პროტ. დიონისე დუნაევსკი. ისარი სიჩუმეში: სადაც აბბა სილუანი დარჩა, როცა მისი საკანი იწვოდათარგმანი

მზე ჩადიოდა და ჟოლოსფერით აფერადებდა სკეთის უდაბნოს მშრალ კლდეებს. აბბა სილუანი იდგა თავის საკანში, ნაგები უხეში, დაუმუშავებელი ქვებით. ხელები მკერდზე ჯვარედინად ჰქონდა მოკეცილი, თვალები დახუჭული ჰქონდა და გონება მთლიანად ფარულ ლოცვაში იყო ჩაფლული. მისთვის იმ საათში არც მიწა იყო ფეხქვეშ და არც საღამოს მახრჩობელი სიცხე - დიდების მეფის ტახტის წინ იდგა მოხუცის სული.

უცებ მზის ჩასვლამდე გაჩენილი სიჩუმე დაარღვია სასტიკი, ველური ტირილი. დიუნების უკნიდან, მტვრის ღრუბლებიდან, მომთაბარე მავრების ურდო გამოვარდა. ისინი დაარბიეს დაუცველ საცხოვრებლებს, გზაზე არავის ზოგავდნენ. ისმოდა კარების მსხვრევის ღრიალი, რკინის ხმა და ახალგაზრდა ახალბედების შეშინებული ტირილი, რომლებიც სიცოცხლეს აფარებდნენ თავს.

ერთ-ერთი ბარბაროსი, გამოყვანილი მოხრილი მახვილითა და ჩირაღდნით ხელში, აბბა სილუანის საკანში შევარდა. მომთაბარე მოელოდა, რომ დაინახავდა მოხუცს, რომელიც საშინელებამ შეიპყრო, რომელიც მოწყალებას ითხოვდა ან მწირი მონასტრის ჭურჭლის დამალვას ცდილობდა.

მაგრამ მოხუცი არც კი განძრეულა.

ის იდგა საკნის შუაში, სწორი და უმოძრაო, უძველესი ბაზალტის ქანდაკებასავით. მისი სუნთქვა თანაბარი და მშვიდი იყო. გააფთრებულმა მავრმა ყვირილით გადაუსვა მახვილი მართალ კაცს თავზე, მაგრამ დანამ თმით შეაჩერა მისი ნაცრისფერი თმა...