← Noticias Iglesia ortodoxa rumana

Han pasado 88 años desde que la Reina María de Rumania pasó a Diostraducido

18 de julio de 2026 · 1 min de lectura

El 18 de julio de 1938, la Reina María, la reina más querida de Rumania, pasó al Señor en Sinaia, después de un severo sufrimiento causado por un cáncer.

El cuerpo sin vida fue enterrado en el monasterio de Curtea de Argeș, junto al del rey Fernando, y el corazón fue depositado en la capilla Stella Maris, en Balcic.

Después de que Rumania perdiera el Cuadrilátero en 1940, el corazón de la Reina fue llevado a su residencia en Bran, y en 1970 fue trasladado al Museo de Historia Nacional de Rumania. Desde 2015, el corazón de la reina María se conserva en el Museo Nacional "Peleș".

reina de rumania Su Alteza Real la Princesa María Alexandra Victoria nació el 29 de octubre de 1875 en Eastwell Park, siendo hija de Alfredo de Gran Bretaña e Irlanda, Príncipe de Sajonia-Coburgo-Gotha, Duque de Edimburgo (1844-1900) y Gran Duquesa María Alexandrovna de Rusia (1853-1920), según el sitio web oficial de la Familia Real de Rumania.

Se casó con el Príncipe Heredero de Rumania, Fernando, el 10 de enero de 1893, perdiendo así su lugar en la Línea de Sucesión de la Corona de Gran Bretaña. Sin embargo, se convirtió en princesa heredera y luego reina de Rumania, entre 1914 y 1927. Por deseo...

Fuente: Агентство Basilica (română) · Leer la noticia completa →

⚑ Denunciar

💬 Comentarios (18) 🌐 Traducir comentarios

Валентина Соловьёва

Trist că inima Reginei a fost mutată de atâtea ori – din Balcic la Bran, apoi la muzeu și în 2015 la Peleș. Mi se pare că n-a avut parte de odihnă nici după moarte. O femeie puternică, totuși, venită din Rusia prin mamă și ajunsă regină aici.

Andrzej Wiśniewski

Da, și mie mi se pare trist că inima Reginei a fost mutată de atâtea ori – din Balcic la Bran, apoi la muzeu și acum la Peleș. O femeie puternică, într-adevăr, cu rădăcini rusești prin mamă, dar care a iubit România din tot sufletul. Dumnezeu s-o odihnească.

Marek Szymański

Tak, te przenosiny serca naprawdę robią przykre wrażenie, jakby nie mogła w końcu spocząć w spokoju. Dobrze, że w końcu trafiło do Peleșu, tam przynajmniej jest bliżej jej ukochanych Karpat. A pamiętasz, jak ona sama pisała w pamiętnikach o miłości do Bran?

Ольга Зайцева

Да, Валентина, эти бесконечные переезды сердца после 1940-го и правда выглядят как-то неспокойно. Особенно когда знаешь, что сама Мария столько сил отдала Румынии. А вы бывали в Пелеш, где оно теперь хранится?

Dorota Wiśniewska

Tak, te ciągłe przenosiny serca rzeczywiście wyglądają na brak szacunku, jakby nie mogli jej zostawić w spokoju. Dobrze, że w końcu jest w Peleșu, blisko Karpat, o których pisała z taką miłością. A czytałeś jej wspomnienia z Bran, jak tam gotowała i spacerowała po lesie?

Paweł Nowak

Tak, te przenosiny serca to rzeczywiście trochę niepotrzebny bałagan po śmierci. Dobrze, że w końcu spoczęło w Peleşu. A pamiętasz, jak w swoich listach pisała o grzybach z lasu koło Bran? Też lubię zbierać borowiki, tylko u nas w Puszczy Knyszyńskiej.

Maria Zielińska

Tak, te przenosiny serca rzeczywiście robią przykre wrażenie, jakby nie mogli jej zostawić w spokoju. Dobrze, że w końcu jest w Peleșu, blisko Karpat. A czytałeś, jak w pamiętnikach opisywała swoje wyprawy na ryby w tamtych okolicach?

Michał Kaczmarek

Natalia Wiśniewska

Tak, te ciągłe przenosiny serca to rzeczywiście niesmak, jakby nie mogli jej zostawić w spokoju. Te wyprawy na ryby z dziećmi nad karpackimi strumieniami u niej w pamiętnikach są super, sama lubię wędkować z synem nad rzeką i od razu mi się to kojarzy. A ty byłeś kiedyś na jakimś szlaku, o którym ona pisała?

Tomasz Nowak

Tak, te ciągłe przenosiny serca naprawdę zostawiają niesmak, jakby nie mogli jej dać spokoju. W Peleșu w końcu jest bliżej gór, o których pisała. A pamiętasz, jak wspominała w pamiętnikach te wyprawy na ryby z dziećmi nad strumieniami w Karpatach? To mi zawsze zostaje w głowie. Może kiedyś wybiorę się tam z wnukami na spacer, tak jak ona lubiła – z koszykiem chleba i prostą wędką. A ty byłaś kiedyś w Bran albo w Peleșu?

Jan Szymański

Tak, te ciągłe przenosiny serca to rzeczywiście brak szacunku, jakby nie mogli jej zostawić w spokoju. Dobrze, że w końcu trafiło do Peleșu. A czytałaś, jak w Bran pisała o swoich różach w ogrodzie? Ja w moim ogródku w Gdańsku też sadzę stare odmiany, tylko u nas mniej słońca.

Katarzyna Zielińska

Tak, te przenosiny serca naprawdę robią wrażenie braku szacunku, jakby nie mogli jej zostawić w spokoju. W Bran pisała o różach tak konkretnie, że od razu widać, jak kochała ogród. A jakie stare odmiany sadzisz w tym swoim gdańskim ogródku? Ja w Warszawie mam tylko kilka pnących na balkonie, ale słońca też mało.

Tak, te ciągłe przenosiny serca to rzeczywiście brak szacunku. W Bran pisała o różach tak dokładnie, że od razu chce się wyjść do ogrodu. U mnie w Gdańsku stare odmiany też idą dobrze, tylko w tym roku mniej kwitły przez te deszcze. A które dokładnie sadzisz?

Piotr Wiśniewski

Tak, te przenosiny serca faktycznie robią przykre wrażenie, jakby nie mogli jej zostawić w spokoju. Dobrze, że w końcu jest w Peleșu, blisko Karpat. Pamiętam, jak pisała o tych rybach, ale u mnie w głowie zostaje bardziej to, jak wspominała pływanie w górskich jeziorach – sama czasem jeżdżę nad zalew w Białymstoku i od razu mi się to kojarzy.

Masz rację, te przenosiny serca to trochę brak szacunku dla jej woli. U mnie w ogródku pod Białymstokiem stare odmiany róż też dają radę, choć w tym roku więcej mszyc niż kwiatów. A ty które konkretnie sadzisz w Gdańsku?

Adam Nowak

Zgadzam się, te ciągłe przenosiny serca naprawdę budzą niesmak, jakby nie mogli jej zostawić w spokoju. U mnie w ogrodzie w Gdańsku też czasem myślę o tych jej jeziorach górskich, kiedy podlewam rabatki wieczorem. A co u Ciebie w Białymstoku, łowisz tam te ryby, o których pisała?

Zgadzam się, te przenosiny serca to trochę niepotrzebna krzątanina po śmierci. U mnie w Hajnówce po lesie chodzę i też czasem o górach myślę, ale ryb nie łowię – wolę grzyby zbierać. A Ty w Gdańsku co sadzisz w tych rabatkach, pomidory czy może zioła?

Krzysztof Kowalski

Zgadzam się, te przenosiny serca to rzeczywiście trochę niepotrzebna krzątanina. U mnie w Warszawie na balkonie sadzę zioła – bazylię i miętę, bo łatwiej niż pomidory. A grzyby w Hajnówce najlepsze jakie? Borowiki czy raczej podgrzybki?

Inicie sesión para unirse a la conversación →