu tobie niezbożność twoja zaszkodzi, a synowi człowieczemu pomoże sprawiedliwość twoja.

⁹Z mnóstwa uciśnionych, którzy do tego przywiedzieni są; aby narzekali i wołali dla ramienia mocarzów,

¹⁰Żaden nie mówi: Gdzież jest Bóg, stworzyciel mój, choć on daje śpiewanie i w nocy?

¹¹Choć nas wyucza nad bydlęta ziemskie, a nad ptastwo niebieskie czyni nas mędrszymi.

¹²Tedy wołająli dla hardości złych, on ich nie wysłuchuje.

¹³Bo obłudy nie wysłucha Bóg, a Wszechmocny nie patrzy na nich.

¹⁴Dopieroż nie wysłucha ciebie, ponieważ mówisz: Nie widzisz tego; osądźże się przed nim, a oczekuj go,

¹⁵Gdyż cię jedno trochę nawiedził gniew jego, jakoby nie wiedział wielkości grzechów twoich.

¹⁶Przetoż Ijob próżno otwiera usta swe, a bez umiejętności rozmnaża słowa swoje.