Прот. Дионисиј Дунаевски. Нескротливо зло: зборливост и зборливост во огледалото на светоотечкиот подвижник и древната мудростпревод

Разговорот за гревовите на говорот го започнавме со гнасен јазик - со тоа како гнил збор ја осквернува душата и ја отуѓува од Бога. Меѓутоа, гревовите на говорот не се ограничени само на пцуењето. Продолжувајќи го овој разговор, да се свртиме кон она што светите отци го нарекуваат „незауздано зло“ - на заболување што е многу поневидливо и затоа, можеби, поопасно: говорот и безделничењето.

Учењето на светите отци за оваа духовна болест е изненадувачки во склад со заклучоците на древниот моралист Плутарх, кој, во зората на нашата ера, посвети посебен трактат „За разговорливост“ на истата болест. Две гледишта - светоотечки и антички - се согласуваат за главното: незаузданиот јазик не е само лоша навика, туку длабока расипување на човечката природа што бара исцелување.

Болест, а не слабост

Плутарх го започнува својот трактат со неочекувана исповед: „Тешката и болна задача да се лекува зборливоста ја презема филозофијата“. За него зборливоста не е недостаток на воспитување, туку вистинска ментална болест, „многу тешка и тешка за лекување“. Тој ги споредува брборениците со „садови што протекуваат“: ништо не се задржува во нив, сè се излева.

За истото зборуваат и светите отци на јазикот на подвижништвото. Преподобен Никодим Света Гора...