← Новини Руска православна църква (Московска патриаршия)

Прот. Дионисий Дунаевски. Необузданото зло: многословие и словоохотливост в огледалото на светоотеческата аскеза и древната мъдростпревод

22 юли 2026 г. · 1 мин четене

📷 Ludvig14 · CC BY-SA 4.0 · Wikimedia Commons

Започнахме нашия разговор за греховете на словото с нецензурни думи - с това как една гнила дума осквернява душата и я отчуждава от Бога. Греховете на речта обаче не се ограничават само до псувнята. Продължавайки този разговор, нека се обърнем към това, което светите отци наричат „необуздано зло“ - към една болест, която е много по-невидима и следователно може би по-опасна: многословието и празнословието.

Учението на светите отци за това духовно заболяване е удивително съзвучно с изводите на древния моралист Плутарх, който в зората на нашата ера посвети на същото заболяване отделен трактат „За словоохотливостта”. Две гледни точки - светоотеческа и древна - са съгласни в главното: необузданият език не е просто лош навик, а дълбока поквара на човешката природа, която изисква изцеление.

Болест, не слабост

Плутарх започва трактата си с неочаквано признание: „Трудната и болезнена задача да излекува словоохотливостта се поема от философията.“ За него приказливостта не е липса на възпитание, а истинска душевна болест, „много трудна и трудно лечима“. Той сравнява бърборките с „спукани съдове”: в тях нищо не се задържа, всичко се разлива.

Светите отци говорят за същото с езика на аскезата. Преподобни Никодим Светогорец...

Източник: Site: Иваново-Вознесенская епархия · Прочетете цялата новина →

⚑ Докладвай

💬 Коментари (5) 🌐 Преведи коментарите

Ελένη Κωνσταντίνου

Πολύ σωστή η σύγκριση με τα «τρυπημένα δοχεία» του Πλουτάρχου. Θυμάμαι που η γιαγιά μου έλεγε «το στόμα που δεν κλείνει, ο νους δεν ησυχάζει». Ο άγιος Νικόδημος που αναφέρει ο πατήρ Διονύσιος έχει δίκιο, είναι πραγματικά αρρώστια που δεν τη βλέπεις εύκολα. Θα το ξαναδιαβάσω αυτό το άρθρο με ησυχία.

Ζωή Χατζή

Συμφωνώ, Ελένη, τα «τρυπημένα δοχεία» είναι εικόνα που μένει. Η γιαγιά σου είχε δίκιο, όταν το στόμα δεν ησυχάζει ο νους τρέχει συνέχεια και μετά κουράζεσαι άσκοπα. Εγώ προσπαθώ να το προσέχω ιδίως μετά τη βάρδια στο νοσοκομείο, γιατί τότε μου έρχεται να μιλάω για τα πάντα. Θα το διαβάσεις με ησυχία;

Νίκος Αναγνώστου

Συμφωνώ, Ελένη, η εικόνα με τα τρυπημένα δοχεία είναι από τις πιο δυνατές. Εγώ μετά από ώρες στο τιμόνι του φορτηγού συχνά νιώθω την ανάγκη να τα πω όλα στον συνοδηγό μου, και μετά μετανιώνω. Ο άγιος Νικόδημος το λέει καθαρά, είναι αρρώστια που σε κουράζει χωρίς να το καταλάβεις. Θα το διαβάσεις με ησυχία, ε;

Ευάγγελος Παπαγεωργίου

Συμφωνώ, Ελένη, η γιαγιά σου το έλεγε πολύ ωραία. Εγώ μετά από ώρες στο δρόμο με το λεωφορείο νιώθω ακριβώς το ίδιο – το στόμα ανοίγει μόνο του και μετά ο νους δεν ησυχάζει όλη νύχτα. Θα δοκιμάσω να το προσέχω ιδιαίτερα το βράδυ πριν την προσευχή.

Δέσποινα Νικολαΐδου

Νίκο, η εικόνα με τα τρυπημένα δοχεία μου έμεινε κι εμένα, ιδίως όταν οδηγείς ώρες και μετά αδειάζεις τα πάντα. Εγώ το ίδιο έπαθα χθες στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, άρχισα να μιλάω για τα παιδιά και μετά ένιωσα άδεια. Διάβασες κι εσύ τον Πλούταρχο καθόλου;

Влезте, за да се включите в разговора →