Nuk pres më asgjë të mirë nga jeta. Ku të gjeni mbështetje?përkthyer

Pyetja e lexuesit:

mirëmbrëma! E pashë këtë kontakt në faqe sepse kërkoja një psikolog ortodoks dhe vendosa të përpiqem të shkruaj, sepse e kuptoj që kam nevojë për ndihmë. Shkurtimisht për veten dhe problemin tuaj. Unë quhem M., jam 40 vjeç, i pamartuar, nuk kam fëmijë, jetoj me nënën dhe vëllanë. Një vit më parë, babai im vdiq nga kanceri. Dy muajt e parë pas vdekjes së babait tim, u mbajta dhe nuk u çalova. Por sapo babai ndërroi jetë, m'u duk sikur jeta ishte prishur, unë isha prishur, gjithçka në shtëpi ishte prishur menjëherë. Mbështetja dhe mbështetja janë zhdukur. U shfaq një frikë e egër se mund të mbetesha vetëm, se nuk kishte ndihmë nga jashtë. Unë kam zhvilluar një fobi të të qenit vetëm në shtëpi; në mëngjes ngrihem me dridhje në trup. Në të njëjtën kohë, kishte një periudhë në punë kur kompania ishte ngrirë. Shkova në punë, por meqë nuk kishte asgjë për të bërë atje, u ula dhe u futa në vetvete: jeta nuk ishte e suksesshme, vetmia më trembi aq shumë sa duart më dridheshin. Kishte një periudhë kur për shkak të nervave mamaja u sëmur: spital, reanimacion. Në këtë moment pothuajse u çmenda, fillova të qaja gjatë gjithë kohës. Rezultati ishte diagnoza e një psikiatri: depresioni simptomatik.

Unë u trajtova në një klinikë neuroze për një muaj dhe dola pak më e qetë. Pas 2 javësh, përsëri ankth, thjesht nga askund. Dhe gjithë kësaj iu shtua edhe...