პროტ. დიონისე დუნაევსკი. პატივმოყვარეობა არის სულის კანკალი სამოთხის კარების წინთარგმანი

სამყაროთა საზღვარზე მდგარი თავმდაბალი სული იყინება წმინდა მოწიწებით, ხვდება, რომ სამოთხეში შესვლა დამსახურება კი არა, წყალობის სასწაულია. დიდმა ასკეტმა აბბა სისოიმ ეს ჭეშმარიტება მთელი თავისი ცხოვრებითა და სიკვდილით დაამოწმა.

შორეულ უდაბნოში, მოკრძალებულ საკანში, რომელიც გარშემორტყმულია მდუმარე ქვიშებით, ის სიკვდილის ლოგინზე იწვა. ირგვლივ შეიკრიბნენ მოწაფეები - ძმები, რომელთათვისაც უხუცესი იყო სიწმინდის ცოცხალი მაგალითი: კაცი, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში მარხვით ამოწურავდა სხეულს, ღამეებს ლოცვაში ატარებდა და რომლის ხელებითაც აღსრულდა სასწაულები. მისგან მხოლოდ ერთი სიტყვით - "ადექი და გამოდი" - მკვდარი ახალგაზრდობა აღდგა. მოწიწებით და გულის ტკივილით ელოდნენ ბოლო წამს, ვერ ბედავდნენ საკანში გამეფებული დუმილის დარღვევას.

მოულოდნელად რაღაც წარმოუდგენელი მოხდა: მოხუცის სახე ამომავალი მზესავით ანათებდა და ირგვლივ ყველაფერს არაამქვეყნიური შუქით ანათებდა. მოწაფეები გაიყინნენ - მათ მოეჩვენათ, თითქოს საკნის კედლები დაიშალა და თავად ზეცა შევიდა ვიწრო სივრცეში.

-მამა რას ხედავ? - ძლივს გასაგონად ჩაიჩურჩულა ერთ-ერთმა ძმამ.

- მეუფე ანტონი დიდი მოვიდა ჩემთან, - ჩუმად უპასუხა სისოიმ.

რამდენიმე წამის შემდეგ მისი სახე კიდევ უფრო გაბრწყინდა.

„ახლა ვხედავ წინასწარმეტყველთა სახეებს...“ თქვა მან.

და ცოტა ხნის შემდეგ...