სიკვდილამდე ქალიშვილმა აღიარა. აქვს თუ არა მას გადარჩენის იმედი?თარგმანი

მკითხველის შეკითხვა:

გამარჯობა. ერთადერთი ქალიშვილი (22 წლის) მოსკოვში გადაყვანამდე გარდაიცვალა. მესმის, რომ ეს ღვთის ნებაა, მაგრამ მტანჯავს განცდა, რომ ყველაფერი არ გამიკეთებია და შემეძლო გადარჩენა. როგორ შევრიგდეთ? ვლოცულობ, წირვა-ლოცვას ვუბრძანებ, ვწირავ, მაგრამ გული მტკივა. ჩემს თავს დავისაჯებ, რომ სიკვდილამდე მღვდელი არ დავპატიჟე. იგი მოულოდნელად გარდაიცვალა ერთი თვის ავადმყოფობის შემდეგ: ექიმებმა ის სახლში გაგზავნეს, რათა დაელოდა დიაგნოზი, მაგრამ უცებ ცუდად გახდა და ჩემს თვალწინ გარდაიცვალა. სიკვდილამდე მან მოინანია, ღმერთს პატიება სთხოვა, შეიცვალა და თავს არ აძლევდა საავადმყოფოში დატოვების თხოვნის უფლებას, რათა ადგილი არ დაეკავებინა. მიიღებს თუ არა უფალი ამას აღსარებად? ბოლოს და ბოლოს, ის ხედავს გულს. არის თუ არა ხსნის და ცათა სასუფევლის იმედი?

ნატალია

მღვდლის პასუხი:

მღვდელი ევგენი ჩებიკინი

გამარჯობა, ნატალია!

ვუსამძიმრებ თქვენი ქალიშვილის უდროო გარდაცვალებას. უფალმა შეიწყალოს იგი და განისვენოს მართალთა სავანეში!

მე ვფიქრობ, რომ ჩვენს შემოქმედს შეუძლია და მიიღებს მის სურვილს აღიაროს და მიიღოს ზიარება, როგორც თქვენ წერთ თქვენს წერილში, „მონანიებისთვის“? - რა თქმა უნდა, იმიტომ, რომ ჩვენი ღმერთი მოწყალეა და, როგორც ამის შესახებ ამბობს წმინდა იოანე ოქროპირი სააღდგომო სიტყვაში, „... იგი იღებს საქმესაც და განზრახვას...