E diela e të gjithë shenjtorëve: Mateu 10:32–33, 37–38, 19:27–30përkthyer

Leximi i Ungjillit për të Dielën e Gjithë Shenjtorëve nxjerr në pah shenjën thelbësore të shenjtërisë: përkushtimin e plotë ndaj Krishtit. Vendosja e tij menjëherë pas Rrëshajëve nuk është e rastësishme. Zbritja e Frymës së Shenjtë nuk është thjesht një ngjarje historike, por lind brenda Kishës frytet e hirit, domethënë shenjtorët. Shenjtorët janë ata që rrëfejnë Krishtin me fjalë, me vepra, me flijime dhe me durim të kryqit.

Zoti thotë: “Këdo, pra, që më njeh përpara njerëzve, do ta njoh edhe unë përpara Atit tim që është në qiej.” Rrëfimi i Krishtit nuk është thjesht një deklaratë e jashtme ose një shprehje momentale e fesë. Është manifestimi i një marrëdhënieje të gjallë me personin e Tij. Besimtari thirret të dëshmojë për Krishtin jo vetëm kur kjo është e lehtë dhe e pranueshme nga shoqëria, por edhe kur ka një kosto. Për këtë arsye, Kisha e lidh këtë pasazh me të gjithë shenjtorët, sepse të gjithë shenjtorët – qofshin martirë, murgjërorë, hierarkë apo të drejtë – e jetuan këtë rrëfim si një martirizim të përditshëm e ndonjëherë edhe të përgjakshëm.

Në të kundërt, mohimi i Krishtit nuk i referohet vetëm një refuzimi të qartë të Tij, por edhe…