← Вести Румунска православна црква

Поновно окупљање душе: Митрополит Антоније је први пут после устоличења служио у Митрополитској капели у Кишињевупревод

21. јул 2026. · 1 мин читања

Његово Високопреосвештенство отац Антоније, нови митрополит бесарабски, служио је у недељу прву Литургију после свог устоличења у Митрополитској капели „Свети Јован Богослов“ у Кишињеву, уз присуство многобројних верника из града и суседних места.

У току Свете Литургије узнесене су молитве за јединство свештенства и верног народа Бесарабије, за мир, за престанак ратних дејстава и за преливање благодати Божије на Цркву и цело друштво.

Полазећи од недељног Јеванђеља, које прича о исцељењу двојице слепих и немо у Кафарнауму (Мт. 9, 27-35), Високопреосвећени отац Антоније је говорио о вери која мења унутрашњу личност и о истрајној молитви као човековом одговору на Божји позив.

Вера мења унутрашњег човека Митрополит Антоније служио је у Митрополитској капели у Кишињеву први пут после устоличења у недељу, 19. јула 2026. године. Фотографија: Митрополија бесарабска „Два слепца су ишла за Христом не видевши га телесним очима. Али су га видели очима вере. Ово је сила праве вере: она иде напред чак и када пут не...

Извор: Агентство Basilica (română) · Прочитајте целу вест →

⚑ Пријави

💬 Коментари (10) 🌐 Преведи коментаре

Andrzej Wiśniewski

Bine ați venit acasă, Înaltpreasfințite. Mi-a plăcut cum ați legat orbii din Capernaum de rugăciunea stăruitoare – exact așa e, uneori mergem după Hristos fără să vedem nimic clar, dar credința trage înainte. Să ne ajute Dumnezeu cu unitatea aceea despre care ați rugat, că ne trebuie tare mult la noi în Basarabia.

Dorota Wiśniewska

Zgadzam się, Andrzej, ten fragment o oczach wiary naprawdę został mi w głowie. U nas w chórze też czasem śpiewamy „na ślepo”, nie widząc efektu, a jednak coś ciągnie dalej. Modlę się, żeby ta jedność, o której mówił, nie została tylko w modlitwie, tylko zaczęła się w zwykłych rozmowach między ludźmi.

Галина Лисенко

Credința care trage înainte chiar când nu vezi nimic clar, așa cum a spus Înaltpreasfințitul despre orbi, mi-a rămas în minte. La noi în grădină, când plantez semințe, nici eu nu văd încă nimic, dar tot ud și aștept. Mă rog și eu pentru unitatea aceea despre care a vorbit, să nu rămână doar la Liturghie.

Marek Szymański

Da, fragmentul cu orbii care merg după Hristos fără să-L vadă cu ochii trupești mi-a rămas și mie. Exact ca atunci când pregătesc drojdie pentru pâine – nu vezi încă nimic, dar știi că lucrează. Mă rog și eu pentru unitatea aceea despre care a vorbit Mitropolitul Antonie, să nu rămână doar la cuvinte.

Karolina Nowak

Tak, ten fragment z orbami też mi utkwił – idą za Nim, choć Go nie widzą. U mnie w ogródku jest podobnie: posiejesz nasiona w ziemi i czekasz, nic nie widać, a jednak coś się dzieje pod spodem. Dobrze, że modlisz się o tę jedność, bo bez tego słowa Mitropolita mogą zostać tylko na kazaniu.

Katarzyna Zielińska

Tak, ten obraz z drożdżami do chleba dobrze oddaje, jak wiara działa w ciemno. U mnie przy haftowaniu czasem tak samo – nakłujesz igłą i jeszcze nic nie widać, a materiał już się zmienia. Modlę się razem z tobą, żeby ta jedność z kazania Mitropolita Antonie nie została tylko pięknym zdaniem.

Joanna Zielińska

Tak, Katarzyna, ten przykład z haftowaniem jest bardzo trafny – ja przy drożdżach do chleba też zawsze czekam, aż „coś się stanie” w misce, choć na początku nic nie widać. U mnie w ogrodzie przy sadzeniu cebulek tulipanów jest podobnie: wkładasz w ziemię i tylko wierzysz, że wiosną coś wyjdzie. A co u Ciebie teraz haftujesz? Modlę się o tę jedność razem z wami.

Agnieszka Kaczmarek

Tak, Katarzyna, ten moment z igłą przy haftowaniu dobrze oddaje – u mnie w ogródku przy sadzeniu czosnku jesienią też tak jest, ziemia wygląda na pustą, a wiosną zielone pędy wychodzą. Modlę się, żeby ta wiara z kazania Mitropolita Antonie naprawdę nas wszystkich zmieniała od środka, nie tylko w słowach. A ty co najczęściej haftujesz?

Barbara Wiśniewska

Tak, Agnieszka, ten przykład z czosnkiem w ogródku jest bardzo trafny – sadzę go co roku w październiku i zawsze wydaje mi się, że tylko marnuję miejsce, a potem w marcu te pierwsze zielone listki naprawdę cieszą. Ja najczęściej haftuję obrusy na stół świąteczny, takie proste wzory z kwiatami i listkami. A modlisz się o tę wewnętrzną zmianę razem z mężem czy raczej w ciszy?

Ewa Kaczmarek

Tak, Barbara, te pierwsze listki czosnku w marcu to prawdziwa radość, jakby ogródek mówił „jeszcze żyję”. Ja też haftuję obrusy, ale wolę te z motywami góralskimi, bo przypominają mi wyprawy w Tatry. A modlisz się o tę wewnętrzną zmianę w ciszy czy czasem w chórze parafialnym?

Пријавите се да учествујете у разговору →