Прот. Дионисиј Дунаевски. Почитувањето е треперење на душата пред вратите на Рајотпревод

Смирената душа, која стои на границата на световите, замрзнува во света стравопочит, сфаќајќи дека влегувањето во Рајот не е заслуга, туку чудо на милосрдие. За оваа вистина сведочеше големиот подвижник авва Сисој со целиот свој живот и со самата своја смрт.

Во далечна пустина, во скромна ќелија опкружена со тивок песок, лежеше на смртна постела. Наоколу се собраа ученици - браќа, за кои старецот беше жив пример за светост: човек кој со децении го исцрпуваше своето тело со пост, ноќите ги поминуваше во молитва и со чии раце се правеа чуда. Со само еден негов збор - „Стани и излези“ - воскресна мртвата младина. Со трепет и болка во срцето го чекаа последниот миг, не осмелувајќи се да ја прекинат тишината што владееше во ќелијата.

Одеднаш се случи нешто неверојатно: лицето на старецот светна како изгрејсонце, осветлувајќи сè наоколу со неземна светлина. Учениците се замрзнаа - им се чинеше како да се раствориле ѕидовите на ќелијата, а самиот Рај навлегол во тесниот простор.

- Татко, што гледаш? - едвај чујно шепна еден од браќата.

„Пречесниот Антониј Велики дојде кај мене“, тивко одговори Сисои.

Неколку моменти подоцна лицето му осветли уште посилно.

„Сега ги гледам лицата на пророците...“, рече тој.

И по кратко време...