Hioba 12

¹Zatem odpowiedział Ijob i, rzekł:

²Wieraście wy sami ludźmi? i z wamiż umrze mądrość?

³Teżci ja mam serce jako i wy, anim jest podlejszym niżeli wy; a któż i tego nie wie, co i wy?

⁴Pośmiewiskiem jestem przyjacielowi memu, który gdy woła do Boga, ozywa mu się; naśmiewiskiem jest sprawiedliwy i doskonały.

⁵Ten, co jest upadku bliski, jest pochodnią wzgardzoną człowiekowi, według myśli pokoju zażywającemu.

⁶Spokojne i bezpieczne są namioty zbójców tych, którzy draźnią Boga, którym Bóg daje w ręce dobre rzeczy.

⁷A nawet pytaj się proszę bydląt, a one cię nauczą; i ptastwa niebieskiego, a oznajmi tobie.

⁸Albo się rozmów z ziemią, a ona cię nauczy, i rozpowiedząć ryby morskie.

⁹Któż nie wie z tych wszystkich rzeczy, że to ręka Pańska sprawiła?

¹⁰W którego ręku jest dusza wszelkiej rzeczy żywej, i duch wszelkiego ciała ludzkiego.

¹¹Azaż nie ucho mowy doświadcza, jako usta pokarmu smakują?

¹²W ludziach starych jest mądrość, a w długich dniach roztropność.

¹³Dopieroż u Pana jest mądrość, i siła, i rada, i umiejętność.

¹⁴Oto on burzy, a nikt nie zbuduje; zamknie człowieka, a nikt mu nie otworzy.

¹⁵On gdy zatrzyma wody, wyschną; a gdy je wypuści, podwracają ziemię.

¹⁶U niego jest moc i mądrość. Jego jest błądzący, i w błąd zawodzący.

¹⁷On obiera radców z mądrości, a sędziów przywodzi do głupstwa.

¹⁸On pas królów rozwiązuje, i znowu przepasuje pasem biodra ich.

¹⁹Podaje książęta na łup, a mocarze podwraca.

²⁰Odejmuje usta krasomówcom, a rozsądek starym odbiera.

²¹Wylewa wzgardę na książęta, a mdli siły mocarzów.

²²On odkrywa głębokie rzeczy z ciemności, a wywodzi na jaśnię cień śmierci.

²³Rozmnaża narody, i wytraca je; rozszerza lud, i umniejsza go.

²⁴On odejmuje serca przełożonym ludu ziemi, a czyni, że błądzą po pustyni bezdrożnej;

²⁵Że macają w ciemnościach, gdzie nie masz światłości, a sprawuje, że błądzą jako pijani.