Prot. Dionisi Dunaevski. Fjala si dhuratë dhe armë: mësimi patristik mbi fuqinë e fjalës dhe ilustrimin e tij letrarpërkthyer

Etërit e shenjtë të Kishës e konsiderojnë gjuhën e ndyrë jo vetëm si një zakon të keq, por si një mëkat të rëndë që ndot shpirtin dhe e largon njeriun nga Zoti. Ata theksojnë: buzët e një të krishteri janë të destinuara për lutje dhe lavdërim, prandaj shqiptimi i fjalëve të pista e bën një person të padenjë për faltore.

Mendimet e Etërve të Shenjtë për gjuhën e ndyrë

Mësuesit e mëdhenj të Kishës na kanë lënë me reflektime të thella mbi fuqinë e fjalës:

Shën Gjon Gojarti e quajti gjuhën e neveritshme "ushqim për demonët" dhe mësoi se lutja dhe betimi nuk mund të vijnë nga të njëjtat buzë. Sipas tij, gjuha e ndyrë e bën shpirtin të papastër dhe fyen imazhin e Zotit te një person. Ai gjithashtu paralajmëroi: "Gjuha e ndyrë është një helm që vret shpirtin dhe një shenjë e sigurt e një shpirti të shkrirë" dhe shtoi: "Nëse shqiptoni fjalë të kalbura, atëherë mos mendoni se këto janë vetëm fjalë, këto janë vepra dhe vepra të këqija".

Murgu Efraim Sirian besonte se fjalët e këqija janë shenjë e çrregullimit të brendshëm dhe mungesës së frikës ndaj Zotit. Ai bëri thirrje për ruajtjen e gjuhës, pasi helmi mëkatar depërton në shpirt përmes saj dhe kujtoi: "Kush nuk e frenon gjuhën e tij, së shpejti bie në shkatërrim".

Shën Gregori Teologu vuri në dukje se fjala është dhuratë e Zotit dhe ta përdorësh për të keqe është...