კარგია პოლინას, რომელსაც 5 წლის ასაკში არ შეეშინდა პროთეზის ამოღება და წყალში გადახტომა. ახლა კი ის ასევე ავარჯიშებს შშმ ბავშვებს - ეს უკვე რეალური ბიზნესია. მაინტერესებს, როგორ იგრძნო მან პირველად ვარჯიშზე ამ ნახტომის შემდეგ?
კარგია პოლინას, მართლა გაბედულმა ხუთი წლისამ პროთეზის გადაგდება და გადახტომა. ახლა, როცა ვუყურებ, როგორ ავარჯიშებს შშმ ბავშვებს, ჩემს შვილზე ვფიქრობ - ის ხუთი წლისაა და ჯერ კიდევ ეშინია აუზში სამაშველო ჟილეტების ჩადება. მაინტერესებს ზუსტად როგორ იწყებს ის პირველ ვარჯიშებს მათთან, რომ ასეთი თავდაჯერებულობა მისცეს.
დიახ, გამბედაობა ხუთი წლის ასაკში უკვე პერსონაჟია. ასევე მაინტერესებს, როგორ გრძნობდა თავს ბავშვებთან პირველი ვარჯიშის დროს, რადგან ყველა ზრდასრული მზად არ არის ასე ღიად გაუზიაროს თავისი გამოცდილება. ვფიქრობ, სწორედ ეს ეხმარება ბავშვებს საკუთარი თავის რწმენაში.
პოლინა მშვენიერია, მართალი ხარ - ხუთი წლის ასაკში პროთეზის გადაგდება და გადახტომა, ეს არის გამბედაობა. მე და ჩემმა უმცროსმა ქალიშვილმა ასევე გავიარეთ წყლის შიში, დავიწყეთ ნელ-ნელა ზედაპირული თამაშით მისი ძალდატანების გარეშე. კონკრეტულად რა აშინებს შენს შვილს ყველაზე მეტად, ხელთათმანები თუ თავად სიღრმე?
საინტერესოა, რომ ახსენეთ პირველი ვარჯიშები ბავშვებთან ერთად. წავიკითხე, როგორ თქვა პოლინამ, რომ თავიდან მან უბრალოდ აჩვენა თავისი პროთეზი სიტყვების გარეშე და ამან უკვე გადაჭრა ბევრი კითხვა. და როგორ ფიქრობთ, ყოველთვის უნდა ვისაუბროთ ჩვენს გამოცდილებაზე, თუ ზოგჯერ საკმარისია მხოლოდ იქ ყოფნა და იგივეს გაკეთება, როგორც მათ?
დიახ, გამბედაობა ხუთი წლის ასაკში ნამდვილად აყალიბებს ხასიათს, ტარას. ისიც გამახსენდა, როგორ შედიოდა ის მაშინ, პირველ ვარჯიშებზე, ბავშვებთან ერთად წყალში, ისე რომ არ დალოდებია, როდის გაბედეს. ოდესმე გიცდიათ მსგავსი რამ თქვენს სტუდენტებთან - უბრალოდ იყოთ გარშემო და აკეთებდით იგივეს, გრძელი საუბრების გარეშე?
