Πρωτ. Διονύσιος Ντουναέφσκι. The Geometry of Solitude: Georges Seurat and the Metaphysics of Hellμετάφραση

Παγωμένη Κυριακή

Ο πίνακας του Georges Seurat «Ένα κυριακάτικο απόγευμα στο νησί La La Grande Jatte» (1884–1886) δεν είναι απλώς ένα σχολικό αριστούργημα του pointillist ή ένα στιγμιότυπο της παριζιάνικης αναψυχής. Με μια προσεκτική, πνευματικά συντονισμένη ματιά, ο καμβάς αποκαλύπτεται ως μια βαθιά προφητική δήλωση που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια του ιμπρεσιονισμού. Ο Seurat απεικόνισε όχι μόνο τον ελεύθερο χρόνο των πλούσιων κατοίκων της πόλης, αλλά δημιούργησε μια οπτική πραγματεία για την πνευματική καταστροφή. Πίσω από τον εξωτερικό καπλαμά μιας αξιοσέβαστης κοινωνίας, κρύβεται μια τρομερή διάγνωση, ντυμένη με τη μορφή της γεωμετρικής αρμονίας.

Οι κριτικοί τέχνης, αναλύοντας τα συνθετικά και τεχνικά χαρακτηριστικά του La Grande Jatte, περιγράφουν άθελά τους ένα φαινόμενο που στον χριστιανικό ασκητισμό ονομάζεται «πετρωμένη αναισθησία» ή πνευματική αποξένωση. Οι φιγούρες στον καμβά φαίνονται απομονωμένες η μία από την άλλη: μπαλώματα γρασίδι, μπλέκονται, μεταμορφώνουν οπτικά ανθρώπους και μικρές ομάδες σε ξεχωριστά «νησιά». Σχεδόν όλες οι φιγούρες στερούνται δυναμικής, απεικονίζονται σε αυστηρό προφίλ ή πλήρες πρόσωπο, που δίνει στη σκηνή έναν στατικό, παγωμένο χαρακτήρα και τα πρόσωπά τους στερούνται συναισθημάτων. Οι πόζες των επιβλητικών μορφών είναι αφύσικες και σχηματικές, γι' αυτό και θυμίζουν όχι ζωντανούς ανθρώπους, αλλά «ξύλινους...