პროტ. დიონისე დუნაევსკი. სიტყვა, როგორც საჩუქარი და იარაღი: პატრისტული სწავლება სიტყვის ძალაზე და მის ლიტერატურულ ილუსტრაციაზეთარგმანი

ეკლესიის წმიდა მამები უხამს ენას მიიჩნევენ არა მხოლოდ მავნე ჩვევად, არამედ მძიმე ცოდვად, რომელიც ბილწავს სულს და აშორებს ადამიანს ღმერთს. ისინი ხაზს უსვამენ: ქრისტიანის ტუჩები ლოცვისა და სადიდებლადაა განკუთვნილი, ამიტომ ბინძური სიტყვების წარმოთქმა ადამიანს სალოცავად უღირს ხდის.

წმიდა მამების აზრები უხამს ენაზე

ეკლესიის დიდმა მასწავლებლებმა ღრმა ფიქრები დაგვიტოვეს სიტყვის ძალაზე:

წმიდა იოანე ოქროპირი უწოდა უწმიდეს ენას „საჭმელი დემონებისთვის“ და ასწავლიდა, რომ ლოცვაც და გინებაც ერთი და იგივე ბაგეებიდან არ შეიძლება. მისი თქმით, უხამსი ენა სულს უწმინდურს ხდის და ადამიანში ღვთის ხატებას შეურაცხყოფს. მან ასევე გააფრთხილა: „უწყინარი ენა არის შხამი, რომელიც კლავს სულს და დარწმუნებული ნიშანია დაშლილი სულისა“ და დასძინა: „თუ დამპალ სიტყვებს წარმოთქვამთ, მაშინ არ იფიქროთ, რომ ეს მხოლოდ სიტყვებია, ეს არის საქმეები და ბოროტი საქმეები“.

ბერი ეფრემ სირიელი თვლიდა, რომ ცუდი სიტყვები შინაგანი არეულობისა და ღვთის შიშის ნაკლებობის ნიშანია. მან მოუწოდა ენის დაცვას, რადგან ცოდვილი შხამი მასში შეაღწევს სულს და შეახსენა: „ვინც ენას ლაგამს არ აკავებს, მალევე ჩავარდება“.

წმიდა გრიგოლ ღვთისმეტყველი აღნიშნავდა, რომ სიტყვა ღვთის ნიჭია და მისი ბოროტებისთვის გამოყენება...