Κυριακή των Αγίων Πάντων: Ματθαίος 10:32–33, 37–38, 19:27–30μετάφραση

Το ευαγγελικό ανάγνωσμα για την Κυριακή των Αγίων Πάντων αναδεικνύει το ουσιαστικό σημάδι της αγιότητας: την πλήρη αφοσίωση στον Χριστό. Η τοποθέτησή του αμέσως μετά την Πεντηκοστή δεν είναι τυχαία. Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά γεννά μέσα στην Εκκλησία τους καρπούς της χάριτος, δηλαδή τους Αγίους. Οι Άγιοι είναι εκείνοι που ομολόγησαν τον Χριστό με λόγο, με πράξεις, με θυσίες και με υπομονή στο σταυρό.

Ο Κύριος λέει: «Καθέναν λοιπόν που με αναγνωρίζει ενώπιον των ανθρώπων, θα τον αναγνωρίσω και εγώ ενώπιον του Πατέρα μου στους ουρανούς». Η ομολογία του Χριστού δεν είναι απλώς μια εξωτερική δήλωση ή μια στιγμιαία έκφραση θρησκευτικότητας. Είναι η εκδήλωση μιας ζωντανής σχέσης με το πρόσωπό Του. Ο πιστός καλείται να δώσει μαρτυρία για τον Χριστό όχι μόνο όταν αυτό είναι εύκολο και κοινωνικά αποδεκτό, αλλά και όταν έχει κόστος. Για το λόγο αυτό, η Εκκλησία συνδέει αυτό το απόσπασμα με τους Αγίους Πάντες, γιατί όλοι οι Άγιοι -είτε μάρτυρες, είτε μοναχοί, ιεράρχες είτε δίκαιοι- έζησαν αυτή την ομολογία ως καθημερινό, και μερικές φορές ακόμη και αιματηρό, μαρτύριο.

Αντίθετα, η άρνηση του Χριστού δεν αναφέρεται μόνο σε ρητή απόρριψή Του, αλλά και…