რატომ ვწყვეტთ სიხარულის შეგრძნებას?თარგმანი

ფსიქოლოგი ირინა ბაშილოვა

ჩვენ მიჩვეულები ვართ ვიფიქროთ, რომ სიხარული არის მდგომარეობა, რომელიც ავტომატურად ჩნდება, როდესაც ყველაფერი კარგადაა: საყვარელი ადამიანები ჯანმრთელები არიან, სახლი წესრიგშია, მუშაობას შედეგი მოაქვს. მაგრამ ზოგჯერ ეს ცოტა უფრო რთულია, ვიდრე შენ გინდა. გარეგნულად კარგი დღეებია, შიგნით კი სიჩუმეა. ან კიდევ უფრო უარესი: სიცარიელე, რომელიც ვერაფრით შეივსება. რატომ ხდება ეს? რატომ ვწყვეტთ ჩვენ, ყოველდღე სიხარულის ამდენი მიზეზის გამო, ვწყვეტთ მის შეგრძნებას?

ერთ-ერთი მთავარი ხაფანგია „დაგვიანებული ცხოვრების“ ჩვევა. ჩვენ ვცხოვრობთ მოლოდინში: „როცა ეს რთული პერიოდი დასრულდება, მაშინ ამოვისუნთქავ“, „როცა ამ მიზანს მივაღწევ, მაშინ ვიქნები დარწმუნებული ჩემს შესაძლებლობებში“. ჩვენ ველით სიხარულს მომავალი გარემოებებიდან, ვამცირებთ იმას, რაც ახლა გვაქვს. მაგრამ ფაქტია, რომ ჩვენ სწრაფად ვეჩვევით სიკეთეს. ის, რაც გუშინ სიზმარივით ჩანდა, დღეს ყოველდღიურობად იქცევა. ჩვენ მივრბივართ ახალ სტიმულებს, ვერ ვამჩნევთ, რომ სიხარულის წყარო ჰორიზონტზე კი არა, ჩვენშია და ის არ არის დამოკიდებული გარე მიღწევებზე.

არის მეორე მხარეც. ჩვენ ხშირად ვურევთ სიხარულს სირთულეების არარსებობას. სირთულეები კი არის სამსახური, სახლი, ურთიერთობები, საყვარელი ადამიანებისთვის საყრდენის საჭიროება, ირგვლივ დაძაბულობის დროს სწორი სიტყვების პოვნა, შეკავება...