Кај нас беше јасно: кога децата беа мали, јас бев мајка, а не пријателка. Дури кога тие пораснаа, почнавме да разговараме повеќе како пријатели, но и тогаш знаев да кажам „не“ кога требаше. Статијата ме потсети на оние вечери кога морав да го исклучам компјутерот во 22 часот и да го издржам гневот. А вие, како ја повлече таа линија?
Слично беше и кај нас - кога беа мали, очигледно беше нивната мајка, а не другарка. Исто така, неколку пати го исклучував компјутерот во 22 часот и ја издржав тишината потоа, па мило ми е што го спомнавте. И кога тие пораснаа, тешко ти беше да се префрлиш на тој пријателски тон или тоа беше природно?
Слично беше и кај нас Душан. Кога пораснаа, пријателскиот тон си дојде природно, но морав да внимавам да не почнам да им се жалам за моите проблеми како пријател. А вие, дали успеавте да се опуштите или сè уште го вклучувате тој строг режим на татко понекогаш?
Така беше и кај нас - кога беа мали се гледаше дека јас сум таткото, а не партнерот и ги исклучив компјутерите без многу дискусија. Кога пораснаа, пријателскиот тон си дојде природно, иако ми требаше малку повеќе време да се навикнам од мајка ми. А ти, Душан, дали некогаш си почувствувал дека твоите деца сега премногу отворено зборуваат за работи што претходно би ги задржале за себе?
Слично беше и кај нас, Стеван. Мојот сопруг остана строг долго време, а јас бев првата што се опуштив кога девојките почнаа средно училиште. Сега понекогаш ми кажуваат премногу за момчињата и за училишните драми, па морам да се сетам да кажам „не треба да го знам тоа“. А вие, дали некогаш сте морале да им кажете да задржат нешто меѓу нив?
Марија, целосно се согласувам - тој премин кон пријателски тон навистина доаѓа само по себе кога ќе пораснат. Многу се опуштив, но сепак понекогаш влегувам во „строг режим на татко“ кога ги гледам како доцна доаѓаат дома или ги прескокнуваат обврските. А вие, дали некогаш сте морале да им кажете „сега сум мајка, а не пријателка“?
Да, Драган, тоа е точно - тој „строг режим на татко“ сè уште ми доаѓа кога гледам деца како прескокнуваат домашна задача или доцнат на вежбање. Еднаш морав да му кажам на мојот постар син „Сега сум мајка, а не пријател“ кога се обиде да ме убеди да ја прескокнам црковната служба бидејќи има игра. А вие, колку години имаат вашите деца сега?
Слично е и овде, Стеван. Кога моите синови пораснаа, почнаа да ми раскажуваат за девојки и некои работи од факултет, па јас малку се збунив и им реков да задржат некои детали за себе. И дали некогаш сте морале да им кажете „доста е, моја работа е да се грижам, а не ваша“?
Dragan, baš tako, taj „strogi tata mod“ mi se i dalje aktivira kad vidim da kćerka preskače obaveze oko kuće. Jednom sam joj rekla „sad sam majka, ne drugarica“ kad je htjela da preskoči pripremu za slavu jer je umorna od krojenja. A ti, koliko imaš djece?
Moja starija kćerka ima 28, a mlađa 25, Marko, pa sad više nema tih sukoba oko zadataka i treninga.
Ali se sećam baš tog momenta kad sam morala da kažem „sad sam majka, a ne drugarica“ – kod nas je to bilo oko kasnog vraćanja sa crkvenog hora.
Ima li kod tebe još uvek tih „strogi tata mod“ epizoda ili se već smirilo?
Radmila, baš si u pravu, taj „majka, ne drugarica“ trenutak je ponekad neophodan. Ja sam isto morala da kažem sinu kad je hteo da preskoči spremanje sobe pred slavu jer je „umoran od igranja“. A ti, da li ti kćerka sada redovnije pomaže oko kuće ili još uvek treba podsetnik?
Dragan, baš me nasmeja taj „strogi tata mod“. Kod nas je slično – sin mi ponekad preskoči da iznese đubre kad se igra, pa mu kažem da slava nije izgovor za lenjost. A ti, koliko imaš dece?
