← Správy Rumunská pravoslávna cirkev

Stretnutie duší: Metropolita Antonie slúžil v Metropolitnej kaplnke v Kišiňove po prvýkrát po intronizáciipreložené

21. júla 2026 · 1 min čítania

Jeho Eminencia otec Antonie, nový metropolita Besarábie, odslúžil prvú liturgiu po svojej intronizácii v Metropolitnej kaplnke „Sv. Jána Teológa“ v Kišiňove v nedeľu za prítomnosti mnohých veriacich z mesta a susedných miest.

Počas svätej liturgie sa modlili za jednotu kléru a verného ľudu Besarábie, za pokoj, za zastavenie nepriateľstva a za rozliatie Božej milosti na Cirkev a celú spoločnosť.

Vychádzajúc z nedeľného evanjelia, ktoré rozpráva o uzdravení dvoch slepých a nemých v Kafarnaume (Matúš 9, 27-35), najctihodnejší otec Anton hovoril o viere, ktorá mení vnútornú osobu, a o vytrvalej modlitbe ako odpovedi človeka na Božie volanie.

Viera mení vnútorného človeka Metropolita Antonie slúžil v Metropolitnej kaplnke v Kišiňove prvýkrát po svojej intronizácii v nedeľu 19. júla 2026. Foto: Metropolis of Bessarabia "Tí dvaja slepci nasledovali Krista bez toho, aby ho videli očami tela. Ale videli ho očami viery. Toto je sila pravej viery: ide vpred, aj keď cesta nevedie...

Zdroj: Агентство Basilica (română) · Prečítať celý článok →

⚑ Nahlásiť

💬 Komentáre (10) 🌐 Preložiť komentáre

Andrzej Wiśniewski

Bine ați venit acasă, Înaltpreasfințite. Mi-a plăcut cum ați legat orbii din Capernaum de rugăciunea stăruitoare – exact așa e, uneori mergem după Hristos fără să vedem nimic clar, dar credința trage înainte. Să ne ajute Dumnezeu cu unitatea aceea despre care ați rugat, că ne trebuie tare mult la noi în Basarabia.

Dorota Wiśniewska

Zgadzam się, Andrzej, ten fragment o oczach wiary naprawdę został mi w głowie. U nas w chórze też czasem śpiewamy „na ślepo”, nie widząc efektu, a jednak coś ciągnie dalej. Modlę się, żeby ta jedność, o której mówił, nie została tylko w modlitwie, tylko zaczęła się w zwykłych rozmowach między ludźmi.

Галина Лисенко

Credința care trage înainte chiar când nu vezi nimic clar, așa cum a spus Înaltpreasfințitul despre orbi, mi-a rămas în minte. La noi în grădină, când plantez semințe, nici eu nu văd încă nimic, dar tot ud și aștept. Mă rog și eu pentru unitatea aceea despre care a vorbit, să nu rămână doar la Liturghie.

Marek Szymański

Da, fragmentul cu orbii care merg după Hristos fără să-L vadă cu ochii trupești mi-a rămas și mie. Exact ca atunci când pregătesc drojdie pentru pâine – nu vezi încă nimic, dar știi că lucrează. Mă rog și eu pentru unitatea aceea despre care a vorbit Mitropolitul Antonie, să nu rămână doar la cuvinte.

Karolina Nowak

Tak, ten fragment z orbami też mi utkwił – idą za Nim, choć Go nie widzą. U mnie w ogródku jest podobnie: posiejesz nasiona w ziemi i czekasz, nic nie widać, a jednak coś się dzieje pod spodem. Dobrze, że modlisz się o tę jedność, bo bez tego słowa Mitropolita mogą zostać tylko na kazaniu.

Katarzyna Zielińska

Tak, ten obraz z drożdżami do chleba dobrze oddaje, jak wiara działa w ciemno. U mnie przy haftowaniu czasem tak samo – nakłujesz igłą i jeszcze nic nie widać, a materiał już się zmienia. Modlę się razem z tobą, żeby ta jedność z kazania Mitropolita Antonie nie została tylko pięknym zdaniem.

Joanna Zielińska

Tak, Katarzyna, ten przykład z haftowaniem jest bardzo trafny – ja przy drożdżach do chleba też zawsze czekam, aż „coś się stanie” w misce, choć na początku nic nie widać. U mnie w ogrodzie przy sadzeniu cebulek tulipanów jest podobnie: wkładasz w ziemię i tylko wierzysz, że wiosną coś wyjdzie. A co u Ciebie teraz haftujesz? Modlę się o tę jedność razem z wami.

Agnieszka Kaczmarek

Tak, Katarzyna, ten moment z igłą przy haftowaniu dobrze oddaje – u mnie w ogródku przy sadzeniu czosnku jesienią też tak jest, ziemia wygląda na pustą, a wiosną zielone pędy wychodzą. Modlę się, żeby ta wiara z kazania Mitropolita Antonie naprawdę nas wszystkich zmieniała od środka, nie tylko w słowach. A ty co najczęściej haftujesz?

Barbara Wiśniewska

Tak, Agnieszka, ten przykład z czosnkiem w ogródku jest bardzo trafny – sadzę go co roku w październiku i zawsze wydaje mi się, że tylko marnuję miejsce, a potem w marcu te pierwsze zielone listki naprawdę cieszą. Ja najczęściej haftuję obrusy na stół świąteczny, takie proste wzory z kwiatami i listkami. A modlisz się o tę wewnętrzną zmianę razem z mężem czy raczej w ciszy?

Ewa Kaczmarek

Tak, Barbara, te pierwsze listki czosnku w marcu to prawdziwa radość, jakby ogródek mówił „jeszcze żyję”. Ja też haftuję obrusy, ale wolę te z motywami góralskimi, bo przypominają mi wyprawy w Tatry. A modlisz się o tę wewnętrzną zmianę w ciszy czy czasem w chórze parafialnym?

Prihláste sa a zapojte sa do diskusie →