Прот. Дионисиј Дунаевски. Стрела во тишина: каде престојуваше авва Силуан кога гореше неговата ќелијапревод

Сонцето заоѓаше, со темноцрвена боја ги обои сувите карпи на пустината Скит. Авва Силуан стоеше во својата ќелија, изградена од груби, неизделкани камења. Рацете му беа свиткани попречно на градите, очите му беа затворени, а умот целосно му беше впиен во тајната молитва. За него во тој час немаше ни земја под неговите нозе, ниту задушувачка жештина на вечерта - душата на старецот стоеше пред престолот на кралот на славата.

Одеднаш, тишината пред зајдисонце ја прекина избезумен, див плач. Од зад дините, подигнувајќи облаци од прашина, излета орда номадски Маври. Тие упаднаа во беспомошни живеалишта, не штедејќи никого на нивниот пат. Се слушаше татнежот на кршењето на вратите, звукот на железото и исплашениот плач на младите почетници кои бегаат да си ги спасат животите.

Еден од варварите, со извлечен заоблен меч и факел во раката, втрча во ќелијата на авва Силуан. Номадот очекувал да види старец зафатен од ужас, кој моли за милост или се обидува да ги скрие скудните манастирски садови.

Но, старецот не се ни помрдна.

Стоеше во средината на ќелијата, исправен и неподвижен, како статуа направена од антички базалт. Дишењето му беше рамномерно и тивко. Разјарениот Мур, викајќи, замавна со мечот над главата на праведниот човек, но сечилото запре влакно од неговата седа коса...